Κανείς δεν κερδίζει – Όλοι πληρώνουν. Και στο βάθος, η συνάντηση Τραμπ – Σι – Η αλήθεια που δεν σου λένε

Δύο μήνες πολέμου. Χιλιά­δες νεκροί. Τα Στενά του Ορμούζ κλειστά. Η τιμή του πετρε­λαίου εκτο­ξεύ­θηκε στα 126 δολάρια το βαρέλι. Το υψη­λό­τερο επίπεδο από το 2022 προτού υπο­χω­ρή­σει στο 101. Και όμως, καμία πλευρά δε δείχνει διάθεση είτε να νικήσει είτε να υπο­χω­ρή­σει. Οι επί­ση­μες αφη­γή­σεις μιλούν για πυρη­νική απειλή, για τρο­μο­κρα­τία, για δημο­κρα­τία. Όμως τα οικο­νο­μικά στοι­χεία ανα­φέ­ρουν κάτι δια­φο­ρε­τικό: αυτός ο πόλεμος δεν έχει σχε­δια­στεί για, να τελειώ­σει σύντομα.  Κανείς από τους πέντε μεγά­λους παίκτες: ΗΠΑ, Κίνα, Ιράν, Ρωσία, Ισραήλ δε θέλει ούτε νίκη ούτε ήττα. Αυτό που θέλουν όλοι είναι η σύγκρουση να συνε­χί­ζε­ται…

Η οικο­νο­μική βάση: Πέντε αριθμοί που τα λένε όλα

Σας παρα­θέτω πέντε αριθ­μη­τι­κές πτυχές του πολέμου. Αυτά είναι τα αληθινά όπλα.

Πρώτον: 1,8 εκα­τομ­μύ­ρια βαρέλια ημε­ρη­σίως. Τόσο ιρανικό πετρέ­λαιο εισή­γαγε η Κίνα τον Μάρτιο. Απο­τε­λεί ρεκόρ όλων των εποχών. Κι αυτό εν μέσω πολέμου.

Δεύ­τε­ρον: 126  δολάρια το βαρέλι Μπρεντ. Η υψη­λό­τερη τιμή από την εισβολή στην Ουκρα­νία το 2022.

Τρίτον: 25 δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολάρια. Τόσο κόστισε ήδη το Πεντά­γωνο σε δύο μήνες. Οι Ιρανοί μιλάνε για 100 δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολάρια.

Τέταρ­τον: 500 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια. Τόσα ιρανικά κρυ­πτο­νο­μί­σματα κατά­σχε­σαν οι ΗΠΑ.

Πέμπτον: 30 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι. Τόσοι κιν­δυ­νεύ­ουν να πέσουν στη φτώχεια παγκο­σμίως λόγω της αύξησης της ενέρ­γειας, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Αυτά  είναι οικο­νο­μικά νούμερα. Ο πόλεμος είναι απλώς το όχημα.

