8 χρόνια μετά, η Ελένη Τοπαλούδη περιμένει ακόμη την τελευταία λέξη

Η αίτηση επα­νε­ξέ­τα­σης που κατέ­θεσε ο Χάρης Αμπρά­ζης κατά της από­φα­σης 747/2024 είναι ένα δικαί­ωμα που ο νόμος ανα­γνω­ρί­ζει και κανείς δεν μπορεί να το αμφι­σβη­τή­σει. Αυτό που δύσκολα εξη­γεί­ται είναι η δια­δρομή της. Συζη­τή­θηκε στις 21 Ιανουα­ρίου 2025, η αντει­σαγ­γε­λέας Ελένη Κοντα­κτσή πρό­τεινε την απόρ­ριψή της, ο Ευάγ­γε­λος Γκιου­γκής για την οικο­γέ­νεια ζήτησε το ίδιο, και το Στ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου δεν απο­φά­σισε. Όρισε νέο ειση­γητή και νέα δικά­σιμο για τις 17 Νοεμ­βρίου 2026, χωρίς δημόσια αιτιο­λό­γηση. Συνήθης πρα­κτική, λένε οι νομικοί. Για μια οικο­γέ­νεια που ζει από τον Νοέμ­βριο του 2018 με ένα κεφά­λαιο ανοιχτό, 22 μήνες ανα­μο­νής για ένα ήδη αμε­τά­κλητο απο­τέ­λε­σμα δεν είναι δια­δι­κα­σία, είναι βάσανο.

Η υπε­ρά­σπιση επι­στρέ­φει με τα ίδια σχεδόν επι­χει­ρή­ματα που απέρ­ρι­ψαν 2 βαθμοί δικαιο­σύ­νης και ο Άρειος Πάγος, την αρι­στε­ρο­χει­ρία, τα απο­τυ­πώ­ματα στο σίδερο, το αίμα στα παπού­τσια του συγκα­τη­γο­ρου­μέ­νου. Είναι ισχυ­ρι­σμοί που αξιο­λο­γή­θη­καν με ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη αιτιο­λο­γία, όπως έκρινε η Εισαγ­γε­λία, και η επα­νε­ξέ­ταση δεν ξανα­νοί­γει την ουσία, μόνο τη νομική ορθό­τητα της απόρ­ρι­ψης. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών μίλησε για ιδιαί­τερη αγριό­τητα και δεν ανα­γνώ­ρισε κανένα ελα­φρυ­ντικό. Αυτό είναι το μόνο που δεν αμφι­σβη­τεί­ται από κανέναν.

Η δικαιο­σύνη που αργεί να κλείσει έναν φάκελο αφήνει τα θύματα να τον κου­βα­λούν για λογα­ρια­σμό της.