π. Νεκτάριος Πόκκιας: Η πίστη ως πυξίδα σε έναν κόσμο που αλλάζει

π. Νεκτά­ριε, είναι γεγονός ότι αξιο­ποιείτε τον τηλε­ο­πτικό σταθμό “Θάρρι Tv” για τη διάδοση του μηνύ­μα­τος της πίστης. Πόσο σημα­ντικό είναι για την Εκκλη­σία να έχει παρου­σία στα ΜΜΕ, γιατί αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι αυτό έχει κι ένα μεγάλο προ­σω­πικό ανθρώ­πινο κόστος;

Κυρία Παμπρή, αγαπητή μου Νατάσα, Χριστός Ανέστη. Η μακρό­χρονη οικο­γε­νειακή μας φιλία μου δίνει την ευκαι­ρία να σε ευχα­ρι­στήσω για την τιμή, αλλά και την χαρά της επι­κοι­νω­νίας. Μέσα στην κοι­νω­νία που ζούμε- την εν πολλοίς αλλο­πρό­σαλλη και εγωιστική- χρειά­ζε­ται οι μεταξύ μας σχέσεις να συσφί­ξουν ακόμη περισ­σό­τερο, η χαρά να επα­νέλ­θει στη καθη­με­ρι­νό­τητά μας και η ψυχα­γω­γία ως αγωγή της ψυχής να μας ενθου­σιά­ζει και πάλι. Τί ωραία λέξη ο ενθου­σια­σμός! Περιέ­χει τον Θεό τον οποίο χάσαμε ή βγάλαμε από τη ζωή μας με απο­τέ­λε­σμα να χρε­ο­κο­πή­σουμε και σε ατομικό και σε κοι­νω­νικό επίπεδο. Οπότε χρειά­ζε­ται ανα­σύ­νταξη των πνευ­μα­τι­κών μας δυνά­μεων κι εσω­τε­ρική αντί­σταση έναντι της κατρα­κύ­λας της κοι­νω­νίας μας.

Αυτά προ­σφέ­ρει για 31 χρόνια ο τηλε­ο­πτι­κός σταθμός Θάρρι-ένα όραμα ζωής του μακα­ρι­στού Γέροντα μας Αμφιλοχίου-που πιστεύω ότι ξεκου­ρά­ζει κι ενη­με­ρώ­νει. Έχουμε στα χέρια μας ως Εκκλη­σία ένα εργα­λείο για την διάδοση του μηνύ­μα­τος του Ευαγ­γε­λίου ακόμη και σε ανθρώ­πους που δεν ξέρουν ή δεν έχουν βιώσει ή καλο­προ­αί­ρετα απορ­ρί­πτουν. H Εκκλη­σία από αυτό το τηλε­ο­πτικό μέσο που λέγεται «τηλε­ό­ραση Θάρρι» πιστεύω ότι βγαίνει πιο ενωμένη, γιατί οι χρι­στια­νοί μας παρα­κο­λου­θούν τις εορτές και τα πανη­γύ­ρια από τα χωριά και τα νησιά μας και ενη­με­ρώ­νο­νται.

Μέσα από πνευ­μα­τι­κές ομιλίες αξιό­λο­γων ανθρώ­πων υπεν­θυ­μί­ζο­νται αρχές και αξίες που απο­τε­λούν δια­χρο­νικά, τα ζώπυρα της φυλής και του έθνους μας. Είναι ευλογία για τον τόπο μας η ύπαρξη αυτού του σταθμού που δίνει μία πνευ­μα­τική διά­σταση και προ­ο­πτική. Ως προς το κόστος που λέτε, οι πατέρες μας λένε κάτι πολύ ωραίο: Δώσε αίμα για να λάβεις πνεύμα. Άρα οποιοσ­δή­ποτε κόπος ή ανθρώ­πινο κόστος μετα­ποιεί­ται και μετα­μορ­φώ­νε­ται σε χαρά δημιουρ­γίας και πηγή έμπνευ­σης. Εμείς σπέρ­νουμε, άλλος θερίζει.

Αν και η κοι­νω­νία ακο­λου­θεί ένα άλλο δρόμο, η Χρι­στια­νο­σύνη και σήμερα καλεί­ται να παίξει σημα­ντικό ρόλο. Είναι η Εκκλη­σία η μεγάλη αγκαλιά για την ενί­σχυση της κοι­νω­νι­κής συνοχής;

Η πίστη είναι ο ακρο­γω­νιαίος λίθος της ύπαρξής μας. Αυτή την πίστη την τρο­φο­δο­τεί η ελπίδα μας στον Ιησού Χριστό ο οποίος σταυ­ρώ­θηκε και ανα­στή­θηκε για την δική μας λύτρωση και σωτηρία. Τα πράγ­ματα λοιπόν γίνο­νται ευκο­λό­τερα χάρη στη δύναμη της πίστεως η οποία εάν έχει ρίζες μπορεί να μετα­κι­νή­σει ακόμη και βουνά.

