Χιλιάδες πιστοί προσκύνησαν τον Αγιο Φανούριο

«Πλημ­μύ­ρι­σε» αυτές τις μέρες από χι­λιά­δες πι­στούς και γέ­μι­σε με πίτες φτιαγ­μέ­νες από τις νοι­κο­κυ­ρές ο προ­στά­της του νη­σιού της Ρόδου, Άγιος Φα­νού­ριος. Χθες το από­γευ­μα, πα­ρα­μο­νή της εορ­τής του Αγίου, στον πο­λυαρ­χιε­ρα­τι­κό εσπε­ρι­νό που τε­λέ­σθη­κε στον ιερό ναό του Αγίου Φα­νου­ρί­ου στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη, συλ­λει­τούρ­γη­σαν ο Μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου κ. Κύ­ριλ­λος, ο Επί­σκο­πος Κνω­σού κ. Με­θό­διος, ο Επί­σκο­πος Ολύ­μπου κ. Κύ­ριλ­λος, ο Πρω­το­σύ­γκε­λος κ. Θε­ω­νάς, ο εφη­μέ­ριος του ναού π. Μι­χα­ήλ Κρη­τι­κού και ιε­ρείς της Μη­τρο­πό­λε­ως Ρόδου.

Η πε­ρι­φο­ρά της ει­κό­νας στα σο­κά­κια της Με­σαιω­νι­κής Πόλης ξε­κί­νη­σε πε­ρί­που στις 9 το βράδυ, με πλή­θος κό­σμου που έσπευ­σε να συ­νο­δέ­ψει την ιστο­ρι­κή ει­κό­να περ­νώ­ντας από τις οδούς Ομή­ρου, Ιπ­πο­δά­μου, Σω­κρά­τους, Αγίου Φα­νου­ρί­ου. Σή­με­ρα στις 7 το πρωί θα τε­λε­σθεί Όρ­θρος και Αρ­χιε­ρα­τι­κή Θεία Λει­τουρ­γία, προ­ε­ξάρ­χο­νος του Θε­ο­φι­λέ­στα­του Επι­σκό­που Κνω­σού κ. Με­θο­δί­ου και κλη­ρι­κών.

Επί­σης, σή­με­ρα στις 7 το από­γευ­μα θα τε­λε­σθεί με­θέ­ορ­τος εσπε­ρι­νός κι εν συ­νε­χεία οι Χαι­ρε­τι­σμοί του Αγίου, κλεί­νο­ντας την βρα­διά με λαϊκό γλέ­ντι στην πλα­τεία Δω­ριέ­ως.

Πι­στοί από όλη την Ελ­λά­δα έρ­χο­νται στη Ρόδο όλο τον χρόνο για να προ­σκυ­νή­σουν και να προ­σευ­χη­θούν μπρο­στά στην θαυ­μα­τουρ­γή ει­κό­να του Αγίου Φα­νου­ρί­ου, που στέ­κει επι­βλη­τι­κή στον μικρό ιστο­ρι­κό ναό που βρί­σκε­ται εντός των τει­χών, στα γρα­φι­κά σο­κά­κια της Με­σαιω­νι­κής Πόλης. Εντυ­πω­σια­κή ήταν και φέτος η συρ­ροή εκα­το­ντά­δων επι­σκε­πτών ακόμη και από την γει­το­νι­κή Τουρ­κία στον Προ­στά­τη Άγιο.

«Χι­λιά­δες πι­στοί συρ­ρέ­ουν τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες για προ­σκύ­νη­μα στη Χάρη του Αγίου. Η φήμη του Αγίου Φα­νου­ρί­ου έχει ξε­πε­ρά­σει τα στενά όρια της Ρόδου, ακόμα και της Ελ­λά­δας. Σε όλο τον κόσμο, όπου υπάρ­χουν Ορ­θό­δο­ξοι Χρι­στια­νοί, εκ­κλη­σιές είναι αφιε­ρω­μέ­νες στο όνομά του, του­ρί­στες από όλο τον κόσμο, συρ­ρέ­ουν κάθε χρόνο στην Εκ­κλη­σία του για να προ­σκυ­νή­σουν την θαυ­μα­τουρ­γι­κή Του Ει­κό­να. Ιδιαί­τε­ρη θα μπο­ρού­σα να πω ότι είναι και η προ­σέ­λευ­ση των αδελ­φών μας Κυ­πρί­ων οι οποί­οι τρέ­φουν με­γά­λη ευ­λά­βεια προς τον λα­ο­φι­λή Άγιο της Ρόδου μας Φα­νού­ριο. Κα­θη­με­ρι­νά ο κό­σμος έρ­χε­ται στον Άγιο για να προ­σευ­χη­θεί και να ενα­πο­θέ­σει στην Ιερά Ει­κό­να Του τον πόνο αλλά και τη χαρά, το ευ­χα­ρι­στώ, την ικε­σία αλλά και το τάμα του, που πολ­λές φορές είναι η πα­ρα­δο­σια­κή πίτα. Στη συ­νεί­δη­ση του απλού κό­σμου ο Άγιος Φα­νού­ριος είναι αυτός, στον οποίο αμέ­σως θα κα­τα­φύ­γουν για να βρουν τη λύση των προ­βλη­μά­των τους», όπως δη­λώ­νει στη «δ» ο π. Μι­χα­ήλ Κρη­τι­κού, εφη­μέ­ριος του ιστο­ρι­κού ναού της Με­σαιω­νι­κής Πόλης, που φέτος συ­μπλη­ρώ­νει δε­κα­ε­τία- καθώς το­πο­θε­τή­θη­κε στην ενο­ρία της ΜΠ το 2016.