ΗΠΑ: Η παγίδα του δολα­ρίου

Η Ουά­σινγ­κτον ξόδεψε 25 δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολάρια, σύμφωνα με αμε­ρι­κα­νι­κές κυβερ­νη­τι­κές πηγές. Τα Στενά παρα­μέ­νουν κλειστά και το αμε­ρι­κα­νικό ναυτικό εφαρ­μό­ζει απο­κλει­σμό, αλλά το Ιράν δεν καταρ­ρέει. Γιατί; Διότι οι ΗΠΑ δε θέλουν πραγ­μα­τική κατάρ­ρευση. Μια κατάρ­ρευση του Ιράν θα άνοιγε κενό εξου­σίας. Ποιος θα το γέμιζε; Πιθα­νό­τατα η Τουρκία, η Ρωσία ή ακόμα και η Κίνα. Κανένα από αυτά δε συμ­φέ­ρει τις ΗΠΑ. Η μόνη εξαί­ρεση είναι η επιβολή φιλο­α­με­ρι­κά­νι­κης κυβέρ­νη­σης, κάτι που είναι πραγ­μα­τικά δύσκολο. Όχι όμως ακα­τόρ­θωτο.  Επι­πλέον, οι ΗΠΑ εφάρ­μο­σαν κυρώ­σεις στην κινε­ζική Hengli Petrochemical και δεσμεύ­τη­καν να επε­κτεί­νουν την εκστρα­τεία «μέγι­στης πίεσης» παντού. Όμως την ίδια στιγμή, ο Τραμπ διστά­ζει να εξα­πο­λύ­σει νέα στρα­τιω­τικά πλήγ­ματα. Οι σύμ­βου­λοί του χωρί­ζο­νται: άλλοι θέλουν περισ­σό­τε­ρες κυρώ­σεις, άλλοι βόμβες. Ο Τραμπ παρα­μέ­νει «απο­γοη­τευ­μέ­νος αλλά ρεα­λι­στής». Ένας αξιω­μα­τού­χος δήλωσε χαρα­κτη­ρι­στικά: «Το μόνο που κατα­λα­βαί­νουν οι ηγέτες του Ιράν είναι βόμβες». Ωστόσο, ο πρό­ε­δρος στα­μά­τησε να  βομ­βαρ­δί­ζει. Γιατί; Διότι μια «παγιω­μένη» σύγκρουση πονάει πολι­τικά. Οι ενδιά­με­σες εκλογές απέχουν έξι μήνες, αλλά μια «καυτή» σύγκρουση θα εκτο­ξεύ­σει το πετρέ­λαιο πάνω από 120 δολάρια. Επο­μέ­νως, οι ΗΠΑ έχουν επι­λέ­ξει την ηπιό­τερη κακή λύση: ούτε ειρήνη, ούτε πόλεμος. Μόνο συνέ­χιση και οικο­νο­μική ασφυξία.

Κίνα: Το γιουάν ανε­βαί­νει χωρίς σφαίρες

Η Κίνα παίζει ως τώρα, το πιο έξυπνο παι­χνίδι. Αγο­ρά­ζει ιρανικό πετρέ­λαιο με έκπτωση και το πλη­ρώ­νει σε γιουάν. Μεταμ­φιέ­ζει το πετρέ­λαιο ως «μαλαι­σιανό» ή «ινδο­νη­σιακό». Όταν οι ΗΠΑ επέ­βα­λαν κυρώ­σεις στη Hengli, η Hengli μετα­βί­βασε την κυριό­τητα της θυγα­τρι­κής της σε τοπική κινε­ζική αρχή που είναι νομικά αήττητη. Το Πεκίνο δηλώνει ρητά ότι απορ­ρί­πτει τις «παρά­νο­μες μονο­με­ρείς κυρώ­σεις». Παράλ­ληλα, δε στέλνει ούτε έναν στρα­τιώτη στο Ιράν. Γιατί να το κάνει; Ο πόλεμος ήδη εξυ­πη­ρε­τεί τα συμ­φέ­ρο­ντά της. Οι ΗΠΑ «αιμορ­ρα­γούν» οικο­νο­μικά, το πετρέ­λαιο μένει φθηνό για την κινε­ζική βιο­μη­χα­νία, και το γιουάν εδραιώ­νε­ται ως εναλ­λα­κτικό νόμισμα για ενερ­γεια­κές συναλ­λα­γές. Η μόνη ανη­συ­χία του Πεκίνου είναι μήπως οι ΗΠΑ πιέσουν υπερ­βο­λικά, ανα­γκά­ζο­ντας την, είτε να χάσει τον προ­μη­θευτή της είτε να εμπλα­κεί στρα­τιω­τικά. Έτσι, η Κίνα κινεί­ται σε μια λεπτή γραμμή: αγο­ρά­ζει πολύ, αλλά δια­κρι­τικά. Αν οι ΗΠΑ «σφίξουν» ακόμα περισ­σό­τερο, η Κίνα μπορεί πάντα να αυξήσει τις αγορές από Ρωσία ή Σαου­δική Αραβία. Συνεπώς, η Κίνα δε θέλει ούτε νίκη του Ιράν (γιατί τότε το Ιράν θα ανέβαζε τις τιμές) ούτε ήττα (γιατί τότε η Κίνα θα έχανε τον φτηνό προ­μη­θευτή). Η Κίνα θέλει ακριβώς αυτό που συμ­βαί­νει τώρα: έναν πόλεμο χαμηλής έντασης, υψηλής διάρ­κειας.