Μπορεί να αλλάξει ρότα η κοι­νω­νία μας και να παίξει τον πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο σε όλους τους τομείς εάν εμπο­τι­στεί με τις αρχές του Ευαγ­γε­λίου, την προ­σευχή, την ελπίδα, την αγάπη, την ενότητα.

Πολλές φορές ως Εκκλη­σία πάμε κόντρα στον συρμό της εποχής για να απο­δει­χθεί η αλη­θι­νό­τητα και η δια­χρο­νι­κό­τητα αυτού του μηνύ­μα­τος. Αυτό που δεν μπορούν να κατα­λά­βουν οι άνθρω­ποι είναι ότι δεν θα εκκο­σμι­κεύ­σουμε την Εκκλη­σία αλλά θα εκκλη­σια­στι­κο­ποι­ή­σουμε τον κόσμο. Όλοι έχουμε μία ξεχω­ρι­στή θέση στη μεγάλη αγκαλιά της Εκκλη­σίας μας αρκεί να το πρά­ξουμε ελεύ­θερα και χωρίς πει­θα­να­γκα­σμούς. Και φυσικά η συνοχή έχει ως σταθερή δύναμη την Εκκλη­σία, η οποία ανέ­κα­θεν στέ­κε­ται δίπλα στον άνθρωπο και κάνο­ντας ένα τερά­στιο φιλαν­θρω­πικό και κοι­νω­νικό έργο.

π. Νεκτά­ριε, τι ρόλο παίζει η συγ­χώ­ρεση και η κατα­νό­ηση στις σύγ­χρο­νες ανθρώ­πι­νες σχέσεις; Είναι η εξο­μο­λό­γηση ο καθα­ρι­σμός της ψυχής;

Πριν λίγο καιρό εκοι­μήθη ο μακα­ρι­στός Γέρο­ντας Αμφι­λό­χιος, ο Γέρο­ντας της αγάπης και της ανε­ξι­κα­κίας. Συνή­θιζε πάντα να λέει την εξής φράση: Συγχώρα και προχώρα. Η συγ­χώ­ρεση αλλάζει τον τρόπο σκέψης και συμπε­ρι­φο­ράς μας. Ταπει­νώ­νει και συγ­χρό­νως εξυ­ψώ­νει. Για τον κόσμο φαί­νε­ται ως αδυ­να­μία, για τον Χριστό και την Εκκλη­σία είναι η δύναμη αυτής της φαι­νο­με­νι­κής αδυ­να­μίας γιατί μας οδηγεί στη μεγα­λύ­τερη νίκη.

Την νίκη έναντι του κακού εαυτού μας. Η συγ­χώ­ρηση μαζί με την μετά­νοια είναι τρόπος και στάση ζωής που μας οδηγούν στην κατα­νό­ηση και στην μονα­δική ευκαι­ρία να συγ­χω­ρέ­σουμε όλους τους ανθρώ­πους, ακόμη και αυτούς που μας έβλαψαν ή μας έκαναν κακό.

Εκεί στο Θάρρι βλέπω ότι κάθε άνθρω­πος μπορεί να οδη­γη­θεί εύκολα στην αυτο­μεμ­ψία γιατί γίνεται φιλό­σο­φος της ζωής. Βλέπει την αρμονία της φύσης, ακούει το κελα­ή­δημα των πουλιών και απο­το­ξι­νώ­νε­ται πνευ­μα­τικά από τον βομ­βαρ­δι­σμό των δυσά­ρε­στων ειδή­σεων και γεγο­νό­των που δημιουρ­γούν ψυχο­λο­γικά βάρη στη ψυχή. Η καθαρή εξο­μο­λό­γηση βοηθά τον άνθρωπο πρώτα να σπάσει το κέλυφος του προ­σω­πι­κού του εγω­ι­σμού, να κατα­λά­βει ότι δεν τα γνω­ρί­ζει όλα και να αφεθεί στη χάρη του Θεού.

Πώς δια­μορ­φώ­νε­ται μια τυπική ημέρα για εσάς ως Ηγού­με­νος;

Προ­σω­πική μου άποψη είναι ότι το αξίωμα δεν δίνει αξία στο πρόσωπο αλλά αντί­θετα το πρόσωπο δίνει αξία στο αξίωμα. Η λέξη Ηγού­με­νος για εμένα δεν σημαί­νει κάτι εγω­ι­στικό και κυριαρ­χικό, αλλά κάτι ταπεινό και θυσια­στικό. Όταν είμαι στο Μονα­στήρι υπάρχει μία δια­φο­ρε­τική καθη­με­ρι­νό­τητα. Ξυπνάμε πρωί πρωί, πηγαί­νουμε στην Εκκλη­σία, τελούμε την Ακο­λου­θία. Μετά θα πάρουμε το καφε­δάκι μας με τους ανθρώ­πους που θα εκκλη­σια­σθούν, θα ανταλ­λά­ξουμε κάποιες πνευ­μα­τι­κές σκέψεις. Θα φρο­ντί­σουμε για τις δου­λειές της Μονής.

