Επικήδειος αποχαιρετισμός σε έναν φίλο που η ζωή τον ανέδειξε αδελφό

Ο Γιώργος Χατζη­κων­στα­ντί­νου απο­χαι­ρετά τον Χρύ­σανθο Καλ­λί­γερο με έναν λόγο που ξεδι­πλώ­νει μια φιλία δεκα­ε­τιών, χτι­σμένη μέσα από την κοινή πορεία στη δουλειά, στην οικο­γέ­νεια και στις δύσκο­λες στιγμές.

Υπάρ­χουν απο­χαι­ρε­τι­σμοί που δεν εξα­ντλού­νται στην τυπι­κό­τητα μιας τελετής, αλλά απο­τυ­πώ­νουν τον δεσμό δύο ανθρώ­πων όπως δοκι­μά­στηκε και σφυ­ρη­λα­τή­θηκε μέσα στον χρόνο. Ο επι­κή­δειος που εκφώ­νησε ο Γιώργος Χατζη­κων­στα­ντί­νου για τον φίλο του Χρύ­σανθο Καλ­λί­γερο ανήκει σε αυτή την κατη­γο­ρία. Μέσα από τα λόγια του ξεδι­πλώ­νε­ται μια σχέση που ξεκί­νησε στα νεανικά χρόνια, στον χώρο της οικο­δο­μής, και κατέ­ληξε σε μια αδελ­φική σχέση που, όπως περι­γρά­φει ο ίδιος, ξεπέ­ρασε τις ανθρώ­πι­νες αδυ­να­μίες. Ακο­λου­θεί αυτού­σιος ο απο­χαι­ρε­τι­σμός.

Αγαπητέ και αξέ­χα­στε φίλε και αδελφέ Χρύ­σανθε,

Όταν οι ανθρώ­πι­νες σχέσεις και γνω­ρι­μίες είναι φυσικό πολλές φορές, λόγω δια­φο­ρε­τι­κών χαρα­κτή­ρων, ιδε­ο­λο­γιών και αντι­λή­ψεων, να δοκι­μά­ζο­νται μέσα στη ζωή και, αντί να δια­λυ­θούν ή να δια­κο­πούν, δυνα­μώ­νουν και κατα­λή­γουν σε μια βαθιά εκτί­μηση και φιλία που ξεπερνά την ατο­μι­κό­τητα και τις μικρο­πρέ­πειες, τότε η φιλία γίνεται αδελ­φι­κό­τητα που ξεπερνά τις ανθρώ­πι­νες αδυ­να­μίες και μικρο­πρέ­πειες.

Γνω­ρι­στή­καμε στην ‘’οικοδομή’’, νέοι και οι δυο, εγώ μόλις τελεί­ωσα τις σπουδές και το στρα­τιω­τικό μου, και εσύ συνερ­γά­της ακόμη με τον αεί­μνη­στο πατέρα σου, να θέλουμε να επι­τύ­χουμε ό,τι καλύ­τερο, αισθη­τι­κό­τερο μπο­ρού­σαμε στη δουλειά μας.

Κέρ­δι­σες επάξια την εμπι­στο­σύνη μου, λόγω της αγάπης, της βαθιάς γνώσης και εμπει­ρίας σου στη δουλειά σου, αλλά και της ‘’άνωθεν’’ ικα­νό­τη­τάς σου να δίνεις λύσεις κατα­σκευα­στι­κές εκεί που οι άλλοι αδυ­να­τού­σαν. Παντρευ­τή­καμε, εγώ πρώτος και εσύ λίγο μετά, δυο γει­τό­νισ­σες και φίλες, από μικρά κορί­τσια, και αυτό μας έφερε ακόμη πιο κοντά.

Σε πάρτι, χορό, δεξιώ­σεις και δια­σκε­δά­σεις, πάντα μαζί στο ίδιο τραπέζι μέχρι τα ξημε­ρώ­ματα. Έκανες δυο εξαι­ρε­τικά κορί­τσια που έγιναν ιατροί και ο καλός Θεός σου έδωσε δυο εξαι­ρε­τι­κούς γαμπρούς, ιατροί και αυτοί, που σε έκαναν παππού, ό,τι πιο ευλο­γη­μένο, με τέσ­σε­ρις υπέ­ρο­χες εγγο­νού­λες, για τις οποίες, όταν τελευ­ταία πίναμε μαζί καφέδες το πρωί, πάντοτε μου έλεγες για τις επι­τυ­χίες τους και την αγάπη που σου έτρεφαν!

Αυτή είναι η μεγα­λύ­τερη ευλογία που σου έδωσε ο Θεός, γιατί ήσουν καλός άνθρω­πος και ήξερες να αγαπάς χωρίς υστε­ρο­βου­λία!

Όλη αυτή την οικο­γε­νειακή σου επι­τυ­χία, που την πραγ­μα­το­ποί­η­σες με τη συμπα­ρά­σταση και στήριξη, στις δύσκο­λες στιγμές, της αγα­πη­μέ­νης σου γυναί­κας Ρίτας (Μαρ­γα­ρίτα), των κορι­τσιών σου, των γαμπρών σου και των εγγονών σου, είναι και το αδιαμ­φι­σβή­τητο για εμένα ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ για την ΝΕΑ ΣΟΥ ΖΩΗ, και εύχομαι στον Μεγα­λο­δύ­ναμο, που φρό­ντισε μέσα από τις αρρώ­στιες, και τους πόνους που έζησες τον τελευ­ταίο καιρό, να εξι­λε­ω­θείς για να ετοι­μα­στείς να γευτείς την ατέ­λειωτη χαρά που ετοί­μασε ο καλός Θεός μας για όσους αγά­πη­σαν και αγα­πή­θη­καν.

Αιώνια σου η μνήμη, αδελφέ, και καλή αντά­μωση!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