Αίτηση αναστολής από ιδιωτική κλινική για να αποφύγει την καταβολή αμετάκλητης αποζημίωσης σε ασθενή που υπέστη βαρύτατη βλάβη

• Η πλευρά της θιγό­με­νης υπο­στη­ρί­ζει ότι η οφειλή προ­έρ­χε­ται από βαριά αμέλεια και ότι, βάσει του πτω­χευ­τι­κού νόμου, εξαι­ρεί­ται ρητά από κάθε απαλ­λαγή που εισή­γαγε η συμ­φω­νία εξυ­γί­αν­σης. Ο πλη­ρε­ξού­σιος δικη­γό­ρος της κάνει λόγο για προ­σχη­μα­τι­κούς λόγους και κατα­χρη­στική δικο­νο­μική τακτική

Στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εισήχθη αίτημα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής επί αίτησης ανα­στο­λής που κατέ­θεσε ιδιω­τική κλινική, επι­διώ­κο­ντας να παγώσει την εκτέ­λεση αμε­τά­κλη­της δικα­στι­κής από­φα­σης με την οποία είχε υπο­χρε­ω­θεί να απο­ζη­μιώ­σει γυναίκα πολω­νι­κής κατα­γω­γής για βλάβη που της προ­κλή­θηκε ύστερα από χει­ρουρ­γική επέμ­βαση.

Η θιγό­μενη αντι­τά­χθηκε στο αίτημα μέσω του πλη­ρε­ξού­σιου δικη­γό­ρου της, κ. Γιάννη Καρα­μι­χάλη, ζητώ­ντας την απόρ­ριψή του και υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η εται­ρεία επι­χει­ρεί να μην κατα­βά­λει ένα ποσό που, όπως δια­τεί­νε­ται, οφείλει στο ακέραιο.

Πρό­κει­ται για υπόθεση που εκκρε­μεί στα δικα­στή­ρια εδώ και πάνω από μία δεκα­ε­τία και η οποία, μετά την τελε­σι­δι­κία της, έχει εισέλ­θει στο στάδιο της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης. Η ασθενής επι­δί­ωξε την είσπραξη της απο­ζη­μί­ω­σης με επιταγή προς εκτέ­λεση και κατα­σχε­τή­ριο εις χείρας τρίτων, ενώ η κλινική απά­ντησε με δια­δο­χι­κές ανα­κο­πές και αιτή­σεις ανα­στο­λής.

Μια αμε­τά­κλητη απόφαση και ένα ποσό που παρα­μέ­νει απλή­ρωτο

Η διαφορά κρίθηκε τελε­σι­δί­κως από εφε­τειακή απόφαση, η οποία επι­κύ­ρωσε την πρω­τό­δικη κρίση. Η απόφαση κατέστη αμε­τά­κλητη για την κλινική, καθώς της επι­δό­θηκε στις 8 Οκτω­βρίου 2025 και η εται­ρεία δεν άσκησε αναί­ρεση εντός της νόμιμης προ­θε­σμίας.

Από το συνο­λικά επι­δι­κα­σθέν κεφά­λαιο των 61.500 ευρώ, η κλινική έχει ήδη κατα­βά­λει το προ­σω­ρι­νώς επι­δι­κα­σθέν ποσό των 20.000 ευρώ, ποσό 7.000 ευρώ σε εκτέ­λεση μερικού απο­γρά­φου, καθώς και τη δικα­στική δαπάνη. Το υπό­λοιπο κεφά­λαιο δια­μορ­φώ­θηκε έτσι στα 34.500 ευρώ, επί του οποίου υπο­λο­γί­ζο­νται τόκοι υπε­ρη­με­ρίας και επι­δι­κίας. Μετά και από μια ενδιά­μεση κατα­βολή 20.709,08 ευρώ, το συνο­λικό ποσό που αξιώνει σήμερα η θιγό­μενη ανέρ­χε­ται, κατά την πλευρά της, σε 78.599,78 ευρώ.