«Πολ­λοί είναι οι άν­θρω­ποι που έρ­χο­νται να ζη­τή­σουν από τον Άγιο κάτι είτε αυτό είναι ένα αντι­κεί­με­νο, ή την υγεία τους ή ακόμη μία υπό­θε­ση που έχει να κάνει με υπη­ρε­σί­ες, κά­ποιοι άλλοι ακόμη να βρουν τον σύ­ντρο­φο της ζωής τους, κάθε αί­τη­μα των πι­στών φυ­σι­κά ξε­χω­ρί­ζει από το άλλο. Αυτό όμως που έχει με­γά­λη αξία δεν είναι το θαύμα που ζη­τά­νε να γίνει αλλά η πίστη με την οποία το ζη­τούν. Τα θαύ­μα­τα επι­τε­λού­νται σύμ­φω­να με το μέτρο της δικής μας πί­στε­ως. Ας ζη­τού­με λοι­πόν από τον Άγιο Θεό και τους Αγί­ους του όπως επί­σης και από τον Άγιο Φα­νού­ριο να μας φα­νε­ρώ­νει πίστη αλλά και τα­πεί­νω­ση, δυο αρε­τές που έχουν με­γά­λη ση­μα­σία για την πνευ­μα­τι­κή μας ζωή και την Εκ­κλη­σια­στι­κή μας πο­ρεία» επι­ση­μαί­νει στη «δ» ο π. Μι­χα­ήλ. Και προ­σθέ­τει: «Πολλά τα θαύ­μα­τα του Αγίου, κάθε πίτα και ένα θαύμα, δεν υπάρ­χει άν­θρω­πος που να έρθει στον Ναό και να μην μου πει ότι δεν του εκ­πλή­ρω­σε το αί­τη­μά του. Από το πιο μικρό έως το πιο με­γά­λο όλα μα όλα έχουν ένα ξε­χω­ρι­στό και θαυ­μα­στό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό. Πε­ρισ­σό­τε­ρο συ­γκι­νη­τι­κό από όλα είναι όταν έρ­χο­νται νέα παι­διά και φέρ­νουν την πίτα τους για να την δια­βά­σου­με στην Ει­κό­να του Αγίου κυ­ρί­ως κατά την πε­ρί­ο­δο των εξε­τά­σε­ων για να τους βοη­θή­σει ο Άγιος να πάνε καλά και να έχουν ένα καλό απο­τέ­λε­σμα με έναν ικα­νο­ποι­η­τι­κό προς αυτά βαθμό για τις σχο­λές που το κάθε ένα από τα παι­διά έχει επι­λέ­ξει. Θα μπο­ρού­σα να ανα­φέ­ρω πολ­λα­πλές ακόμη θαυ­μα­τουρ­γι­κές επεμ­βά­σεις του Αγίου στην ζωή των πι­στών αλλά σέ­βο­μαι τον χρόνο που μου πα­ρέ­χε­ται για να πω έστω κάτι από τα θαυ­μα­στά που και εγώ ο ίδιος ζω ως εφη­μέ­ριος και τα­πει­νός ιε­ρουρ­γός του Αγίου μας στην ενο­ρία του».