Ιράν: Η επι­βί­ωση ως νίκη

Το Ιράν κατέρ­ρευσε οικο­νο­μικά. Το ριάλ βρί­σκε­ται στο χαμη­λό­τερο σημείο από το 1979. Οι ΗΠΑ κατά­σχε­σαν περίπου 500 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια σε κρυ­πτο­νο­μί­σματα. Τα λιμάνια είναι απο­κλει­σμένα. Κι όμως, το Ιράν δε δια­λύ­θηκε. Ο νέος ανώ­τα­τος ηγέτης Μοτζ­τά­μπα Χαμενεΐ δηλώνει ότι οι ξένες δυνά­μεις απο­στα­θε­ρο­ποιούν την περιοχή και προ­τεί­νει μια «νέα περι­φε­ρειακή τάξη». Η Τεχε­ράνη υπέβαλε πρόταση: ανοί­γουμε τα Στενά, αλλά δε συζη­τάμε τα πυρη­νικά. Οι ΗΠΑ απέρ­ρι­ψαν την πρόταση. Γιατί; Διότι, αν τα Στενά ανοί­ξουν χωρίς πυρη­νική συμ­φω­νία, τότε το Ιράν δια­τη­ρεί το μόνο δια­πραγ­μα­τευ­τικό του χαρτί και μάλιστα ζητά και χαράτσι διέ­λευ­σης. Η άρνηση των ΗΠΑ δείχνει ότι το πυρη­νικό πρό­γραμμα του Ιράν, δεν είναι παρά πρόφαση. Το Ιράν το γνω­ρί­ζει. Συνεπώς, το Ιράν αντέχει. Δεν μπορεί να νικήσει, αλλά μπορεί να μην ηττηθεί. Και η απλή συνέ­χιση της ύπαρξής του (ακόμα και υπό απο­κλει­σμό), απο­τε­λεί ήδη μια μορφή νίκης. Γιατί απο­δει­κνύει στην Κίνα και τη Ρωσία ότι το Ιράν αξίζει στήριξη.