Το επι­χεί­ρημα της εξυ­γί­αν­σης και η απά­ντηση της θιγό­με­νης

Στον πυρήνα της δια­μά­χης βρί­σκε­ται η συμ­φω­νία εξυ­γί­αν­σης που είχε επι­κυ­ρώ­σει το πτω­χευ­τικό δικα­στή­ριο για την κλινική. Η εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι η συγκε­κρι­μένη απαί­τηση υπά­γε­ται στη ρύθμιση αυτή και ότι, ως εκ τούτου, οφείλει μόνο το 15% του ποσού, το οποίο και έχει ήδη απο­δώ­σει.

Η πλευρά της θιγό­με­νης απαντά ότι η απαί­τηση προ­έρ­χε­ται από αδίκημα, και συγκε­κρι­μένα από σωμα­τική βλάβη που τελέ­στηκε με βαριά αμέλεια. Επι­κα­λεί­ται διάταξη του πτω­χευ­τι­κού κώδικα σύμφωνα με την οποία ο οφει­λέ­της δεν απαλ­λάσ­σε­ται από οφειλές που γεν­νή­θη­καν από πράξη τελε­σθείσα με δόλο ή βαριά αμέλεια. Η ρύθμιση αυτή, σημειώ­νει ο δικη­γό­ρος, θεω­ρή­θηκε τόσο κρίσιμη ώστε μετα­φέρ­θηκε αυτού­σια και στον νεότερο πτω­χευ­τικό νόμο.

Κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της θιγό­με­νης, η βαριά αμέλεια του χει­ρουρ­γού κρίθηκε τελε­σι­δί­κως από την εφε­τειακή απόφαση, ενώ η ευθύνη βαρύνει και την κλινική δια της σχέσης πρό­στη­σης, καθώς ο ιατρός λει­τουρ­γούσε στο πλαίσιο της δρα­στη­ριό­τη­τας του ιδρύ­μα­τος. Με βάση το σκε­πτικό αυτό, η εται­ρεία φέρεται να ευθύ­νε­ται εις ολό­κλη­ρον με τον ιατρό για το σύνολο της απο­ζη­μί­ω­σης και όχι μόνο για το ποσοστό που προ­βλέ­πει η συμ­φω­νία εξυ­γί­αν­σης.

Ο κ. Καρα­μι­χά­λης προ­βάλ­λει ότι οι δια­τά­ξεις του πτω­χευ­τι­κού δικαίου είναι ανα­γκα­στι­κού δικαίου και δημό­σιας τάξης και ότι καμία δικα­στική απόφαση, ούτε η ίδια η συμ­φω­νία εξυ­γί­αν­σης, δεν μπορεί να απο­κλεί­σει την εφαρ­μογή τους. Όπως υπο­στη­ρί­ζει, η απόφαση που επι­κύ­ρωσε την εξυ­γί­ανση δεν ανα­φέ­ρε­ται πουθενά σε μη εφαρ­μογή της εν λόγω εξαί­ρε­σης, καθώς, αν συνέ­βαινε αυτό, η ίδια η συμ­φω­νία θα παρα­βί­αζε δια­τά­ξεις ανα­γκα­στι­κού δικαίου. Η στάση της εται­ρείας χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από την πλευρά της ασθε­νούς ως επι­λε­κτική εφαρ­μογή του νόμου, με την έννοια ότι απο­δέ­χε­ται όσες δια­τά­ξεις την ευνοούν και απορ­ρί­πτει όσες την επι­βα­ρύ­νουν.

Το ζήτημα του επι­κεί­με­νου κιν­δύ­νου

Ένας από τους βασι­κούς άξονες της αντι­πα­ρά­θε­σης αφορά το κατά πόσο η κλινική κιν­δυ­νεύει πραγ­μα­τικά αν προβεί στην κατα­βολή. Η πλευρά της θιγό­με­νης υπο­στη­ρί­ζει ότι ο επι­κεί­με­νος κίν­δυ­νος έχει νόημα μόνο όταν υπάρχει πιθα­νό­τητα ανα­τρο­πής της από­φα­σης σε ανώτερο βαθμό, κάτι που εδώ απο­κλεί­ε­ται, αφού η απόφαση είναι ήδη αμε­τά­κλητη για την εται­ρεία.

