Από τη Λυκία στη Ρόδο:Ένα ζευγάρι ανακαλύπτει τον κόσμο περπατώντας και ονειρεύεται να αναδείξει τα μονοπάτια του νησιού

Για τον Φίλιππο Αλαβέρα και τη σύντροφό του, Ελί­ζα­μπεθ Κας Καντί, ένα ζευγάρι πεζο­πό­ρων, το ταξίδι δεν μετριέ­ται με τα χιλιό­με­τρα που διανύει κανείς, αλλά με τις εικόνες, τους ανθρώ­πους και τις εμπει­ρίες που συναντά στη δια­δρομή.

Οι δυο τους έχουν επι­λέ­ξει έναν δια­φο­ρε­τικό τρόπο να γνω­ρί­ζουν τον κόσμο, περ­πα­τώ­ντας για ώρες, δια­σχί­ζο­ντας βουνά, ορο­πέ­δια, δάση και απο­μα­κρυ­σμένα χωριά, σε δια­δρο­μές που πολλές φορές απαι­τούν αρκετές ημέρες για να ολο­κλη­ρω­θούν.

Ο Φίλιπ­πος, εικο­νο­λή­πτης στο επάγ­γελμα, έχει μάθει να κατα­γρά­φει μέσα από τον φακό του πρόσωπα, γεγο­νότα και εικόνες. Στην πεζο­πο­ρία, όμως, αναζητά κάτι δια­φο­ρε­τικό: την προ­σω­πική επαφή με τη φύση και την ελευ­θε­ρία που προ­σφέ­ρει το περ­πά­τημα. Η Ελί­ζα­μπεθ, με κατα­γωγή από την Αγγλία, εργά­ζε­ται ως τελε­τάρ­χης γαμή­λιων τελετών και ήταν εκείνη που του μετέ­δωσε την αγάπη για τις μεγάλες πεζο­πο­ρι­κές δια­δρο­μές.

«Για μένα, σε κάθε πεζο­πο­ρία δεν είναι τόσο ο προ­ο­ρι­σμός όσο το ταξίδι», λέει ο Φίλιπ­πος Αλα­βέ­ρας, μιλώ­ντας στο Αθη­ναϊκό – Μακε­δο­νικό Πρα­κτο­ρείο Ειδή­σεων.

Η πιο πρό­σφατη μεγάλη κοινή τους εμπει­ρία ήταν η διά­σχιση ενός τμή­μα­τος της περί­φη­μης Λυκίας Οδού, του μονο­πα­τιού της αρχαίας Λυκίας, στη νοτιο­δυ­τική Τουρκία. Μέσα σε δέκα ημέρες περ­πά­τη­σαν περίπου 220 χιλιό­με­τρα, από την περιοχή του Φετιγιέ μέχρι το Κας, ακο­λου­θώ­ντας μία από τις γνω­στό­τε­ρες πεζο­πο­ρι­κές δια­δρο­μές της Μεσο­γείου.

Η συνο­λική δια­δρομή εκτεί­νε­ται σε εκα­το­ντά­δες χιλιό­με­τρα, από την περιοχή του Ολου­τε­νίζ έως την Αττά­λεια, περ­νώ­ντας μέσα από τοπία ιδιαί­τε­ρου φυσικού κάλλους, αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους και οικι­σμούς που δια­τη­ρούν στοι­χεία της ιστο­ρίας της αρχαίας Λυκίας.

Το ζευγάρι επέλεξε να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει το ταξίδι χωρίς οργα­νω­μένη ομάδα, μετα­φέ­ρο­ντας στις πλάτες του τα απα­ραί­τητα εφόδια. Ο καθένας κου­βα­λούσε σακίδιο βάρους περίπου οκτώ έως δέκα κιλών, ενώ ο καθη­με­ρι­νός προ­γραμ­μα­τι­σμός περι­λάμ­βανε πολύωρη πεζο­πο­ρία και δια­νυ­κτέ­ρευση σε χωριά κατά μήκος της δια­δρο­μής.

«Είναι μια πολύ απαι­τη­τική δια­δρομή. Υπάρ­χουν σημεία όπου μπορεί να περ­πα­τή­σεις δέκα χιλιό­με­τρα και να αισθά­νε­σαι ότι έχεις δια­νύ­σει τριάντα», εξηγεί η Ελί­ζα­μπεθ, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η μορ­φο­λο­γία του εδάφους, οι υψο­με­τρι­κές δια­φο­ρές και οι και­ρι­κές συν­θή­κες καθο­ρί­ζουν σε μεγάλο βαθμό τη δυσκο­λία.