Τα κρυ­πτο­νο­μί­σματα ως όπλο

Το Ιράν δεν μπορεί να χρη­σι­μο­ποιεί πλέον το παγκό­σμιο τρα­πε­ζικό σύστημα SWIFT. Οι ΗΠΑ τον απέ­κλει­σαν. Έτσι, η Τεχε­ράνη στρά­φηκε στα κρυ­πτο­νο­μί­σματα. Γιατί; Διότι τα κρυ­πτο­νο­μί­σματα δεν περνούν από τρά­πε­ζες, δεν ελέγ­χο­νται από κεντρι­κές αρχές και μπορούν να δια­σχί­σουν τα σύνορα χωρίς άδεια. Το Ιράν χρη­σι­μο­ποιούσε Bitcoin και άλλα ψηφιακά νομί­σματα, για να πλη­ρώ­νει προ­μη­θευ­τές, να λαμ­βά­νει πλη­ρω­μές για πετρέ­λαιο και να κρατά απο­θε­μα­τικά εκτός δολα­ρίου. Οι ΗΠΑ απά­ντη­σαν με μια επι­χεί­ρηση που ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών Σκοτ Μπέσεντ απο­κά­λεσε «κατά­σταση κρίσης» για το Ιράν: κατά­σχε­σαν περίπου 500 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια σε ιρανικά κρυ­πτο­στοι­χεία. Αυτό δεν είναι μικρό ποσό. Είναι περισ­σό­τερα από τον ετήσιο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό πολλών μικρών κρατών. Ωστόσο, η κατά­σχεση αυτή στέλνει και ένα μήνυμα σε όσους σκέ­φτο­νται να μιμη­θούν το Ιράν: ούτε τα κρυ­πτο­νο­μί­σματα δεν είναι ασφαλή, όταν οι ΗΠΑ απο­φα­σί­σουν να τα «κυνη­γή­σουν». Το πραγ­μα­τικό ερώτημα όμως είναι: το Ιράν στα­μά­τησε; Κανείς δεν το ξέρει. Τα κρυ­πτο­νο­μί­σματα είναι ανώνυμα. Η Τεχε­ράνη μπορεί ήδη να έχει δημιουρ­γή­σει νέα πορ­το­φό­λια. Μπορεί να έχει μετα­φέ­ρει τα υπό­λοιπα σε απο­κε­ντρω­μέ­νες πλατ­φόρ­μες που δεν μπορεί κανείς να κατά­σχει. Επο­μέ­νως, η μάχη των κρυ­πτο­νο­μι­σμά­των μόλις ξεκί­νησε. Και αυτή η μάχη δεν έχει σύνορα.

Ρωσία: Η απο­στράγ­γιση των ΗΠΑ

Ο στρα­τη­γός Νταν Κέιν επι­βε­βαί­ωσε ενώπιον της Γερου­σίας, ότι «η Ρωσία βοηθά το Ιράν». Δορυ­φο­ρι­κές εικόνες, πλη­ρο­φο­ρίες, βελ­τιώ­σεις σε μη επαν­δρω­μένα αερο­σκάφη. Ο Πούτιν προει­δο­ποί­ησε τον Τραμπ για «επι­ζή­μιες συνέ­πειες». Γιατί το κάνει; Διότι κάθε δολάριο που ξοδεύ­ουν οι ΗΠΑ στο Ιράν είναι ένα δολάριο λιγό­τερο για την Ουκρα­νία. Επι­πλέον, οι υψηλές τιμές πετρε­λαίου ευνοούν τη Ρωσία, η οποία εξάγει αργό πετρέ­λαιο. Η Μόσχα θέλει τον πόλεμο να συνε­χί­ζε­ται επ’ αόρι­στον. Δεν θέλει ούτε νίκη των ΗΠΑ (γιατί τότε οι ΗΠΑ θα στρέ­φο­νταν πλήρως στην Ουκρα­νία) ούτε νίκη του Ιράν (γιατί ένα πολύ ισχυρό Ιράν μπορεί να αντα­γω­νι­στεί τη Ρωσία στις αγορές φυσικού αερίου). Έτσι, η Ρωσία κάνει ακριβώς ό,τι και η Κίνα: «ρίχνει» λάδι στη φωτιά, αλλά από από­σταση.

