Επικήδειος αποχαιρετισμός σε έναν φίλο που η ζωή τον ανέδειξε αδελφό

Ο Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου αποχαιρετά τον Χρύσανθο Καλλίγερο με έναν λόγο που ξεδιπλώνει μια φιλία δεκαετιών, χτισμένη μέσα από την κοινή πορεία στη δουλειά, στην οικογένεια και στις δύσκολες στιγμές.

Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δεν εξαντλούνται στην τυπικότητα μιας τελετής, αλλά αποτυπώνουν τον δεσμό δύο ανθρώπων όπως δοκιμάστηκε και σφυρηλατήθηκε μέσα στον χρόνο. Ο επικήδειος που εκφώνησε ο Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου για τον φίλο του Χρύσανθο Καλλίγερο ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Μέσα από τα λόγια του ξεδιπλώνεται μια σχέση που ξεκίνησε στα νεανικά χρόνια, στον χώρο της οικοδομής, και κατέληξε σε μια αδελφική σχέση που, όπως περιγράφει ο ίδιος, ξεπέρασε τις ανθρώπινες αδυναμίες. Ακολουθεί αυτούσιος ο αποχαιρετισμός.

Αγαπητέ και αξέχαστε φίλε και αδελφέ Χρύσανθε,

Όταν οι ανθρώπινες σχέσεις και γνωριμίες είναι φυσικό πολλές φορές, λόγω διαφορετικών χαρακτήρων, ιδεολογιών και αντιλήψεων, να δοκιμάζονται μέσα στη ζωή και, αντί να διαλυθούν ή να διακοπούν, δυναμώνουν και καταλήγουν σε μια βαθιά εκτίμηση και φιλία που ξεπερνά την ατομικότητα και τις μικροπρέπειες, τότε η φιλία γίνεται αδελφικότητα που ξεπερνά τις ανθρώπινες αδυναμίες και μικροπρέπειες.

Γνωριστήκαμε στην ‘’οικοδομή’’, νέοι και οι δυο, εγώ μόλις τελείωσα τις σπουδές και το στρατιωτικό μου, και εσύ συνεργάτης ακόμη με τον αείμνηστο πατέρα σου, να θέλουμε να επιτύχουμε ό,τι καλύτερο, αισθητικότερο μπορούσαμε στη δουλειά μας.

Κέρδισες επάξια την εμπιστοσύνη μου, λόγω της αγάπης, της βαθιάς γνώσης και εμπειρίας σου στη δουλειά σου, αλλά και της ‘’άνωθεν’’ ικανότητάς σου να δίνεις λύσεις κατασκευαστικές εκεί που οι άλλοι αδυνατούσαν. Παντρευτήκαμε, εγώ πρώτος και εσύ λίγο μετά, δυο γειτόνισσες και φίλες, από μικρά κορίτσια, και αυτό μας έφερε ακόμη πιο κοντά.

Σε πάρτι, χορό, δεξιώσεις και διασκεδάσεις, πάντα μαζί στο ίδιο τραπέζι μέχρι τα ξημερώματα. Έκανες δυο εξαιρετικά κορίτσια που έγιναν ιατροί και ο καλός Θεός σου έδωσε δυο εξαιρετικούς γαμπρούς, ιατροί και αυτοί, που σε έκαναν παππού, ό,τι πιο ευλογημένο, με τέσσερις υπέροχες εγγονούλες, για τις οποίες, όταν τελευταία πίναμε μαζί καφέδες το πρωί, πάντοτε μου έλεγες για τις επιτυχίες τους και την αγάπη που σου έτρεφαν!

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία που σου έδωσε ο Θεός, γιατί ήσουν καλός άνθρωπος και ήξερες να αγαπάς χωρίς υστεροβουλία!

Όλη αυτή την οικογενειακή σου επιτυχία, που την πραγματοποίησες με τη συμπαράσταση και στήριξη, στις δύσκολες στιγμές, της αγαπημένης σου γυναίκας Ρίτας (Μαργαρίτα), των κοριτσιών σου, των γαμπρών σου και των εγγονών σου, είναι και το αδιαμφισβήτητο για εμένα ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ για την ΝΕΑ ΣΟΥ ΖΩΗ, και εύχομαι στον Μεγαλοδύναμο, που φρόντισε μέσα από τις αρρώστιες, και τους πόνους που έζησες τον τελευταίο καιρό, να εξιλεωθείς για να ετοιμαστείς να γευτείς την ατέλειωτη χαρά που ετοίμασε ο καλός Θεός μας για όσους αγάπησαν και αγαπήθηκαν.

Αιώνια σου η μνήμη, αδελφέ, και καλή αντάμωση!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