ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μητροπολίτης Χρυσόστομος: Η πίστη χωρίς την Εκκλησία οδηγεί στον ατομισμό

Νατάσα Παμπρή 10 λεπτά ανάγνωση
Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου κ. Χρυσόστομος
Η πίστη χωρίς την Εκκλησία οδηγεί στον ατομισμό

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

✦ Σύνοψη ⌄
  • Ο Μητρο­πο­λί­της Σύμης, Χάλκης, Τήλου και Καστελ­λο­ρί­ζου, κ. Χρυ­σό­στο­μος, μιλά για τις προ­κλή­σεις της πολυ­νη­σιω­τι­κό­τη­τας και την ανάγκη προ­σαρ­μο­γής στις δια­φο­ρε­τι­κές ανάγκες των νησιών.
  • Τονίζει τη σπου­δαιό­τητα της Ιεράς Μονής Πανορ­μίτη ως πνευ­μα­τι­κού κέντρου και «αδα­μά­ντι­νου λίθου» της Μητρο­πό­λεως.
  • Ανα­φέ­ρε­ται στην επιρροή των social media και την ανάγκη δια­τή­ρη­σης της πολι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας των νησιών απέ­να­ντι στην του­ρι­στική ανά­πτυξη.
  • Δηλώνει τη σημασία της δια­κο­νίας ως πράξης προ­σφο­ράς και ευθύνης, προ­σπα­θώ­ντας να προ­σεγ­γί­σει τον άνθρωπο με κατα­νό­ηση και διά­κριση.
  • Στέλνει μήνυμα πίστης, ενό­τη­τας και πνευ­μα­τι­κής εγρή­γορ­σης, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τον ρόλο της Εκκλη­σίας ως πυλώνα συνοχής στις ακρι­τι­κές κοι­νω­νίες.
  • O Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης & Καστελλορίζου μιλά στη «δ» για τις δυσκολίες της πολυνησιωτικότητας, τα πνευματικά αντισώματα και τις παραδοσιακές αξίες, τα social media και για τον Πανορμιτη αδαμάντινο λίθο της πίστης

Σε μία εκ βαθέων και ιδιαί­τερα ουσια­στική συνέ­ντευξη στη «δ», ο Σεβα­σμιό­τα­τος Μητρο­πο­λί­της Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελ­λο­ρί­ζου κ. Χρυ­σό­στο­μος ανοίγει την καρδιά του και μιλά στη «δ» και στη Νατάσα Παμπρή, για τη δια­κο­νία, την πίστη, τις προ­κλή­σεις της σύγ­χρο­νης εποχής, αλλά και τον ξεχω­ρι­στό ποι­μα­ντικό ρόλο που καλεί­ται να επι­τε­λέ­σει σε μία από τις πλέον ιδιαί­τε­ρες και ακρι­τι­κές Ιερές Μητρο­πό­λεις της χώρας. Με λόγο γαλήνιο, μεστό και βαθιά πνευ­μα­τικό, ανα­φέ­ρε­ται στις δυσκο­λίες της πολυ­νη­σιω­τι­κό­τη­τας, στις απαι­τή­σεις της καθη­με­ρι­νής παρου­σίας σε τέσσερα νησιά με δια­φο­ρε­τι­κές ανάγκες και ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, αλλά και στη σημασία της Εκκλη­σίας ως στα­θε­ρού σημείου ανα­φο­ράς για τις τοπικές κοι­νω­νίες των Δωδε­κα­νή­σων.

Ο Σεβα­σμιό­τα­τος μιλά ακόμη για τη σπου­δαία πνευ­μα­τική ακτι­νο­βο­λία της Ιεράς Μονής Πανορ­μίτη Σύμης, ενός από τα μεγα­λύ­τερα προ­σκυ­νή­ματα της Ορθο­δο­ξίας, το οποίο, όπως επι­ση­μαί­νει, απο­τε­λεί «τον αδα­μά­ντινο λίθο» της Μητρο­πό­λεως. Παράλ­ληλα, κατα­θέ­τει τις σκέψεις του για τη διαρκώς μετα­βαλ­λό­μενη κοι­νω­νία, τη σχέση των ανθρώ­πων με την Εκκλη­σία, την αυξα­νό­μενη επιρροή των social media, αλλά και την ανάγκη δια­τή­ρη­σης της πνευ­μα­τι­κής και πολι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας των νησιών μας απέ­να­ντι στις αλλαγές που επι­φέ­ρει η του­ρι­στική ανά­πτυξη.