Το Ισραήλ: Η μόνη εξαί­ρεση

Το Ισραήλ ξεκί­νησε αυτόν τον πόλεμο. Δεν παρα­σύρ­θηκε. Η επίσημη αιτιο­λο­γία μιλά για το πυρη­νικό πρό­γραμμα του Ιράν. Η ανε­πί­σημη αλήθεια είναι πολύ βαθύ­τερη. Το Ισραήλ δεν νοιά­ζε­ται μόνο για βόμβες. Το Ισραήλ νοιά­ζε­ται ότι το Ιράν ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, πουλά πετρέ­λαιο σε γιουάν στην Κίνα και απο­τε­λεί το μεγα­λύ­τερο εμπόδιο στην ισραη­λινή περι­φε­ρειακή κυριαρ­χία. Παράλ­ληλα, ισραη­λι­νές εται­ρείες (όχι μόνο εντός Ισραήλ αλλά και μέσω συμ­φε­ρό­ντων στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και αλλού), δρα­στη­ριο­ποιού­νται στην ενέρ­γεια, στην τεχνο­λο­γία, στις χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές υπη­ρε­σίες, ακόμα και στη δια­χεί­ριση κρίσεων. Η EAPC, μια εται­ρεία αγωγών που ελέγ­χε­ται από ισραη­λινά κεφά­λαια, μπορεί να μετα­φέ­ρει πετρέ­λαιο από Ερυθρά Θάλασσα σε Μεσό­γειο. Έτσι, το Ισραήλ γίνεται ενερ­γειακή γέφυρα την ώρα που το στενό  παρα­μέ­νει κλειστό. Επι­πλέον, ο πλήρης οικο­νο­μι­κός στραγ­γα­λι­σμός του Ιράν (με κατά­σχεση 500 εκα­τομ­μυ­ρίων δολα­ρίων σε κρυ­πτο­νο­μί­σματα, απο­κλει­σμό λιμα­νιών και κατα­στροφή του 70% της βαριάς βιο­μη­χα­νίας του), δεν εξα­λεί­φει μόνο την ικα­νό­τητα του Ιράν να χρη­μα­το­δο­τεί τρο­μο­κρα­τία. Δημιουρ­γεί ένα κενό εξου­σίας. Ποιος θα το γεμίσει; Το Ισραήλ και οι σύμ­μα­χοί του, δηλαδή ΗΠΑ, Σαου­δική Αραβία και ΗΑΕ. Το κενό αυτό μετα­φρά­ζε­ται άμεσα σε οικο­νο­μικά οφέλη: νέες αγορές, έλεγχος ενερ­γεια­κών οδών, τεχνο­λο­γική κυριαρ­χία, ανοι­κο­δό­μηση υπο­δο­μών. Το πυρη­νικό πρό­γραμμα του Ιράν απο­τε­λεί τη δικαιο­λο­γία, όχι τον σκοπό. Ο σκοπός είναι η πλήρης γεω­οι­κο­νο­μική ανα­διά­ταξη της Μέσης Ανα­το­λής υπέρ του Ισραήλ υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ. Η ερώτηση που κανείς δεν κάνει είναι: αν το Ιράν καταρ­ρεύ­σει πλήρως, αν γίνει δηλαδή,  ένα απο­τυ­χη­μένο κράτος με εμφύλιο, πρό­σφυ­γες και χαμένη γενιά,  αυτό το χάος θα είναι πραγ­μα­τικά ασφα­λέ­στερο για το Ισραήλ από ένα Ιράν με πυρη­νικά που παρα­μέ­νει σταθερό; Η ισραη­λινή ηγεσία έχει ήδη απα­ντή­σει σε αυτή την ερώτηση με τις πράξεις της. Και η απά­ντηση είναι: προ­τι­μάμε την κατάρ­ρευση. Γιατί η κατάρ­ρευση του Ιράν δεν είναι απειλή. Είναι ευκαι­ρία.

