Στις 11 Νοεμβρίου η δίκη για τη μίσθωση των 1.800 ευρώ από την κουνιάδα του δημάρχου Καρπάθου

Η δίκη του δημάρ­χου Καρ­πά­θου κ. Ιωάννη Νισύ­ριου έχει προσ­διο­ρι­στεί για τις 11 Νοεμ­βρίου 2026 στο Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου. Η υπόθεση αφορά μίσθωση ακι­νή­του που έγινε μέσα στο 2020. Το ακίνητο προ­ο­ρι­ζό­ταν για συνερ­γείο και αποθήκη του δήμου, με μίσθωμα 1.800 ευρώ τον μήνα. Εκμι­σθώ­τρια φέρεται να ήταν η αδελφή της συζύγου του.

Στις 2 και στις 9 Δεκεμ­βρίου 2020 ο κ. Νισύ­ριος φέρεται να συμ­με­τείχε ως πρό­ε­δρος στην Επι­τροπή Δημο­πρα­σιών και στη συνέ­χεια στην Οικο­νο­μική Επι­τροπή, όπου εγκρί­θη­καν τα σχετικά έγγραφα. Σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, η συγ­γέ­νεια δεύ­τε­ρου βαθμού εξ αγχι­στείας με την εκμι­σθώ­τρια απο­τε­λούσε νόμιμο λόγο εξαί­ρε­σης, τον οποίο ο δήμαρ­χος απο­σιώ­πησε. Γι’ αυτό του απο­δί­δε­ται απο­σιώ­πηση λόγου εξαί­ρε­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση. Κατη­γο­ρεί­ται επίσης για παρά­βαση καθή­κο­ντος κατά μόνας και από κοινού, κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Το σκέλος της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος κατά μόνας περι­λαμ­βά­νει και την 1η Οκτω­βρίου 2020. Για την ημε­ρο­μη­νία αυτή του απο­δί­δε­ται ότι παρέ­λειψε να εκδώσει απόφαση ανά­λη­ψης πολυ­ε­τούς υπο­χρέ­ω­σης. Η κατη­γο­ρία ανα­φέ­ρε­ται επίσης σε όρο της δια­κή­ρυ­ξης που απαι­τούσε ο σκε­λε­τός των κτηρίων να είναι από μπετόν. Ανα­φέ­ρε­ται ακόμη σε πρό­σθε­τες προ­δια­γρα­φές που, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, περιό­ρι­ζαν αθέμιτα τους συμ­με­τέ­χο­ντες.

Μαζί με τον δήμαρχο δικά­ζο­νται οι κ.κ. Μιχαήλ Μανω­λά­κης, Ιωάννης Λυρι­στής, Εμμα­νουήλ Παρα­γυιός και Μηνάς Πρω­τό­παπ­πας, μέλη της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής. Φέρο­νται να ενέ­κρι­ναν τους όρους με παρά­τυπο τρόπο και να συνέ­βα­λαν έτσι στο να κατα­λή­ξει η δια­δι­κα­σία στη συγκε­κρι­μένη μίσθωση.

Στην προ­δι­κα­σία ο κ. Νισύ­ριος αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά όλες τις κατη­γο­ρίες και τις χαρα­κτή­ρισε αβά­σι­μες και προ­σβλη­τι­κές για την προ­σω­πι­κό­τητά του. Υπο­στή­ριξε ότι η δημο­πρα­σία ήταν απο­λύ­τως νόμιμη και δια­φα­νής. Όπως είπε, η συγ­γέ­νειά του με την εκμι­σθώ­τρια ήταν γνωστή σε όλους και δεν επη­ρέ­ασε την απόφαση. Κατά τον ίδιο, η μίσθωση κάλυπτε πραγ­μα­τι­κές και επι­τα­κτι­κές ανάγκες της Υπη­ρε­σίας Περι­βάλ­λο­ντος του δήμου. Ο μονα­δι­κός ενδια­φε­ρό­με­νος, σημεί­ωσε, εμφα­νί­στηκε ύστερα από δια­δο­χι­κούς δια­γω­νι­σμούς που είχαν αποβεί άγονοι.