Στην ηρεμία εκεί στο Θάρρι θα σκε­φτούμε πιο καθαρά διάφορα πράγ­ματα που μας απα­σχο­λούν και με την προ­σευχή θα επι­κα­λε­στούμε την φώτιση του Θεού.

Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό αυτό που μας λένε ξένοι επι­σκέ­πτες όταν έρχο­νται από την Γερ­μα­νία, από την Ιταλία, Πολωνία, Αγγλία και από άλλα μέρη στο Μονα­στήρι μας. Τους αρέσει η ησυχία και η γαλήνη του τόπου.

Όταν τους αντι­τάσ­σουμε ότι και στη θάλασσα όταν είναι μόνοι τους μπορούν να νοιώ­σουν ηρεμία, μας λένε ότι εδώ αισθά­νο­νται κάτι το δια­φο­ρε­τικό. Έτσι παίρ­νουμε την ευκαι­ρία να τους πούμε καλο­προ­αί­ρετα ότι πράγ­ματι ο τόπος αυτός έχει γαλη­νέ­ψει αιώνες τώρα από την παρου­σία τόσων πατέρων και μοναχών που προ­σεύ­χο­νταν και τελού­σαν την Θεία Λει­τουρ­γία. Βιώ­νουμε καθη­με­ρινά θαύματα με μαρ­τυ­ρίες και δάκρυα ανθρώ­πων που δεν είναι ορθό­δο­ξοι κι όμως ο Θεός μιλάει στην καρδιά τους. Σε ένα μονα­στήρι αρχί­ζεις και κλεί­νεις την ημέρα σου με προ­σευχή που είναι η ασφά­λεια, το απο­κού­μπι σου αλλά και η λύση σε οποιο­δή­ποτε πρό­βλημα.

Ποια εμπει­ρία από τη δια­κο­νία σας έχει αφήσει το πιο έντονο απο­τύ­πωμα και τι σας δίνει δύναμη να συνε­χί­ζετε το έργο σας σε δύσκο­λες στιγμές;

Με σαγη­νεύει και με ελκύει η απλό­τητα των ανθρώ­πων ιδίως στα χωριά μας. Τα Λάερμα π.χ. που βρί­σκο­νται κοντά στο Θάρρι είναι ένας ευλο­γη­μέ­νος τόπος που αγαπώ. Βλέπω πως οι άνθρω­ποι αυτοί με πλη­σιά­ζουν να μου πουν το πρό­βλημά τους, να αστειευ­τούν, να με χαι­ρε­τή­σουν, να μοι­ρα­στούν μαζί μου ακόμη και το φαγητό τους και να είναι πάντοτε παρό­ντες σε όποια εθε­λο­ντική εργασία τους ζητηθεί.

Αυτό ευτυχώς συμ­βαί­νει ακόμη σε πολλά χωριά μας που φημί­ζο­νται για την φιλο­ξε­νία και την ανθρω­πιά τους και κρατούν καλά τα ήθη, τα έθιμα και τις παρα­δό­σεις.

Πολλές φορές λέω ότι απλές αγράμ­μα­τες για­γιά­δες κρά­τη­σαν την πίστη όρθια σε δύσκο­λες εποχές. Η προ­σευχή τέτοιων απλών ανθρώ­πων είναι η δύναμή μου. Συγκι­νού­μαι όταν ακούω πολλούς να με ευχα­ρι­στούν για τα προ­γράμ­ματα της τηλε­ό­ρα­σης Θάρρι και να μου λένε: Σε έχω στο κομπο­σκοίνι μου και στην προ­σευχή μου. Αυτό μου δίνει απε­ριό­ρι­στη δύναμη να συνε­χίσω την δια­κο­νία μου, την ιερα­τική και την τηλε­ο­πτική.

Ποιο είναι το όραμά σας για την Ιερά Μονή Θάρρι τα επόμενα χρόνια;

Ένα λαϊκό δίστιχο αιώνες τώρα λέει: Όποιος δεν πήγε στο Θάρρι τον κόσμο δεν εχάρη! Το όραμα μου περιο­ρί­ζε­ται σε αυτά τα απλά λόγια. Ελάτε στο Θάρρι για να χαρείτε τον κόσμο και την ζωή σας. Όπως έλεγε ο Ντο­στο­γιέφ­σκυ η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.

Η ομορφιά της παρου­σίας του Χριστού και των Αγίων στη ζωή μας ναι είναι ολο­φά­νερη σε όλη την κτίση σε όλα τα δημιουρ­γή­ματα του Θεού, τα οποία εποίησε «καλά λίαν». Όλοι εμείς εάν δεν μπο­ρούμε να αρι­στεύ­σουμε στην πνευ­μα­τική ζωή του­λά­χι­στον ας πάρουμε το λίαν καλώς ως βάση και ως αρχή και ο Θεός ξέρει να αυξάνει την πρόοδό μας εάν δει εκ μέρους μας, λεβε­ντιά και φιλό­τιμο. Χριστός Ανέστη. Σας ευχα­ρι­στώ για την χαρά της κοι­νω­νίας και της επι­κοι­νω­νίας.