ΗΑΕ εκτός ΟΠΕΚ.  Ο θάνατος του καρτέλ

Η απο­χώ­ρηση των Ηνω­μέ­νων Αρα­βι­κών Εμι­ρά­των από τον ΟΠΕΚ απο­τε­λεί ένα ακόμα οικο­νο­μικό όπλο. Η μία ανά­γνωση λέει ότι τα ΗΑΕ απο­χώ­ρη­σαν μόνα τους, απο­δυ­να­μώ­νο­ντας το καρτέλ. Σε αυτή την περί­πτωση, οι ΗΠΑ χάνουν έναν παρα­δο­σιακό σύμμαχο που βοη­θούσε στη στα­θε­ρο­ποί­ηση των τιμών. Η άλλη ανά­γνωση, λέει ότι ο Τραμπ σχε­δί­ασε αυτή την απο­χώ­ρηση για να πιέσει περισ­σό­τερο. Πώς; Δίνο­ντας στα ΗΑΕ την άδεια να αυξή­σουν την παρα­γωγή χωρίς πλαφόν, ο Τραμπ μπορεί να ρίξει τις τιμές του πετρε­λαίου. Χαμη­λό­τε­ρες τιμές σημαί­νουν μικρό­τερο πλη­θω­ρι­σμό στις ΗΠΑ, πλήγμα στα έσοδα του Ιράν και της Ρωσίας, και μεγα­λύ­τερη δια­πραγ­μα­τευ­τική δύναμη για την Ουά­σινγ­κτον. Το Καζακ­στάν και το Ιράκ παρα­κο­λου­θούν. Αν ακο­λου­θή­σουν, ο ΟΠΕΚ καταρ­ρέει ορι­στικά. Ποιος κερ­δί­ζει από αυτή την κατάρ­ρευση; Οι μεγάλοι κατα­να­λω­τές πετρε­λαίου (ΗΠΑ, Κίνα, Ευρώπη) που θέλουν χαμηλές τιμές. Και ποιος χάνει; Οι μεγάλοι παρα­γω­γοί που εξαρ­τώ­νται από υψηλές τιμές (Ρωσία, Ιράν, ακόμα και η Σαου­δική Αραβία). Έτσι, η απο­χώ­ρηση των ΗΑΕ δεν είναι απλή διπλω­μα­τική κίνηση. Είτε οι ΗΠΑ «έχασαν» έναν σύμμαχο είτε «χρη­σι­μο­ποί­η­σαν» έναν σύμμαχο ως όπλο, το απο­τέ­λε­σμα είναι το ίδιο: η πίεση στο Ιράν αυξά­νε­ται, και οι τιμές γίνο­νται ένα ακόμα πεδίο μάχης.

Ο πραγ­μα­τι­κός χαμένος: 30 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι

Όσο οι πέντε παίκτες παίζουν το παι­χνίδι τους, ο κόσμος πλη­ρώ­νει. Τα 125 δολάρια το βαρέλι μετα­φρά­ζο­νται σε ακρι­βό­τερο ρεύμα, θέρ­μανση, μετα­φο­ρές, λιπά­σματα, τρόφιμα. Ο επι­κε­φα­λής του Προ­γράμ­μα­τος Ανά­πτυ­ξης του ΟΗΕ προει­δο­ποί­ησε: πάνω από 30 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι κιν­δυ­νεύ­ουν να βυθι­στούν στη φτώχεια. Οι χώρες της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας αιμορ­ρα­γούν. Η Γερ­μα­νία, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία βλέπουν τον πλη­θω­ρι­σμό να ανε­βαί­νει. Η Αίγυ­πτος, η Τυνησία, το Πακι­στάν βρί­σκο­νται στα όρια κοι­νω­νι­κής έκρηξης. Κανείς όμως από τους μεγά­λους παίκτες όμως, δεν ενδια­φέ­ρε­ται. Οι ΗΠΑ απορ­ρο­φούν το κόστος ως αντί­τιμο για την υπεροχή του δολα­ρίου. Η Κίνα απορ­ροφά το κόστος ως αντί­τιμο για την έκπτωση στο πετρέ­λαιο. Η Ρωσία απορ­ροφά το κόστος ως αντί­τιμο για την απο­στράγ­γιση των ΗΠΑ. Το Ιράν απορ­ροφά το κόστος ως αντί­τιμο για την επι­βί­ωσή του. Οι φτωχοί του πλανήτη δεν έχουν κανένα αντί­τιμο. Απλώς πλη­ρώ­νουν.