Μέσα από τις απα­ντή­σεις του, ανα­δει­κνύ­ε­ται ένας ιεράρ­χης που προ­σεγ­γί­ζει τον άνθρωπο με κατα­νό­ηση και διά­κριση, χωρίς να απο­μα­κρύ­νε­ται από τις θεμε­λιώ­δεις αρχές της Ορθό­δο­ξης πίστης. Ανα­φέ­ρε­ται στη σημασία της δια­κο­νίας ως πράξης προ­σφο­ράς και ευθύνης, θυμάται τις προ­σω­πι­κό­τη­τες που σημά­δε­ψαν τη δική του πορεία προς τον μονα­χι­σμό και εξηγεί γιατί η Εκκλη­σία εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί ζωντανό πυλώνα συνοχής και ελπίδας, ιδιαί­τερα στις ακρι­τι­κές νησιω­τι­κές κοι­νω­νίες.

Με λόγο ουσια­στικό και ανθρώ­πινο, ο Μητρο­πο­λί­της Σύμης, Χάλκης, Τήλου και Καστελ­λο­ρί­ζου κ. Χρυ­σό­στο­μος κατα­θέ­τει στη «δ» τις απόψεις και τους προ­βλη­μα­τι­σμούς του για τον σύγ­χρονο κόσμο, στέλ­νο­ντας παράλ­ληλα ένα μήνυμα πίστης, ενό­τη­τας και πνευ­μα­τι­κής εγρή­γορ­σης.

Ανα­λυ­τικά η συνέ­ντευξη:

Σεβα­σμιό­τατε, από το 2018 έχετε υπό την ευθύνη σας μία Ιερά Μητρό­πολη, που έχει μία μονα­δική ιδιαι­τε­ρό­τητα, καθώς απο­τε­λεί­ται από 4 νησιά, δηλαδή έχει μια φυσική «ασυ­νέ­χεια» στο νησιω­τικό σύμπλεγμα της Δωδε­κα­νή­σου. Πόσο απαι­τη­τικό είναι το έργο που επι­τε­λείτε, καθώς μεταξύ αυτών περι­λαμ­βά­νε­ται κι ένα από τα μεγα­λύ­τερα προ­σκυ­νή­ματα της χώρας, της Ι.Μ. του Πανορ­μίτη Σύμης;

Αγαπητή κα Νατάσα, Χριστός Ανέστη!

Μετά και την εν Σύμη συνά­ντησή μας με την ευκαι­ρία της Εθνικής Επε­τείου υπο­γρα­φής της απε­λευ­θε­ρώ­σεως της Δωδε­κα­νή­σου από τον τυραν­νικό Γερ­μα­νικό ζυγό, επι­κοι­νωνώ και πάλι μαζί σας, εκφρά­ζο­ντας κατ’ αρχήν τις θερμές μου ευχα­ρι­στίες για την τιμη­τική σας πρό­σκληση, να συμ­με­τά­σχω δια της παρού­σης συνε­ντεύ­ξεως εις την έγκρι­τον δημο­σιο­γρα­φική δράση σας. Και ενώ βρι­σκό­μα­στε μέσα στην Ανα­στά­σιμη περίοδο, είναι όντως, ιδίως για εμάς τους Ορθο­δό­ξους Χρι­στια­νούς ευχά­ρι­στο να επι­κοι­νω­νούμε, το Μέγα αυτό Μυστή­ριο της Ανα­στά­σεως του Χριστού, ως σκοπό και προ­ο­πτική της δικής μας ανθρώ­πι­νης πορείας.

Είναι γνωστό σε όλους μας, ότι το Οικου­με­νικό μας Πατριαρ­χείο, δια­χρο­νικά ασκώ­ντας τα απ’ αιώνων προ­νό­μιά του, προς αρτιω­τέρα διοί­κηση και ποι­μα­ντική δια­χεί­ριση των εν Δωδε­κα­νήσῳ εκκλη­σια­στι­κών Θεμάτων, το 2004 δημιούρ­γησε την Ιερά Μητρό­πολη Σύμης απαρ­τι­ζο­μένη και από τις Νήσους Χάλκη, Τήλο και Μεγίστη, με έδρα φυσικά το μεγα­λύ­τερο και πολυ­πλη­θέ­στερο Νησί της Σύμης, προ­σθέ­το­ντας τοιου­το­τρό­πως άλλη μία, την πέμπτη κατά σειρά Μητρό­πολη στα Δωδε­κά­νησα.

