Πάσχα στη Ρόδο: Ο επιτάφιος της δημοτικής αρχής που αρνείται να αναστηθεί

Ανα­μέ­νο­ντας το πο­λι­τι­κό θαύμα που δεν θα έρθει από μόνο του • Φέτος, μαζί με τα πα­σχα­λι­νά κεριά, οι Ρο­δί­τες κρα­τούν και κάτι άλλο: Μια δη­μο­τι­κή αρχή που φαί­νε­ται πως έχει πα­γι­δευ­τεί στο δικό της Με­γά­λο Σάβ­βα­το, αδυ­να­τώ­ντας να βρει την Κυ­ρια­κή της Ανά­στα­σης • Πόσο ακόμα θα ανέ­χε­ται ο δή­μαρ­χος Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης μια κα­τά­στα­ση που έχει κα­τα­στεί το κυ­ρί­αρ­χο αφή­γη­μα της θη­τεί­ας του, σκε­πά­ζο­ντας ό,τι θε­τι­κό θα μπο­ρού­σε να επι­δεί­ξει;

Κάθε Πάσχα έχει τη δική του ατμό­σφαι­ρα. Ο Επι­τά­φιος στο­λί­ζε­ται με άνθη, οι κα­μπά­νες χτυ­πούν στα με­σά­νυ­χτα, ο ιε­ρέ­ας αναγ­γέλ­λει «Χρι­στός Ανέ­στη» και η ελ­λη­νι­κή επαρ­χία πα­ρα­δί­δε­ται για λίγες ώρες στην αί­σθη­ση ότι τα πράγ­μα­τα μπο­ρούν να αρ­χί­σουν από την αρχή. Ότι η βαριά πέτρα μπο­ρεί να κυ­λή­σει. Ότι το σκο­τά­δι δεν είναι αιώ­νιο.

Στη Ρόδο όμως, αυτό το Πάσχα, η πέτρα κά­θε­ται στη θέση της με αξιο­θαύ­μα­στη επι­μο­νή. Και αυτό που φω­τί­ζουν οι λα­μπά­δες της Ανά­στα­σης δεν είναι μόνο το τυ­πι­κό πα­σχα­λι­νό σκη­νι­κό των στε­νών της Πα­λιάς Πόλης.

Φω­τί­ζουν και κάτι άλλο: μια πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση που, 27 μήνες μετά την ανά­λη­ψη της δη­μαρ­χί­ας, έχει εξε­λι­χθεί σε ένα εκτε­τα­μέ­νο θε­σμι­κό δράμα με απο­κα­λύ­ψεις που ανα­τρέ­πουν τα δε­δο­μέ­να, με κι­νή­σεις που δύ­σκο­λα ερ­μη­νεύ­ο­νται και με έναν πρό­ε­δρο δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης που έχει δική του πο­λι­τι­κή ατζέ­ντα.

Ο Επι­τά­φιος της ΔΕΥΑΡ

Για να κα­τα­λά­βει κα­νείς πού βρί­σκε­ται σή­με­ρα η Ρόδος πο­λι­τι­κά, χρειά­ζε­ται να ανα­τρέ­ξει στην ιστο­ρία μιας σύ­γκρου­σης που έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι απλή διοι­κη­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση.

Η Δη­μο­τι­κή Επι­χεί­ρη­ση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου και η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου βρί­σκο­νται σε ανοι­χτή θε­σμι­κή σύ­γκρου­ση που αφορά στο φράγ­μα Γα­δου­ρά, στην υδρο­δό­τη­ση του νη­σιού, στη χρη­μα­το­δό­τη­ση του έργου και σε απαι­τή­σεις εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ που κάθε πλευ­ρά λέει ότι της οφεί­λει η άλλη.

Στο επί­κε­ντρο αυτής της σύ­γκρου­σης βρί­σκε­ται ο κ. Σω­τή­ρης Βα­για­νός, πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ, ο οποί­ος τους τε­λευ­ταί­ους μήνες έχει δια­δρα­μα­τί­σει πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο σε μια σειρά από γε­γο­νό­τα που ξε­περ­νούν κατά πολύ τη συ­νη­θι­σμέ­νη δια­χεί­ρι­ση μιας δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης.