Η βιο­γρα­φία του Αγίου

Ο ναός, υφι­στά­με­νος ήδη την εποχή της ιπ­πο­το­κρα­τί­ας, απο­δό­θη­κε στον Άγιο Φα­νού­ριο μετά τη λήξη του Β΄ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου και συ­γκε­κρι­μέ­να το 1946, πε­ρί­ο­δο κατά την οποία πολ­λές εκ­κλη­σί­ες πα­ρα­χω­ρή­θη­καν στην ορ­θό­δο­ξη κοι­νό­τη­τα, στην οποία αρ­χι­κά ανή­καν. Κατά την πε­ρί­ο­δο της επι­κυ­ριαρ­χί­ας της Ρόδου από τους Οθω­μα­νούς ο ναός, κατά τα ειω­θό­τα, με­τα­τρά­πη­κε σε μου­σουλ­μα­νι­κό τέ­με­νος με την επω­νυ­μία Peial el Din Medjid (Παϊάλ ελ ντιν με­τζίτ). Ως Peial el Din Medjid ανα­φέ­ρε­ται καθ’ όλη τη διάρ­κεια της τουρ­κο­κρα­τί­ας και της ιτα­λο­κρα­τί­ας.

Καθώς το όνομα του αγίου, στη μνήμη του οποί­ου ήταν αφιε­ρω­μέ­νος ο ση­με­ρι­νός ναός, δεν ήταν γνω­στό και σύμ­φω­να με τις αρ­χεια­κές πηγές, ο ναός του που με σα­φή­νεια το­πο­θε­τεί­ται εκτός τει­χι­σμέ­νης πόλης, ήταν ήδη κα­τε­στραμ­μέ­νος όταν οι ιπ­πό­τες ξε­κί­νη­σαν τις ερ­γα­σί­ες για την επέ­κτα­ση του βυ­ζα­ντι­νού τεί­χους (ή κατ’ άλ­λους απο­δο­μή­θη­κε το 1481 με σκοπό να απο­τρα­πεί η χρήση του ως έρει­σμα από τους Οθω­μα­νούς), θε­ω­ρή­θη­κε σκό­πι­μο η συ­γκε­κρι­μέ­νη εκ­κλη­σία να αφιε­ρω­θεί στον το­πι­κό μάρ­τυ­ρα του νη­σιού, η λα­τρεία του οποί­ου είχε ήδη δια­δο­θεί στην Κρήτη. Από το 1946 και εξής ο Άγιος Φα­νού­ριος τι­μά­ται στα­θε­ρά στο ναό επί της ομώ­νυ­μης οδού και μά­λι­στα θε­ω­ρεί­ται ως ση­μείο ανα­φο­ράς της διά­δο­σης της λα­τρεί­ας του.

Εν­δει­κτι­κό της τιμής που τρέ­φουν στο πρό­σω­πό του οι πι­στοί είναι το λαϊκό πα­ρα­δο­σια­κό έθιμο της πίτας του Αγίου Φα­νου­ρί­ου, γνω­στό­τε­ρης ως φα­νου­ρό­πι­τα.

Αυτός ο τόσο αγα­πη­τός άγιος θα μπο­ρού­σε να χα­ρα­κτη­ρι­στεί χωρίς αμ­φι­βο­λία ως δώρο Θεού, διότι ήταν και πα­ρέ­με­νε άγνω­στος για πολ­λούς αιώ­νες. Έγινε γνω­στός από την τυ­χαία εύ­ρε­ση της ει­κό­νας του τον 14ο αιώνα μ.Χ. στη Ρόδο, όταν έσκα­βαν παλιά σπί­τια στο νότιο μέρος του πα­λιού τεί­χους.

Εκεί βρέ­θη­κε αρ­χαί­ος ναός με πολ­λές κα­τε­στραμ­μέ­νες ει­κό­νες και με­τα­ξύ αυτών και η καλά δια­τη­ρη­μέ­νη ει­κό­να επί της οποί­ας ο τότε μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου Νεί­λος ο Β’ ο Δια­σω­ρι­νός (1355 – 1369 μ.Χ.) διά­βα­σε το όνομα του Αγίου «ὁ ἅγιος Φανῶ».

Στην ει­κό­να, ο Άγιος πα­ρι­στα­νό­ταν σαν νε­α­ρός στρα­τιώ­της, κρα­τώ­ντας στο δεξιό του χέρι σταυ­ρό, πάνω στον οποίο υπήρ­χε λα­μπά­δα αναμ­μέ­νη, γύρω δε από την ει­κό­να τα 12 μαρ­τύ­ριά του.

Τον αρ­χαίο ναό που βρέ­θη­κε η ει­κό­να, ανοι­κο­δό­μη­σε, ύστε­ρα από πολ­λές προ­σπά­θειες, ο Νεί­λος και τον αφιέ­ρω­σε στο όνομα του Αγίου Φα­νου­ρί­ου, που όπως φαί­νε­ται συ­νέ­τα­ξε και την Ακο­λου­θία του.