Ήταν πράγ­ματι ιστο­ρι­κής σημα­σίας και αξίας αυτή η απόφαση του Πατριάρ­χου μας κ. Βαρ­θο­λο­μαίου, καθ’ ότι απο­δει­κνύει για άλλη μια φορά την μέριμνα και το άοκνο ενδια­φέ­ρον του για τα Δωδε­κά­νησα, ως ιστο­ρική και αδιά­σπα­στον συνέ­χεια – σχέσης μετά της Μητρός εν Κων­στα­ντι­νου­πό­λει Μεγάλης Εκκλη­σίας! Και τα τέσσερα αυτά νησιά μας, που το καθένα έχει τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τές του όπως ο κάθε τόπος άλλωστε, έχουν την ευλογία του Θεού και των Προστατών-Πολιούχων Αγίων τους και οι τοπικές, μικρές ή μεγάλες κοι­νω­νίες, είναι συν­δε­δε­μέ­νες με τις τοπικές τους παρα­δό­σεις, που ευτυχώς με θρη­σκευ­τική ευλά­βεια οι πιστοί μας δια­φυ­λάσ­σουν και επι­τε­λούν. Η παρου­σία στις νησιω­τι­κές αυτές κοι­νω­νίες της Εκκλη­σίας είναι, ανέ­κα­θεν αδιαμ­φι­σβή­τητη και δια­χρο­νικά συμ­βάλ­λει στην παρα­μονή και φυσική παρου­σία των κατοί­κων στους τόπους κατα­γω­γής τους και στην διαρκή ανα­ζω­ο­γό­νηση της θρη­σκευ­τι­κής τους ταυ­τό­τη­τος.

Οι δυσκο­λίες ασφαλώς υπάρ­χουν και ανα­φέ­ρο­νται υπό των αρμο­δίων φορέων, η δική μας δυσκο­λία υφί­στα­ται στο γεγονός ότι τα τέσσερα αυτά νησιά μας, που δεν ευρί­σκο­νται σε γεω­γρα­φική ευθεία, οπότε η πρό­σβαση προς αυτά δυσχε­ραί­νει την εκεί τακτι­κό­τερη παρου­σία μας και προς αυτό βέβαια συμ­βάλ­λουν και οι δυσμε­νείς και­ρι­κές συν­θή­κες και ανα­γκα­ζό­μεθα πολλές φορές να τρο­πο­ποι­ή­σουμε και τελευ­ταία στιγμή ακόμα το πρό­γραμμά μας. Οι ιερείς όμως με αυτο­συ­νει­δη­σία επι­τε­λούν με τον καλύ­τερο τρόπο τα εφη­με­ριακά και ποι­μα­ντικά τους καθή­κο­ντα, ως άγρυ­πνοι φύλακες των θρη­σκευ­τι­κών και λει­τουρ­γι­κών παρα­δό­σεών μας.

Καλώς ανα­φέ­ρετε, ως από τα μεγα­λύ­τερα Προ­σκυ­νή­ματα της Χώρας μας την Ιερά Μονή του Ταξιάρ­χου Μιχαήλ του Πανορ­μί­του μας, διότι όντως η φήμη Του ξεπέ­ρασε ακόμη και τα όρια της Χώρας μας, ώστε οι Προ­σκυ­νη­τές να είναι και πολίτες άλλων Χωρών. Είναι ευλογία για όλους μας, προσ­δί­δει κύρος στον τόπο μας και είναι ασφαλώς ο αδα­μά­ντι­νος λίθος του στέμ­μα­τος της Ιεράς Μητρο­πό­λεώς μας. Ασφαλώς μαζί με αυτήν την μεγάλη ευλογία συμπο­ρεύ­ε­ται και η μεγάλη ευθύνη και υπο­χρέ­ωση της χρηστής κατά πάντα, πνευ­μα­τι­κής και υλικής δια­χεί­ρι­σης του Ιερού αυτού Προ­σκυ­νή­μα­τος, την ευθύνη του οποίου έχει η καθ’ ημάς Ιερά Μητρό­πολη. Η μέχρι τώρα παρου­σία και ανοδική πορεία του Ιερού αυτού Προ­σκυ­νή­μα­τος, μετά βεβαιό­τη­τος σας λέγω, ότι είναι απο­τέ­λε­σμα της σωτη­ριώ­δους επεμ­βά­σεως και παρου­σίας του Αρχαγ­γέ­λου μας στην ζωή των Χρι­στια­νών μας και της δικής μας καθη­με­ρι­νό­τη­τος με ανα­ρίθ­μητα θαύματα για τα οποία «οὐκ ἔστιν ἀριθμός», όμως λει­τουρ­γούν, θεωρώ, ως προ­σκλη­τή­ριο προ­σέλ­κυ­σης στην Ιερά Μονή Του εις τους ευερ­γε­τη­θέ­ντες υπ’ Αυτού. Το πνευ­μα­τικό, φιλαν­θρω­πικό και κοι­νω­νικό έργο και η προ­σφορά της Ιεράς Μονής είναι γνωστά, όσο το Χρι­στια­νικό ήθος επι­τρέ­πει την δημο­σί­ευση, πέραν τούτο, «ἐάν ἡμεῖς σιω­πή­σω­μεν, οἱ λίθοι κεκρά­ξω­νται», κατά τό αγιο­γρα­φι­κόν χωρίον.

