Νίκος Νικήτας: Ο νεότερος Ελληνας σεφ με αστέρια Michelin

Κύριε Νικήτα, πρό­σφατα ανα­κη­ρυ­χθή­κατε πρε­σβευ­τής της Ελλη­νι­κής Γαστρο­νο­μίας από τον παγκό­σμιο οργα­νι­σμό “Greek Taste Beyond Borders”. Τι σημαί­νει αυτός ο τίτλος για εσάς και ποια είναι η ευθύνη που φέρει η ανά­δειξη της ελλη­νι­κής γεύσης στο εξω­τε­ρικό;

Ο τίτλος του πρε­σβευτή της Ελλη­νι­κής Γαστρο­νο­μίας δεν είναι απλώς μια τιμη­τική διά­κριση, είναι πάνω απ’ όλα μια ευθύνη. Η ελλη­νική κουζίνα δεν είναι μόνο συντα­γές, είναι ιστορία, μνήμη, τόπος και άνθρω­ποι. Για μένα, αυτή η ανα­γνώ­ριση από τον οργα­νι­σμό Greek Taste Beyond Borders σημαί­νει ότι καλού­μαι να εκπρο­σω­πήσω μια ολό­κληρη φιλο­σο­φία ζωής. Τη φιλο­σο­φία της απλό­τη­τας, της αυθε­ντι­κό­τη­τας και του σεβα­σμού στην πρώτη ύλη. Από το ελαιό­λαδο μέχρι τα ταπεινά χόρτα της ελλη­νι­κής γης, κάθε στοι­χείο κου­βα­λάει μια ταυ­τό­τητα που δεν πρέπει να αλλοιω­θεί. Η ευθύνη στο εξω­τε­ρικό είναι διπλή. Από τη μία, να δια­τη­ρή­σουμε την αυθε­ντι­κό­τητα, να μην μετα­φρά­ζουμε την ελλη­νική κουζίνα σε κάτι που δεν είναι. Και από την άλλη, να την εξε­λίσ­σουμε με τρόπο σύγ­χρονο, ώστε να συνο­μι­λεί με τη διεθνή γαστρο­νο­μική σκηνή χωρίς να χάνει την ψυχή της. Η ελλη­νική γεύση έχει δύναμη.

Το ζητού­μενο είναι να την αφη­γη­θούμε σωστά. Ως πρε­σβευ­τής πλέον, ποιο είναι το δικό σας «αφήγημα» για την ελλη­νική κουζίνα; Ποια στοι­χεία της θεω­ρείτε ότι έχουν ακόμη περι­θώ­ριο να προ­βλη­θούν περισ­σό­τερο διεθνώς;

Το δικό μου αφήγημα για την ελλη­νική κουζίνα βασί­ζε­ται σε τρεις λέξεις: αυθε­ντι­κό­τητα, επο­χι­κό­τητα και απλό­τητα. Δεν πιστεύω σε μια κουζίνα που εντυ­πω­σιά­ζει μόνο με τεχνι­κές, πιστεύω σε μια κουζίνα που συγκι­νεί. Η Ελλάδα έχει μια μονα­δική ιδιαι­τε­ρό­τητα, κάθε τόπος, κάθε νησί, κάθε χωριό έχει τη δική του γαστρο­νο­μική φωνή. Αυτό που θέλω να ανα­δείξω είναι ακριβώς αυτή η πολυ­φω­νία. Δεν είναι μόνο τα γνωστά πιάτα, είναι οι μικρές τοπικές ιστο­ρίες που δεν έχουν ακόμα ταξι­δέ­ψει. Υπάρχει τερά­στιο περι­θώ­ριο να προ­βλη­θούν περισ­σό­τερο οι τοπικές πρώτες ύλες, τα ξεχα­σμένα όσπρια, οι παρα­δο­σια­κές τεχνι­κές συντή­ρη­σης, όπως η ζύμωση και το πάστωμα. Επίσης, η ελλη­νική κουζίνα έχει μια φυσική σχέση με τη βιω­σι­μό­τητα, κάτι που σήμερα απο­τε­λεί παγκό­σμια τάση, αλλά για εμάς είναι τρόπος ζωής εδώ και αιώνες. Το ζητού­μενο δεν είναι να επα­νε­φεύ­ρουμε την ελλη­νική κουζίνα, αλλά να την κατα­νο­ή­σουμε σε βάθος και να την εκφρά­σουμε με σύγ­χρονη ματιά. Να δώσουμε χώρο στα προ­ϊ­ό­ντα και να μιλή­σουμε μέσα από αυτά.