Το ερώτημα που κανείς δεν απαντά

Αν όλοι χάνουν (έστω και λίγο) και μόνο το Ισραήλ έχει να κερ­δί­σει κάτι συγκε­κρι­μένο, γιατί συνε­χί­ζε­ται; Η απά­ντηση είναι σκληρή: γιατί η εναλ­λα­κτική είναι χει­ρό­τερη. Για τις ΗΠΑ, μια πραγ­μα­τική ειρήνη σημαί­νει αποδοχή ότι το Ιράν θα συνε­χί­σει να πουλά πετρέ­λαιο σε γιουάν,  πράγμα που υπο­νο­μεύει το δολάριο. Για την Κίνα, μια πραγ­μα­τική ειρήνη σημαί­νει άνοιγμα των Στενών και στα­θε­ρο­ποί­ηση των τιμών, που σημαί­νει τέλος στην έκπτωση. Για τη Ρωσία, μια πραγ­μα­τική ειρήνη σημαί­νει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να στρέ­ψουν ξανά όλη τους την προσοχή στην Ουκρα­νία. Για το Ιράν, μια πραγ­μα­τική ειρήνη σημαί­νει παρα­δοχή ότι το πυρη­νικό πρό­γραμμα τίθεται υπό έλεγχο. Κανένας παίκτης, λοιπόν, δεν έχει συμ­φέ­ρον να τερ­μα­τι­στεί η σύγκρουση. Το μόνο που τους ενώνει είναι η δια­τή­ρηση του τέλ­μα­τος. Και αυτό το τέλμα ονο­μά­ζε­ται «πόλεμος».

Γι’ αυτό δεν θα τελειώ­σει γρήγορα ποτέ

Όλα όσα περι­γρά­ψαμε: κλειστά Στενά, 125 δολάρια το βαρέλι, κατά­σχεση 500 εκα­τομ­μυ­ρίων σε κρυ­πτο­νο­μί­σματα, απο­χώ­ρηση ΗΑΕ από ΟΠΕΚ, ισραη­λι­νές εται­ρείες που περι­μέ­νουν την κατάρ­ρευση του Ιράν συμ­βαί­νουν λίγες εβδο­μά­δες πριν συνα­ντη­θούν Τραμπ και Σι. Δύο ισό­τι­μοι παίκτες, με τις ΗΠΑ να έχουν ένα μικρό προ­βά­δι­σμα. Η Κίνα όμως δεν πτο­εί­ται. Κρατάει κρυφά χαρτιά: τη Ρωσία, τον παγκό­σμιο Νότο, τα  αμε­ρι­κα­νικά ομόλογα, τις εναλ­λα­κτι­κές οδούς συναλ­λα­γών σε γιουάν. Δεν τα χρη­σι­μο­ποιεί ακόμα. Περι­μέ­νει το λάθος. Η πραγ­μα­τική παρτίδα δεν θα κριθεί στα Στενά ή στις κυρώ­σεις. Θα κριθεί σε ένα δωμάτιο χωρίς παρά­θυρα, χωρίς δημο­σιο­γρά­φους, χωρίς κάμερες. Εκεί, πρόσωπο με πρόσωπο, Τραμπ και Σι θα ανταλ­λά­ξουν κόκ­κι­νες γραμμές. Θα συζη­τή­σουν για Ιράν, αλλά θα κλεί­σουν συμ­φω­νία για Ταϊβάν. Θα μιλή­σουν για πετρέ­λαιο, αλλά θα παζα­ρέ­ψουν για το γιουάν. Κανείς δεν θα μάθει ποτέ τι ακριβώς ειπώ­θηκε. Μόνο οι κινή­σεις που θα ακο­λου­θή­σουν θα απο­κα­λύ­ψουν αν αυτή η συνά­ντηση ήταν κατά­παυση ή προ­θέρ­μανση. Μέχρι τότε, η σκα­κιέρα παρα­μέ­νει στη θέση της. Τα πιόνια 30 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι, οι οικο­νο­μίες της Ευρώπης, οι φτωχοί του πλανήτη–συνε­χί­ζουν να πλη­ρώ­νουν. Και οι δύο παίκτες κοι­τά­ζο­νται στα μάτια, περι­μέ­νο­ντας ποιος θα ανοι­γο­κλεί­σει πρώτος τα βλέφαρα.