Όπως ανα­φέ­ρει, η καλή φυσική κατά­σταση είναι απα­ραί­τητη, ωστόσο εξίσου σημα­ντική είναι η ψυχική αντοχή. «Μετά την τρίτη ημέρα το σώμα αρχίζει να προ­σαρ­μό­ζε­ται. Χρειά­ζε­ται όμως, να έχεις και τη δύναμη μέσα σου για να συνε­χί­σεις», σημειώ­νει.

Η ίδια έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει και άλλες μεγάλες πεζο­πο­ρίες στο εξω­τε­ρικό, μεταξύ των οποίων ένα τμήμα του γνωστού Camino de Santiago, ξεκι­νώ­ντας από το Πόρτο της Πορ­το­γα­λίας και κατα­λή­γο­ντας στην Ισπανία, καλύ­πτο­ντας περίπου 200 χιλιό­με­τρα σε οκτώ ημέρες.

Οι συνα­ντή­σεις που δεν ξεχνιού­νται

Πέρα από τη φυσική ομορφιά και τις δυσκο­λίες, εκείνο που εντυ­πω­σί­ασε ιδιαί­τερα τον Φίλιππο και την Ελί­ζα­μπεθ ήταν η φιλο­ξε­νία των κατοί­κων στα μικρά χωριά της Τουρ­κίας. Μία από τις συνα­ντή­σεις τους, μάλιστα, εξε­λί­χθηκε σε μια ιδιαί­τερα συγκι­νη­τική ανθρώ­πινη στιγμή.

Καθώς περ­πα­τού­σαν σε ένα απο­μο­νω­μένο ορο­πέ­διο, σε υψό­με­τρο μεγα­λύ­τερο των 400 μέτρων, ένα αυτο­κί­νητο στα­μά­τησε δίπλα τους. Ο οδηγός, που ταξί­δευε με την οικο­γέ­νειά του, ανα­ζη­τούσε πλη­ρο­φο­ρίες για μια κοντινή παραλία. Όταν ο Φίλιπ­πος του εξήγησε ότι δεν ήταν από την περιοχή και πως ήταν Έλληνας, η αντί­δρασή του τον αιφ­νι­δί­ασε.

«Μόλις του είπα ότι είμαι Έλληνας, δάκρυσε και με αγκά­λιασε. Άρχισε να μου μιλάει ελλη­νικά», θυμάται. Όπως τους εξήγησε ο άνθρω­πος που συνά­ντη­σαν, κατα­γό­ταν από οικο­γέ­νεια μου­σουλ­μά­νων της Κρήτης που είχε εγκα­τα­στα­θεί στην Τουρκία στο πλαίσιο της ανταλ­λα­γής των πλη­θυ­σμών.

«Συγκι­νή­θηκα τόσο πολύ που δεν πρό­κει­ται να το ξεχάσω ποτέ», λέει ο Φίλιπ­πος, περι­γρά­φο­ντας τη συνά­ντηση που έφερε κοντά δύο αγνώ­στους μέσα από την κοινή ιστο­ρική μνήμη.

Σε άλλη περί­πτωση, όταν τους βρήκε το σκοτάδι και δεν κατά­φε­ραν να εξα­σφα­λί­σουν διαμονή στο σημείο όπου είχαν φτάσει, ένας ιδιο­κτή­της κατα­λύ­μα­τος προ­σφέρ­θηκε να τους παρα­λά­βει με το αυτο­κί­νητό του. Τους βοήθησε να προ­μη­θευ­τούν φαγητό και τους μετέ­φερε σε κατά­λυμα που βρι­σκό­ταν αρκετά χιλιό­με­τρα μακριά.

«Η φιλο­ξε­νία που συνα­ντή­σαμε στα ορεινά χωριά ήταν πραγ­μα­τικά συγκι­νη­τική», επι­ση­μαί­νει ο Φίλιπ­πος.

Στη διάρ­κεια της πεζο­πο­ρίας τους είχαν επίσης την ευκαι­ρία να γνω­ρί­σουν από κοντά σημα­ντικά μνημεία της αρχαίας Λυκίας και περιο­χές με έντονο το απο­τύ­πωμα του ελλη­νι­κού πολι­τι­σμού, όπως τα Πάταρα, η Ξάνθος και το Λεβίσι, το εγκα­τα­λε­λειμ­μένο χωριό κοντά στο Φετιγιέ.

Η Ρόδος μπορεί να γίνει προ­ο­ρι­σμός πεζο­πο­ρι­κού του­ρι­σμού

Η εμπει­ρία τους στην Τουρκία έδωσε στο ζευγάρι την ευκαι­ρία να δια­πι­στώ­σει πώς ένα οργα­νω­μένο δίκτυο πεζο­πο­ρι­κών δια­δρο­μών μπορεί να προ­σελ­κύ­σει επι­σκέ­πτες από ολό­κληρο τον κόσμο.