Τιμη­θή­κατε επίσης ως «Σεφ της Χρονιάς» για το 2026. Ποια στοι­χεία της μαγει­ρι­κής σας ταυ­τό­τη­τας πιστεύ­ετε ότι σας οδή­γη­σαν σε αυτή την κορυ­φαία διά­κριση;

Κάθε διά­κριση είναι απο­τέ­λε­σμα μιας δια­δρο­μής, όχι μιας στιγμής. Αν προ­σπα­θήσω να το απο­τυ­πώσω, θα έλεγα ότι η μαγει­ρική μου ταυ­τό­τητα βασί­ζε­ται στη συνέ­πεια και στην ειλι­κρί­νεια απέ­να­ντι στο προϊόν. Δεν μαγει­ρεύω για να εντυ­πω­σιάσω, μαγει­ρεύω για να εκφράσω. Και αυτή η έκφραση περνάει μέσα από την πει­θαρ­χία, τη βαθιά γνώση της πρώτης ύλης και τον σεβασμό στις ρίζες μας. Η ελλη­νική κουζίνα είναι η βάση μου, αλλά δεν τη βλέπω ως κάτι στατικό, τη βλέπω ως έναν ζωντανό οργα­νι­σμό που εξε­λίσ­σε­ται. Νομίζω ότι αυτό που έκανε τη διαφορά είναι η ισορ­ρο­πία: ανάμεσα στο παρα­δο­σιακό και το σύγ­χρονο, ανάμεσα στην τεχνική και στο συναί­σθημα. Προ­σπαθώ κάθε πιάτο να έχει λόγο ύπαρξης, να λέει μια ιστορία χωρίς υπερ­βο­λές. Επίσης, δίνω μεγάλη σημασία στην ομάδα. Η κουζίνα δεν είναι ατομικό άθλημα, είναι συλ­λο­γική προ­σπά­θεια. Αν αυτή η δουλειά ανα­γνω­ρί­στηκε, είναι γιατί πίσω της υπάρχει μια ομάδα που μοι­ρά­ζε­ται το ίδιο όραμα. Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι ο τίτλος, αλλά η ευθύνη να συνε­χί­σεις να δημιουρ­γείς με τον ίδιο σεβασμό και την ίδια αφο­σί­ωση.

Είστε μόλις 34 ετών και κατέ­χετε ήδη ένα κόκκινο και ένα πράσινο αστέρι Michelin, τα οποία δια­τη­ρή­σατε και για το 2026.

Η ηλικία στη μαγει­ρική είναι σχετική. Η κουζίνα σε ωρι­μά­ζει πιο γρήγορα, μέσα από πίεση, λάθη, επιμονή και καθη­με­ρινή επα­νά­ληψη. Το να δια­τη­ρείς ένα αστέρι Μισελέν, και ακόμη περισ­σό­τερο ένα πράσινο, δεν είναι κατά­κτηση, είναι μια διαρκής δοκι­μα­σία. Το κόκκινο αστέρι αφορά στην τεχνική, στη συνέ­πεια, στην εμπει­ρία, στο πιάτο. Το πράσινο αστέρι, όμως, αγγίζει κάτι βαθύ­τερο, τη φιλο­σο­φία. Μιλά για τον σεβασμό στο περι­βάλ­λον, για τις σχέσεις με τους παρα­γω­γούς, για το πώς αντι­λαμ­βά­νε­σαι τον ρόλο σου μέσα σε ένα ευρύ­τερο οικο­σύ­στημα. Για μένα, αυτά τα δύο δεν είναι ξεχω­ρι­στά. Δεν μπορείς να μιλάς για υψηλή γαστρο­νο­μία χωρίς ηθική βάση. Η βιω­σι­μό­τητα δεν είναι τάση, είναι ευθύνη.