Σεβα­σμιό­τατε, τι σημαί­νει για εσάς προ­σω­πικά η έννοια της δια­κο­νίας;

Η θέση του Αρχηγού της Πίστεώς μας, Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, είναι απόλυτη και δια­χρο­νική και αμε­τά­βλητη! «Οὐκ ἦλθον δια­κο­νη­θῆναι ἀλλά δια­κο­νῆσαι…». Η Ορθό­δοξη Εκκλη­σία μας, ως Σώμα Χριστού, της οποίας όλοι είμεθα Μέλη, τοπο­θε­τεί τους Επι­σκό­πους κατά τόπους, ώστε να συνε­χί­ζε­ται το απο­λυ­τρω­τικό έργο της Κεφαλής της που είναι ο Ιησούς Χριστός. Άρα λοιπόν, ακο­λου­θούμε κι εμείς τήν ἐντολήν Του δια­ποι­μαί­νο­ντες τον άνθρωπο, ως απόλυτα ελεύ­θερο δημιούρ­γημα του Θεού, σεβό­με­νοι τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες του καθενός, όπως ο Θεός μας σέβεται και ανέ­χε­ται όλους μας.

Είχατε από μικρό παιδί στο μυαλό σας να φορέστε ιερα­τικά άμφια; Τι σας οδήγησε να ακο­λου­θή­σετε έναν ιδιαί­τερο «δρόμο μονα­χι­σμού»; Υπάρχει κάποιο βιβλίο ή πρόσωπο που επη­ρέ­ασε βαθιά τη σκέψη σας;

Όπως είπαμε και πριν, ο Θεός μας αγαπά και προνοεί για τον καθένα μας μ΄ έναν μονα­δικό τρόπο, που απο­κα­λύ­πτει την Πρόνοιά Του για κάθε πρόσωπο! Είμαι ευγνώ­μων, διότι από την προ­ε­φη­βική μου ακόμη ηλικία, βρέθηκε μπροστά μου με το φως του αισθη­τού ηλίου και ο νοητός ήλιος της δικής μου πορείας, λέγω δια τον Μακα­ρι­στό Μητρο­πο­λίτη Κώου κυρό Ναθα­ναήλ (1967-1979), ο οποίος προ­ερ­χό­ταν από το Άγιον Όρος και με τα ιδιαί­τερά του πνευ­μα­τικά χαρί­σματα, χάραζε τον δρόμο εμπνέ­ο­ντας με το παρά­δειγμά του και μόνον, πολλούς από τους νέους της εποχής εκείνης. Με μια ιδιαι­τε­ρό­τητα σημα­ντική, ποτέ δεν είπε σε κανέναν να γίνει Ιερεύς ή Μοναχός, σεβό­με­νος την ελευ­θε­ρία των μετέ­πειτα επι­λο­γών μας. Και μόνον το παρά­δειγμα, ήταν αρκετό για να μιλήσει με μονα­δικό για τον καθέναν τρόπο.