Ο δικη­γό­ρος επι­ση­μαί­νει ότι σε προη­γού­μενη συζή­τηση ο γενικός διευ­θυ­ντής της κλι­νι­κής, εξε­τα­ζό­με­νος ως μάρ­τυ­ρας, φέρεται να δήλωσε ότι η εται­ρεία δια­θέ­τει χρήματα για την κάλυψη άλλων ιατρι­κών σφαλ­μά­των, γεγονός που, κατά την πλευρά της ασθε­νούς, αναιρεί τον ισχυ­ρι­σμό περί κιν­δύ­νου βιω­σι­μό­τη­τας ειδικά για τη δική της απαί­τηση. Στο ίδιο πλαίσιο ανα­φέ­ρε­ται ότι παρα­μέ­νει δεσμευ­μένο στους λογα­ρια­σμούς της εται­ρείας ποσό 91.617,88 ευρώ, υπερ­βαί­νον το ζητού­μενο, χωρίς η κλινική να έχει υποστεί ουσια­στική ζημία, κάτι που κατά τη θιγό­μενη κατα­δει­κνύει επαρκή ρευ­στό­τητα.

Η ασθενής αντι­πα­ρα­βάλ­λει τη δική της κατά­σταση, κάνο­ντας λόγο για επι­χεί­ρηση με μηνιαίο τζίρο που υπερ­βαί­νει τα 2.000.000 ευρώ έναντι ενός ανθρώ­που χωρίς εισό­δημα. Όπως υπο­στη­ρί­ζει, ο πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος βαραί­νει την ίδια, καθώς η περαι­τέρω καθυ­στέ­ρηση της απο­ζη­μί­ω­σης απειλεί την οικο­νο­μική της επι­βί­ωση.

Σημα­ντικό μέρος της αίτησης ανα­στο­λής στρέ­φε­ται κατά του τρόπου υπο­λο­γι­σμού των τόκων, τον οποίο η κλινική χαρα­κτη­ρί­ζει αδια­φανή και αόριστο.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η διαφορά ανά­γε­ται στον Σεπτέμ­βριο του 2009. Η θιγό­μενη, μαία στο επάγ­γελμα, που ζούσε και εργα­ζό­ταν μόνιμα στην περιοχή, δια­γνώ­στηκε με χολο­λι­θί­αση και υπο­βλή­θηκε σε λαπα­ρο­σκο­πική χολο­κυ­στε­κτομή την 1 Σεπτεμ­βρίου 2009 στην εν λόγω κλινική. Κατά την επέμ­βαση, σύμφωνα με όσα κρί­θη­καν τελε­σι­δί­κως, ο θεράπων χει­ρουρ­γός απέκοψε εξ ολο­κλή­ρου τον κεντρικό χολη­δόχο πόρο, με συνέ­πεια ποσό­τητα χολής 500 έως 600 χιλιο­στό­λι­τρα ημε­ρη­σίως να εκχέ­ε­ται στα εσω­τε­ρικά της όργανα επί εβδο­μά­δες.

Η ασθενής υπο­στη­ρί­ζει ότι ο ιατρός αντι­λή­φθηκε εξαρχής τη σοβα­ρό­τητα της βλάβης, καθώς σημεί­ωσε ιδιο­χεί­ρως στο εξι­τή­ριο την ένδειξη για παρα­πο­μπή σε νοσο­κο­μείο της πρω­τεύ­ου­σας, έγγραφο που, όπως ανα­φέ­ρει, της χορη­γή­θηκε μόλις τρία χρόνια αργό­τερα και κατόπιν εισαγ­γε­λι­κής παραγ­γε­λίας. Δια­τεί­νε­ται ότι, παρά τη γνώση αυτή, συνέ­χισε να την χει­ρουρ­γεί, ενώ της χορη­γή­θη­καν πλαστά πρα­κτικά χει­ρουρ­γείου, τα γνήσια εκ των οποίων έλαβε επίσης μετά από τριετία και εισαγ­γε­λική παρέμ­βαση.