Πώς δια­χει­ρί­ζε­ται ένας νέος άνθρω­πος το βάρος μιας τέτοιας παγκό­σμιας κατα­ξί­ω­σης, με δεδο­μένο ότι είστε ο νεό­τε­ρος σεφ με αστέρι Μισελέν;

Το γεγονός ότι αυτά ήρθαν σε σχετικά νεαρή ηλικία δεν το βλέπω ως επί­τευγμα, αλλά ως αφε­τη­ρία. Γιατί το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι να φτάσεις εκεί, είναι να παρα­μεί­νεις συνεπής κάθε μέρα, σε κάθε υπη­ρε­σία, σε κάθε πιάτο που φεύγει από την κουζίνα. Και αυτό είναι κάτι που δεν έχει ηλικία, έχει μόνο αφο­σί­ωση. Η κατα­ξί­ωση, όσο τιμη­τική κι αν είναι, μπορεί εύκολα να γίνει θόρυβος. Το ζητού­μενο για μένα είναι να μην την αφήσω να επη­ρε­ά­σει την ουσία της δου­λειάς μου. Το βάρος δεν το δια­χει­ρί­ζε­σαι με το να το απο­φεύ­γεις, το δια­χει­ρί­ζε­σαι με το να επι­στρέ­φεις καθη­με­ρινά στα βασικά. Στην κουζίνα, στο προϊόν, στην ομάδα σου. Εκεί όλα μπαί­νουν στη θέση τους. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πιάτο δεν γνω­ρί­ζει τίτλους, γνω­ρί­ζει μόνο αν είναι σωστό ή όχι. Το ό,τι είμαι από τους νεό­τε­ρους σεφ με αστέρι Μισελέν δεν το αντι­με­τω­πίζω ως ταυ­τό­τητα. Είναι μια στιγμή στην πορεία, όχι ο προ­ο­ρι­σμός. Αν αρχί­σεις να λει­τουρ­γείς μέσα από τους τίτλους, χάνεις την επαφή με αυτό που σε έφερε μέχρι εδώ. Κρατάω μια πολύ συνει­δητή από­σταση από την έννοια της εικόνας και εστιάζω στη δια­δι­κα­σία. Πει­θαρ­χία, επα­νά­ληψη, συνεχής μάθηση. Και, ίσως το πιο σημα­ντικό, να περι­βάλ­λε­σαι από ανθρώ­πους που θα σου πουν την αλήθεια, όχι αυτό που θέλεις να ακού­σεις. Η πίεση υπάρχει. Αλλά είναι δημιουρ­γική, όταν τη μετα­τρέ­πεις σε κίνητρο να γίνεσαι καλύ­τε­ρος, όχι απλώς να επι­βε­βαιώ­νε­σαι.

Το «Πράσινο Αστέρι» αφορά στη βιω­σι­μό­τητα. Πέρα από τη θεωρία, πώς εφαρ­μό­ζε­ται αυτή η φιλο­σο­φία καθη­με­ρινά στην κουζίνα σας;

Το πράσινο αστέρι του οδηγού Μισελέν δεν είναι μια ιδέα για να τη συζη­τάμε, είναι ένα σύστημα απο­φά­σεων που εφαρ­μό­ζε­ται καθη­με­ρινά, σχεδόν αθόρυβα. Στην πράξη, ξεκινά από την πρώτη ύλη. Συνερ­γα­ζό­μα­στε με μικρούς παρα­γω­γούς, ανθρώ­πους που καλ­λιερ­γούν με σεβασμό στη γη και κατα­νο­ούν την επο­χι­κό­τητα. Δεν ζητάμε από το προϊόν να προ­σαρ­μο­στεί σε εμάς, προ­σαρ­μο­ζό­μα­στε εμείς σε αυτό. Το μενού αλλάζει συνεχώς, γιατί η φύση δεν είναι σταθερή. Έπειτα, είναι η δια­χεί­ριση. Μηδε­νική σπατάλη δεν σημαί­νει απλώς λιγό­τερα απορ­ρίμ­ματα, σημαί­νει δημιουρ­γι­κό­τητα. Φλούδες, κοτσά­νια, όλα μπορούν να απο­κτή­σουν αξία, αν τα δεις σωστά.Εκεί φαί­νε­ται και η ωρι­μό­τητα μιας κου­ζί­νας. Η ενέρ­γεια, το νερό, οι προ­μή­θειες, όλα περνούν από ένα φίλτρο συνεί­δη­σης.

Δεν είναι πάντα εύκολο, ούτε πάντα οικο­νο­μικά βιώσιμο. Αλλά η υψηλή γαστρο­νο­μία δεν μπορεί να μιλά για ποιό­τητα, αν αγνοεί το περι­βάλ­λον που τη στη­ρί­ζει. Στην Ελλάδα, θα έλεγα ότι έχουμε ένα σημα­ντικό πλε­ο­νέ­κτημα: η παρά­δοσή μας είναι ήδη βιώσιμη. Η μεσο­γειακή κουζίνα βασί­ζε­ται σε εποχικά προ­ϊ­ό­ντα, σε φυτικές πρώτες ύλες, σε μια λογική τίποτα δεν πάει χαμένο. Το ζητού­μενο είναι να το επα­να­προσ­διο­ρί­σουμε με σύγ­χρο­νους όρους και συνέ­πεια.