Η Λυκία Οδός, που σχε­διά­στηκε και σημα­το­δο­τή­θηκε από τη Βρε­τα­νίδα Κέιτ Κλόου το 1999, απο­τε­λεί χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα αξιο­ποί­η­σης παλιών μονο­πα­τιών για την ανά­πτυξη του εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού. Το δίκτυο, μαζί με τις επε­κτά­σεις και τις εναλ­λα­κτι­κές δια­δρο­μές του, φτάνει σήμερα περίπου τα 760 χιλιό­με­τρα.«Όταν ξεκι­νή­σαμε, στις οκτώ το πρωί, στην αφε­τη­ρία του μονο­πα­τιού βρί­σκο­νταν περίπου εκατό άνθρω­ποι από διά­φο­ρες χώρες του κόσμου», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά ο Φίλιπ­πος.

Η εικόνα αυτή τον έκανε να σκεφτεί τις δυνα­τό­τη­τες που δια­θέ­τει η Ρόδος, ένα νησί με πλούσια φυσική ομορφιά, ορει­νούς όγκους και δεκάδες δια­δρο­μές, οι οποίες παρα­μέ­νουν άγνω­στες σε μεγάλο μέρος των επι­σκε­πτών του.

«Η Ρόδος δεν είναι μόνο οι παρα­λίες της. Υπάρ­χουν μέρη στο νησί που νομί­ζεις ότι βρί­σκε­σαι σε άλλη ήπειρο», τονίζει.

Ο ίδιος, μαζί με την Ελί­ζα­μπεθ και μια παρέα φίλων, πραγ­μα­το­ποιεί συστη­μα­τικά πεζο­πο­ρίες στη Ρόδο από το φθι­νό­πωρο μέχρι την άνοιξη. Συνήθως επι­λέ­γουν μία δια­δρομή την εβδο­μάδα, διάρ­κειας τριών ή τεσ­σά­ρων ωρών, εξε­ρευ­νώ­ντας δια­φο­ρε­τι­κές περιο­χές του νησιού. Ανάμεσα στις αγα­πη­μέ­νες τους δια­δρο­μές είναι ο Ακρα­μύ­της, από όπου η θέα απλώ­νε­ται σε μεγάλο μέρος της δυτικής και νότιας Ρόδου, οι ορεινές περιο­χές γύρω από την Αρνίθα, αλλά και η δια­δρομή προς τον φάρο του Πρα­σο­νη­σίου.

«Μπορείς να αφήσεις το αυτο­κί­νητό σου στο Πρα­σο­νήσι και να περ­πα­τή­σεις περίπου τρία χιλιό­με­τρα μέχρι τον φάρο. Αυτό που θα αντι­κρί­σεις όταν φτάσεις σε απο­ζη­μιώ­νει», λέει.

Κατά τον Φίλιππο Αλαβέρα, το νησί έχει τις φυσικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να προ­σφέ­ρει στους επι­σκέ­πτες του δια­φο­ρε­τική πεζο­πο­ρική δια­δρομή κάθε ημέρα, για περισ­σό­τερο από μία εβδο­μάδα.

Ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει το γεγονός ότι ο πεζο­πο­ρι­κός του­ρι­σμός ανα­πτύσ­σε­ται κυρίως εκτός της περιό­δου αιχμής. Οι χαμη­λό­τε­ρες θερ­μο­κρα­σίες του φθι­νο­πώ­ρου, του χειμώνα και της άνοιξης δημιουρ­γούν ευνοϊ­κό­τε­ρες συν­θή­κες για περ­πά­τημα, ενώ τα τοπία απο­κτούν δια­φο­ρε­τικά χρώματα.

«Στις πεζο­πο­ρίες μας συνα­ντάμε πολλούς ξένους επι­σκέ­πτες ακόμη και τον Νοέμ­βριο. Το καλο­καίρι απο­φεύ­γουμε τις μεγάλες δια­δρο­μές λόγω της ζέστης. Η άνοιξη και το φθι­νό­πωρο είναι οι καλύ­τε­ρες εποχές για να απο­λαύ­σεις πραγ­μα­τικά τη φύση», σημειώ­νει.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, η ανά­πτυξη οργα­νω­μέ­νων και κατάλ­ληλα σημα­το­δο­τη­μέ­νων δια­δρο­μών θα μπο­ρούσε να απο­τε­λέ­σει μια ουσια­στική ευκαι­ρία για την επι­μή­κυνση της του­ρι­στι­κής περιό­δου στη Ρόδο, προ­σελ­κύ­ο­ντας επι­σκέ­πτες που ενδια­φέ­ρο­νται για τη φύση, την άσκηση και την ιστορία.

Το πρώτο βήμα είναι το σημα­ντι­κό­τερο

Ο Φίλιπ­πος και η Ελί­ζα­μπεθ επι­μέ­νουν ότι η πεζο­πο­ρία δεν απευ­θύ­νε­ται απο­κλει­στικά σε αθλητές ή ανθρώ­πους με εξαι­ρε­τική φυσική κατά­σταση.