Στην αφήγησή της περι­λαμ­βά­νε­ται και το επει­σό­διο κατά το οποίο, όταν επι­σή­μανε στον χει­ρουργό ότι τα κόπρανά της ήταν λευκά, εκείνος φέρεται να της απά­ντησε αδιά­φορα, την ώρα που, ως μαία, γνώριζε ότι το συγκε­κρι­μένο σύμ­πτωμα υπο­δεί­κνυε ότι η χολή δεν κατέ­ληγε στο έντερο αλλά δια­χε­ό­ταν στα όργανά της. Όταν η κατά­σταση κρίθηκε κρίσιμη, ο ιατρός, ευρι­σκό­με­νος σε άλλο νησί, φέρεται να μετέβη εσπευ­σμένα με στρα­τιω­τικό αερο­σκά­φος τύπου C130 για να διε­νερ­γή­σει νέα επέμ­βαση.

Συνο­λικά, σύμφωνα με την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη που διέταξε το δικα­στή­ριο, χρειά­στη­καν έξι επεμ­βά­σεις για τη μερική, στο μέτρο του δυνατού, απο­κα­τά­σταση της ζημίας. Η ασθενής μετα­φέρ­θηκε τελικά με δική της δαπάνη σε θερα­πευ­τή­ριο της πρω­τεύ­ου­σας, όπου δια­πι­στώ­θηκε η πλήρης διατομή του χολη­δό­χου πόρου και έγινε χολο­πε­πτική ανα­στό­μωση, η οποία αργό­τερα επα­να­λή­φθηκε σε νοσο­κο­μείο της Πολω­νίας λόγω στέ­νω­σης.

Η θιγό­μενη περι­γρά­φει ότι έκτοτε η ζωή της έχει μετα­βλη­θεί ριζικά. Ανα­φέ­ρει ότι φέρει μόνιμη ουλή σε σχήμα σταυρού δια­στά­σεων 40 επί 25 εκα­το­στών, ότι παθαί­νει κρίσεις χολαγ­γει­ί­τι­δας κάθε 30 έως 40 ημέρες με πυρετό που φτάνει τους 40 και 41 βαθμούς, και ότι αδυ­να­τεί να εργα­στεί. Σημειώ­νει πως το βάρος της έχει μειωθεί από τα 77 στα 45 κιλά, ότι χρειά­ζε­ται μετα­μό­σχευση ήπατος για την οποία η λίστα ανα­μο­νής εκτεί­νε­ται σε δεκα­ε­τίες, και ότι έχει δανει­στεί πάνω από 70.000 ευρώ για την κάλυψη των ιατρι­κών της δαπανών, εκ των οποίων περισ­σό­τερα από 20.000 ευρώ στο θερα­πευ­τή­ριο της πρω­τεύ­ου­σας, άνω των 25.000 ευρώ σε νοσο­κο­μείο της Πολω­νίας και επι­πλέον ποσά σε γαστρε­ντε­ρο­λο­γικά κέντρα και κλι­νι­κές γονι­μό­τη­τας.

Με βάση το σύνολο των παρα­πάνω, η πλευρά της θιγό­με­νης ζήτησε από το δικα­στή­ριο την απόρ­ριψη του αιτή­μα­τος προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας την αίτηση ανα­στο­λής αόριστη, αβάσιμη και κατα­χρη­στική. Η εξέλιξη της υπό­θε­σης ανα­μέ­νε­ται με την έκδοση της σχε­τι­κής κρίσης επί του αιτή­μα­τος.