Δύο χρόνια μετά την οσιακή Κοίμησή του, έφυγα για το Άγιον Όρος, όπου μια άλλη ιερή μορφή με ενέ­πνευσε και με καθο­δή­γησε στην μονα­χική ζωή, ο Μακα­ρι­στός πλέον, Γέρο­ντας Βασί­λειος (Ηγού­με­νος τότε στην Μονή Σταυ­ρο­νι­κήτα). Αμφό­τε­ροι οι Μακα­ρι­στοί Ευερ­γέ­τες μου και οι ευχές τους με συνο­δεύ­ουν και είναι για μένα παρά­δειγμα προς μίμηση. Τα υπό­λοιπα περί Ιερω­σύ­νης ήλθαν και έρχο­νται φυσιο­λο­γικά ζώντας μέσα στον χώρο και το πρό­γραμμα της Ιεράς Μονής, καθώς στην μονα­χική ζωή και μάλιστα σε κοι­νο­βιακή Μονή, ο Μοναχός κάνει υπακοή στον Γέροντά του και αφο­σιώ­νε­ται στον Θεό, αφή­νο­ντας τον εαυτό του στην δική Του Πρόνοια και φιλαν­θρω­πία.

• Πώς σχο­λιά­ζετε Σεβα­σμιό­τατε την επί­δραση των social media στις ανθρώ­πι­νες σχέσεις και στην πνευ­μα­τική ζωή;

Όπως λέμε το κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Στην προ­κει­μένη περί­πτωση έχουμε την θετική και την αρνη­τική όψη. Και ασφαλώς τα Μ.Μ.Ε. δίδουν απε­ριό­ρι­στες δυνα­τό­τη­τες και εξυ­πη­ρε­τούν παντοιο­τρό­πως τον άνθρωπο σε πολλές πτυχές και ανάγκες της ζωής του και επι­κοι­νω­νίας. Ακόμη και η ανα­με­τά­δοση Ιερών Ακο­λου­θιών και της Θείας Λει­τουρ­γίας μέσω τηλε­ο­πτι­κών σταθμών που δεν υπο­κα­θι­στούν ασφαλώς την προ­σω­πική φυσική παρου­σία των ανθρώ­πων στο σώμα της Εκκλη­σίας όπως εκφρά­ζε­ται μέσα στην Θεία Λει­τουρ­γία, εντού­τοις σε πολλές περι­πτώ­σεις καθί­στα­ται ανα­γκαία και παρη­γο­ρη­τική για τις ψυχές των ανθρώ­πων που είναι δύσκολο να μετα­κι­νη­θούν. Επίσης, συζη­τή­σεις ωφέ­λι­μες και δια­φω­τι­στι­κές για την πνευ­μα­τική ζωή και κατάρ­τιση απο­τε­λούν τις θετικές αναμ­φί­βολα επι­δρά­σεις των Μ.Μ.Ε.

Τα αρνη­τικά πολλά και επι­κίν­δυνα όπως καλώς γνω­ρί­ζετε, διότι τα μηνύ­ματα που εκπέ­μπο­νται δεν είναι διόλου αθώα και έχουν αρνη­τική επί­δραση, ιδίως στις ψυχές των νέων και ευαί­σθη­των ηλι­κιακά ατόμων. Επίσης η χαρα­κτη­ρι­στική προ­σή­λωση σχεδόν όλων των ηλικιών στις παρε­χό­με­νες από τα κινητά τηλέ­φωνα υπη­ρε­σίες, είναι ανη­συ­χη­τική και σε πολλές περι­πτώ­σεις υπο­συ­νεί­δητη και επι­κίν­δυνη. Άρα λοιπόν και πάλι η ευθύνη επι­στρέ­φει στον χρήστη και όχι στο μέσο.

Η του­ρι­στική ανά­πτυξη αλλάζει τον χαρα­κτήρα πολλών νησιών. Βλέπετε να απει­λεί­ται η τοπική μας ταυ­τό­τητα; Πιστεύ­ετε ότι η κοι­νω­νία μας έχει ανάγκη από περισ­σό­τερη πνευ­μα­τι­κό­τητα;