Πόσο εφικτό είναι για την υψηλή γαστρο­νο­μία στην Ελλάδα να λει­τουρ­γεί με απόλυτο σεβασμό στο περι­βάλ­λον;

Είναι εφικτό, αλλά όχι χωρίς κόστος και όχι χωρίς επι­λο­γές. Χρειά­ζε­ται δέσμευση. Και κυρίως, να στα­μα­τή­σουμε να το βλέ­πουμε ως τάση και να το αντι­με­τω­πί­σουμε ως υπο­χρέ­ωση. Γιατί στο τέλος, η γαστρο­νο­μία ξεκινά από τη γη, και εκεί οφείλει να επι­στρέ­φει με σεβασμό. Στο πλαίσιο αυτό, η εμπει­ρία που θέλουμε να προ­σφέ­ρουμε στο εστια­τό­ριο του Lindian Dream Seaside Resort, το οποίο βρα­βεύ­τηκε ως ένα από τα καλύ­τερα της χώρας, δεν ξεκινά από το πιάτο, ξεκινά από το συναί­σθημα. Η κεντρική μας ιδέα είναι να δημιουρ­γή­σουμε μια αυθε­ντική, βιω­μα­τική αφήγηση της ελλη­νι­κής φιλο­ξε­νίας, όπου ο επι­σκέ­πτης δεν έρχεται απλώς να φάει, αλλά να ζήσει τον τόπο. Η κουζίνα λει­τουρ­γεί ως μέσο έκφρα­σης. Κάθε πιάτο έχει ανα­φο­ρές στη Ρόδο, στην Όλυμπο της Καρ­πά­θου που είναι και το χωριό μου, και γενι­κό­τερα στο Αιγαίο. Στις μνήμες και στα αρώματα της ελλη­νι­κής γης. Δεν επι­διώ­κουμε την υπερ­βολή, επι­διώ­κουμε την καθα­ρό­τητα των γεύσεων και τη σύνδεση με την πρώτη ύλη. Αυτό, όμως, δεν θα μπο­ρούσε να υπάρξει χωρίς μια συνο­λική φιλο­σο­φία φιλο­ξε­νίας. Και εδώ ο ρόλος της Άννας Σπανού είναι καθο­ρι­στι­κός. Ως διευ­θύ­ντρια του ξενο­δο­χείου, έχει δια­μορ­φώ­σει ένα περι­βάλ­λον όπου η λεπτο­μέ­ρεια, η φρο­ντίδα και η αίσθηση του ανήκειν είναι εξίσου σημα­ντικά με τη γαστρο­νο­μία. Για εμάς, η εμπει­ρία είναι ενιαία: χώρος, άνθρω­ποι, εξυ­πη­ρέ­τηση και κουζίνα λει­τουρ­γούν ως ένα. Γιατί στο τέλος, αυτό που μένει στον επι­σκέ­πτη δεν είναι μόνο η γεύση, είναι το πώς ένιωσε.

Πόσο χώρο έχει η παρά­δοση και πόσο η δική σας προ­σω­πική «γραφή» μέσα στα πιάτα που δημιουρ­γείτε;

Η παρά­δοση είναι η αφε­τη­ρία, όχι ο περιο­ρι­σμός. Δεν μπορώ να φαντα­στώ τη μαγει­ρική μου χωρίς αυτήν, γιατί εκεί βρί­σκο­νται οι βάσεις, οι γεύσεις, οι τεχνι­κές, οι μνήμες. Είναι μια γλώσσα που οφεί­λεις πρώτα να μάθεις, πριν επι­χει­ρή­σεις να την εξε­λί­ξεις. Η προ­σω­πική γραφή έρχεται στη συνέ­χεια, σχεδόν φυσικά. Δεν προ­σπαθώ να επι­βληθώ πάνω στην παρά­δοση, προ­σπαθώ να τη διαβάσω σε βάθος και να την αποδώσω με τον δικό μου τρόπο. Αυτό μπορεί να σημαί­νει μια δια­φο­ρε­τική τεχνική, μια πιο σύγ­χρονη παρου­σί­αση ή μια νέα ισορ­ρο­πία γεύσεων, αλλά πάντα με σεβασμό στην ουσία. Για μένα, το ζητού­μενο είναι η ισορ­ρο­πία. Αν χαθεί η παρά­δοση, το πιάτο χάνει την ταυ­τό­τητά του. Αν χαθεί η προ­σω­πική ματιά, χάνει τον λόγο ύπαρξής του. Οπότε θα έλεγα ότι δεν πρό­κει­ται για δύο ξεχω­ρι­στά στοι­χεία, αλλά για ένα συνον­θύ­λευμα. Και κάθε πιάτο είναι μια προ­σπά­θεια να κρα­τη­θεί με μέτρο και καθαρή πρόθεση.