«Να ξεκι­νή­σει αμέσως», απαντά ο Φίλιπ­πος όταν ερω­τά­ται τι θα έλεγε σε κάποιον που θέλει να ασχο­λη­θεί με την πεζο­πο­ρία, αλλά διστά­ζει λόγω ηλικίας, βάρους ή έλλει­ψης φυσικής κατά­στα­σης. Η συμ­βουλή του είναι να επι­λέ­ξει αρχικά μια εύκολη δια­δρομή, προ­σαρ­μο­σμένη στις δυνα­τό­τη­τές του, και στα­διακά να αυξάνει τη διάρ­κεια και τη δυσκο­λία.

Η Ελί­ζα­μπεθ, πάντως, δίνει ιδιαί­τερη έμφαση στην ασφά­λεια: «Ποτέ δεν πηγαί­νουμε μόνοι μας, ιδιαί­τερα όταν δεν γνω­ρί­ζουμε τη δια­δρομή. Πάντα ενη­με­ρώ­νουμε κάποιον για το πού θα πάμε, πόση ώρα υπο­λο­γί­ζουμε ότι θα χρεια­στούμε και πότε θα επι­στρέ­ψουμε», επι­ση­μαί­νει.

Σημα­ντικό θεωρεί επίσης, να έχουν οι πεζο­πό­ροι μαζί τους αρκετό νερό, λίγη τροφή, βασικό εξο­πλι­σμό πρώτων βοη­θειών και εφαρ­μο­γές προ­σα­να­το­λι­σμού στο κινητό τους, με δια­θέ­σι­μους χάρτες ακόμη και χωρίς σύνδεση στο δια­δί­κτυο.

Ο σωστός σχε­δια­σμός, η γνώση της δια­δρο­μής και η αποφυγή επι­κίν­δυ­νων περα­σμά­των απο­τε­λούν, όπως εξηγούν, βασικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για μια ασφαλή και ευχά­ρι­στη εμπει­ρία.

Το επόμενο ταξίδι

Για τους δύο πεζο­πό­ρους, η περι­πέ­τεια στα μονο­πά­τια της αρχαίας Λυκίας δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί. Στα σχέδιά τους βρί­σκε­ται η συνέ­χιση της δια­δρο­μής από το Κας προς την Αττά­λεια, την οποία σκο­πεύ­ουν να χωρί­σουν σε ακόμη δύο ταξίδια, διάρ­κειας περίπου δέκα ημερών το καθένα.

Θέλουν να γνω­ρί­σουν και τα πιο απο­μο­νω­μένα τμήματα του μονο­πα­τιού, εκεί όπου οι υπο­δο­μές δια­μο­νής είναι περιο­ρι­σμέ­νες και οι πεζο­πό­ροι χρειά­ζε­ται συχνά να μετα­φέ­ρουν μαζί τους σκηνή και πρό­σθε­τες προ­μή­θειες.

Ωστόσο, ο μεγα­λύ­τε­ρος στόχος τους δεν είναι μόνο να ολο­κλη­ρώ­σουν τη δική τους δια­δρομή. Είναι να παρα­κι­νή­σουν περισ­σό­τε­ρους ανθρώ­πους να βγουν στη φύση και να γνω­ρί­σουν, περ­πα­τώ­ντας, τις ομορ­φιές του τόπου τους.

«Θα ήθελα η εμπει­ρία μας να απο­τε­λέ­σει ένα έναυσμα για να ανα­πτυ­χθεί περισ­σό­τερο ο πεζο­πο­ρι­κός του­ρι­σμός στη Ρόδο», τονίζει ο Φίλιπ­πος Αλα­βέ­ρας.

Άλλωστε, όπως λέει, δεν χρειά­ζε­ται κανείς να ταξι­δέ­ψει εκα­το­ντά­δες χιλιό­με­τρα για να ζήσει μια ξεχω­ρι­στή εμπει­ρία. Μερικές φορές αρκεί να φορέσει τα κατάλ­ληλα παπού­τσια, να πάρει ένα σακίδιο και να ακο­λου­θή­σει ένα μονο­πάτι λίγα χιλιό­με­τρα μακριά από το σπίτι του.

Γιατί, όπως έμαθαν ο Φίλιπ­πος και η Ελί­ζα­μπεθ στα εκα­το­ντά­δες χιλιό­με­τρα που έχουν περ­πα­τή­σει, η μεγα­λύ­τερη αντα­μοιβή δεν βρί­σκε­ται απα­ραί­τητα στο τέλος της δια­δρο­μής, αλλά σε όλα όσα συναντά κανείς μέχρι να φτάσει εκεί.

Πηγή: iefimerida.gr