Πιστεύω ότι οι κοι­νω­νίες που έχουν πιο παρα­δο­σια­κές αξίες, έχουν και πνευ­μα­τικά αντι­σώ­ματα για να μπορούν να αντέ­χουν τις πολυ­ποί­κι­λες αλλοιώ­σεις, που ούτως ή άλλως επι­φέ­ρουν οι του­ρι­στι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες. Είναι όμως και ανη­συ­χη­τικό το γεγονός της απο­κλει­στι­κής σχεδόν ενα­σχό­λη­σης με τον του­ρι­σμό, αφή­νο­ντας στο περι­θώ­ριο τις παρα­δο­σια­κές τοπικές ενα­σχο­λή­σεις, με κίνδυνο να μετα­τρα­πούν τα νησιά μας σε του­ρι­στικά θέρετρα ακόμη και για τους μονί­μους κατοί­κους. Επη­ρε­ά­ζει την ψυχο­λο­γία και την καθη­με­ρι­νό­τητα της ζωής των κατοί­κων η ανα­σφά­λεια που δημιουρ­γεί­ται για την εξέλιξη της του­ρι­στι­κής περιό­δου εξαι­τίας και των δια­φό­ρων περί του του­ρι­σμού παρα­γό­ντων. Θέλω να πιστεύω ότι και η νέα γενιά που ζει και μεγα­λώ­νει μέσα σε παρα­δο­σια­κές οικο­γέ­νειες με αξίες, θα αντα­πε­ξέλ­θει μελ­λο­ντικά στις οποιασ­δή­ποτε αλλοιώ­σεις.

Σας προ­βλη­μα­τί­ζει η αυξα­νό­μενη αδια­φο­ρία των ανθρώ­πων για τη θρη­σκευ­τική ζωή ή θεω­ρείτε ότι απλώς αλλάζει ο τρόπος έκφρα­σης της πίστης; Πολλοί άνθρω­ποι δηλώ­νουν «πιστοί, αλλά όχι κοντά στην Εκκλη­σία»;

Με προ­βλη­μα­τί­ζει πράγ­ματι το γεγονός, ότι πολλοί άνθρω­ποι θεωρούν ότι η Εκκλη­σία είναι κάτι άλλο από την πίστη και ότι μπορούν να θεωρούν τους εαυτούς τους πιστούς Χρι­στια­νούς, αλλά όχι μέλη της Εκκλη­σίας. Αυτό ασφαλώς δείχνει άγνοια του κιν­δύ­νου περί ατο­μι­σμού και παρα­θρη­σκευ­τι­κής τοπο­θε­τή­σεώς τους, αλλά και άγνοια για το τί είναι η Εκκλη­σία, και ότι χωρίς την Εκκλη­σία δεν υπάρχει σωτηρία, διότι δεν υπάρχει ο Χριστός, ο Οποίος είναι η Κεφαλή της Εκκλη­σίας και ο Οποίος φανε­ρώ­νε­ται στο Σώμα της Εκκλη­σίας που πραγ­μα­το­ποιεί­ται μέσα στην Θεία Λει­τουρ­γία.

Δυστυ­χώς πολλοί συνάν­θρω­ποί μας, επειδή αυτό τους εξυ­πη­ρε­τεί, έχουν άλλη στάση, αντιεκ­κλη­σια­στική νομί­ζο­ντας ότι η Εκκλη­σία είναι άλλη μια φιλο­σο­φία ή ιδε­ο­λο­γία, που μπορεί ο καθένας να την προ­σαρ­μό­ζει στις δικές του ανάγκες, αγνο­ώ­ντας τον θεαν­θρώ­πινο χαρα­κτήρα της.

Υπάρχει κάποιο θέμα για το οποίο θεω­ρείτε ότι η Εκκλη­σία θα έπρεπε να είχε μιλήσει πιο δυνατά τα τελευ­ταία χρόνια;

Η Εκκλη­σία παρα­μέ­νει σταθερή στις αξίες της, αφο­μοιώ­νει με διά­κριση και υπομονή τα θετικά στοι­χεία που ανα­δει­κνύ­ο­νται με την πρόοδο της επι­στή­μης και εκβάλ­λει, ως ξένα σώματα, αυτά τα οποία είναι άκρως αντί­θετα με την ουσία της Πίστεώς μας και της ίδιας της υπο­στά­σεώς της, δεν επα­νερ­μη­νεύει τον εαυτό της και σταθερά δια­κη­ρύτ­τει την σωτήρια απο­στολή της, χωρίς να χρειά­ζε­ται αυτό να το κάνει με θορυ­βώδη τρόπο!

Κλεί­νο­ντας, σας ευχα­ρι­στώ θερμά κα Παμπρή για την χαρά αυτής της επι­κοι­νω­νίας, καθώς και για την πρω­το­βου­λία της ενα­σχό­λη­σής σας με την πολυ­νη­σιω­τική και ακρι­τική μας Ιερά Μητρό­πολη, ευχό­με­νος κάθε καλό και αγαθό σε εσάς και τους ανα­γνώ­στες της έγκρι­της εφη­με­ρί­δας σας. Ειρήνη και Αγάπη για όλον τον πλανήτη!

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.