Ποια είναι η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση στη δημιουρ­γία ενός μενού που πρέπει να ισορ­ρο­πεί ανάμεσα στην ελλη­νι­κό­τητα και τις διε­θνείς απαι­τή­σεις;

Η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση είναι να παρα­μεί­νεις αυθε­ντι­κός χωρίς να γίνεσαι μονο­διά­στα­τος. Η ελλη­νι­κό­τητα έχει πολύ ισχυρή ταυ­τό­τητα: βαθιές γεύσεις, απλό­τητα, έντονη πρώτη ύλη. Οι διε­θνείς απαι­τή­σεις, από την άλλη, συχνά ζητούν τεχνική ακρί­βεια, δια­φο­ρε­τική ισορ­ρο­πία στο στήσιμο του πιάτου, αλλά και μια ουδε­τε­ρό­τητα που να μπορεί να γίνει κατα­νοητή από ένα παγκό­σμιο κοινό. Το δύσκολο σημείο είναι να μην χαθείς ανάμεσα στα δύο. Να μη μετα­φρά­σεις την ελλη­νική κουζίνα σε κάτι που δεν είναι, αλλά και να μη μείνεις κλει­δω­μέ­νος σε μια αυστηρή παρα­δο­σιακή φόρμα που δεν συνο­μι­λεί με το σήμερα. Εκεί μπαίνει η δουλειά της σύν­θε­σης. Παίρ­νεις την ελλη­νική γεύση ως πυρήνα, τα βότανα, τη θάλασσα, και χτίζεις γύρω της μια πιο σύγ­χρονη δομή. Όχι για να την αλλά­ξεις, αλλά για να την κάνεις κατα­νοητή και ελκυ­στική σε δια­φο­ρε­τικά πολι­τι­σμικά πλαίσια. Ο στόχος δεν είναι να αρέσεις σε όλους. Είναι να κρα­τή­σεις την ταυ­τό­τητά σου καθαρή, αλλά αρκετά ανοιχτή ώστε να μπορεί να δια­βα­στεί διεθνώς. Και αυτό, στην πράξη, είναι η πιο δύσκολη, αλλά και η πιο ενδια­φέ­ρουσα ισορ­ρο­πία στη γαστρο­νο­μία που αξιο­λο­γεί­ται και από οδηγούς όπως ο οδηγός Μισελέν.

Με αυτή τη δια­δρομή ήδη δια­μορ­φω­μένη, τι θεω­ρείτε ότι σας καθό­ρισε περισ­σό­τερο ως χαρα­κτήρα και ως επαγ­γελ­μα­τία;

Αν έπρεπε να ξεχω­ρίσω ένα στοι­χείο που με έχει καθο­ρί­σει ως άνθρωπο και ως επαγ­γελ­μα­τία, θα έλεγα τη βαθιά πει­θαρ­χία απέ­να­ντι στη δια­δι­κα­σία, αλλά και τις ρίζες μου. Έχοντας πάρα πολλές επιρ­ροές από την ιδιαί­τερη πατρίδα μου, την Όλυμπο της Καρ­πά­θου, κουβαλώ μέσα μου μια κουλ­τούρα αυθε­ντι­κό­τη­τας και σεβα­σμού στην παρά­δοση. Και αυτή η σιωπηλή δύναμη με έχει επη­ρε­ά­σει βαθιά στον τρόπο που δουλεύω. Στην κουζίνα, αυτό μετα­φρά­ζε­ται σε συνέ­πεια και προ­σή­λωση. Η μαγει­ρική δεν είναι έμπνευση της στιγμής, είναι καθη­με­ρινή επα­νά­ληψη, παρα­τή­ρηση και συνεχής βελ­τί­ωση. Όπως και στην Όλυμπο, τίποτα δεν θεω­ρεί­ται δεδο­μένο, όλα κερ­δί­ζο­νται με υπομονή και σεβασμό. Ως επαγ­γελ­μα­τία, με έχει δια­μορ­φώ­σει η σχέση με την ομάδα και η ανάγκη να χτίζεις ένα κοινό όραμα. Και ως άνθρωπο, η βαθιά σύνδεση με τον τόπο μου με κρατάει προ­σγειω­μένο, μου θυμίζει πάντα από πού ξεκινάω και γιατί κάνω αυτό που κάνω. Γιατί το να έχεις την τιμή να κατά­γε­σαι από την Όλυμπο δεν είναι απλώς μια κατα­γωγή που ανα­γρά­φε­ται σε κάποιο έγγραφο. Είναι τρόπος σκέψης. Και αυτός ο τρόπος σκέψης με συνο­δεύει σε κάθε πιάτο που δημιουργώ.

Ποιοι είναι οι επό­με­νοι στόχοι σας και τι θα θέλατε να έχει κατα­φέ­ρει ο Νίκος Νικήτας σε πέντε χρόνια από σήμερα;

Οι επό­με­νοι στόχοι μου δεν αφορούν μόνο νέες δια­κρί­σεις, αλλά κυρίως εμβά­θυνση. Θέλω να συνε­χίσω να εξε­λίσσω την κουζίνα μου με ακόμη μεγα­λύ­τερη καθα­ρό­τητα ταυ­τό­τη­τας, να γίνει ακόμη πιο ουσια­στική, πιο αληθινή ως προς τον τόπο, τις πρώτες ύλες και την επο­χι­κό­τητα. Σε επαγ­γελ­μα­τικό επίπεδο, φυσικά, η συνέ­πεια της γαστρο­νο­μίας με οδηγό τη φιλο­σο­φία που εκφρά­ζει και ο οδηγός Μισελέν παρα­μέ­νει σημα­ντική. Όμως δεν είναι αυτο­σκο­πός, είναι απο­τέ­λε­σμα. Σε πέντε χρόνια από σήμερα θα ήθελα να έχω κατα­φέ­ρει να χτίσω κάτι που να αντέξει στον χρόνο. Δεν είναι μόνο οι επι­τυ­χίες και οι τίτλοι. Να κατα­φέρω να ανα­δείξω μια γαστρο­νο­μική φιλο­σο­φία με ταυ­τό­τητα, συνέ­πεια και ηθική βάση. Προ­σω­πικά, θα ήθελα να έχω παρα­μεί­νει το ίδιο συν­δε­δε­μέ­νος με την ουσία, με το προϊόν, με τους ανθρώ­πους της ομάδας μου και με τις ρίζες μου και το χωριό μου την Όλυμπο, που συνε­χί­ζει να με καθο­ρί­ζει σε κάθε βήμα. Κλεί­νο­ντας, θα ήθελα να εκφράσω τις θερμές μου ευχα­ρι­στίες στην εφη­με­ρίδα σας και προς εσάς ως αρχι­συ­ντά­κτρια, κυρία Μαίρη Φώτη για την τιμή και τη φιλο­ξε­νία αυτής της συνέ­ντευ­ξης, καθώς και για τον ουσια­στικό τρόπο με τον οποίο προ­σεγ­γί­ζει και ανα­δει­κνύει τη γαστρο­νο­μία. Ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στις ομάδες μου σε όλα τα εστια­τό­ρια όπου έχω την ευθύνη της κου­ζί­νας και της δια­μόρ­φω­σης των μενού. Η καθη­με­ρινή προ­σπά­θεια, η αφο­σί­ωση και η κοινή μας αντί­ληψη για το τι σημαί­νει ποιό­τητα και συνέ­πεια είναι αυτά που κάνουν κάθε απο­τέ­λε­σμα εφικτό.

Ευχα­ρι­στώ τη διοί­κηση του ξενο­δο­χείου για την εμπι­στο­σύνη και τη στήριξη, δημιουρ­γώ­ντας το περι­βάλ­λον μέσα στο οποίο μπο­ρούμε να εξε­λισ­σό­μα­στε και να εκφρα­ζό­μα­στε δημιουρ­γικά με στα­θε­ρό­τητα και όραμα. Τέλος, ένα ιδιαί­τερο ευχα­ρι­στώ στην οικο­γέ­νειά μου, για τη στήριξη, την υπομονή και τις αξίες που μου έχουν δώσει. Είναι οι άνθρω­ποι που βρί­σκο­νται πίσω από κάθε μου βήμα και απο­τε­λούν τη βάση πάνω στην οποία χτίζω την πορεία μου.