Σύλ­λη­ψη από την Ελ­λη­νι­κή Αστυ­νο­μία, κό­ψι­μο νερού σε δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες, δέ­σμευ­ση ΑΦΜ τόσο της ΔΕΥΑΡ όσο και του ίδιου από τον Δήμο, αμ­φι­σβη­τού­με­να τι­μο­λό­για και τώρα μια απο­κά­λυ­ψη από την Ανε­ξάρ­τη­τη Αρχή Δη­μο­σί­ων Εσό­δων που αλ­λά­ζει ρι­ζι­κά τα δε­δο­μέ­να της υπό­θε­σης.

Εδώ ακρι­βώς το σκη­νι­κό γί­νε­ται σκλη­ρό. Όχι επει­δή το λέμε εμείς. Επει­δή το λένε τα επί­ση­μα έγ­γρα­φα.

Η απο­κά­λυ­ψη που ανα­στρέ­φει τα δε­δο­μέ­να

Στις 26 Μαρ­τί­ου 2026, η ΔΟΥ Ρόδου επέ­δω­σε στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κα­τα­σχε­τή­ριο έγ­γρα­φο με το οποίο δέ­σμευε ποσό 7.020.284,91 ευρώ. Το έγ­γρα­φο αυτό συ­νο­δευό­ταν από 4 τι­μο­λό­για συ­νο­λι­κής αξίας 9.468.838,05 ευρώ και από λο­γα­ρια­σμούς κα­τα­νά­λω­σης νερού. Η Πε­ρι­φέ­ρεια αντέ­δρα­σε άμεσα και στις 2 Απρι­λί­ου 2026 απέ­στει­λε εξώ­δι­κη δή­λω­ση στη ΔΟΥ Ρόδου, κοι­νο­ποιώ­ντας την στην Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου και στον Διοι­κη­τή της ΑΑΔΕ, ζη­τώ­ντας την ανά­κλη­ση του κα­τα­σχε­τη­ρί­ου εντός 3 ημε­ρών.

Το κύριο επι­χεί­ρη­μα της Πε­ρι­φέ­ρειας ήταν συ­γκε­κρι­μέ­νο και ου­σια­στι­κό: το 92,80% της οφει­λής που ανα­φε­ρό­ταν στο κα­τα­σχε­τή­ριο δεν ήταν χρέος της ΔΕΥΑΡ προς το Δη­μό­σιο, αλλά χρέος της ΔΕΥΑΡ προς την ίδια την Πε­ρι­φέ­ρεια. Επρό­κει­το για χρή­μα­τα που η ΑΑΔΕ ει­σέ­πρατ­τε για λο­γα­ρια­σμό της Πε­ρι­φέ­ρειας και της απέ­δι­δε. Και το χρέος αυτό, σύμ­φω­να πάντα με την Πε­ρι­φέ­ρεια, ήταν ρυθ­μι­σμέ­νο σε 48 δό­σεις, τις οποί­ες η ΔΕΥΑΡ τη­ρού­σε, άρα δεν επι­τρε­πό­ταν νο­μι­κά η λήψη ανα­γκα­στι­κών μέ­τρων. Ως προς τα 4 τι­μο­λό­για, η Πε­ρι­φέ­ρεια τα αμ­φι­σβή­τη­σε πλή­ρως, δη­λώ­νο­ντας ότι δεν τα έχει απο­δε­χτεί και ότι έχει ήδη κα­τα­θέ­σει ποι­νι­κή έγκλη­ση για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή απάτη, πλα­στο­γρα­φία και έκ­δο­ση ψευ­δούς βε­βαί­ω­σης κατά νο­μι­κού προ­σώ­που δη­μο­σί­ου δι­καί­ου.

Η ΔΟΥ Ρόδου απά­ντη­σε με επί­ση­μο έγ­γρα­φο και αρ­νή­θη­κε να ανα­κα­λέ­σει το κα­τα­σχε­τή­ριο. Στο πλαί­σιο αυτής της απά­ντη­σης, όμως, πα­ρέ­θε­σε ένα στοι­χείο που είναι ου­σια­στι­κά η βα­ρύ­τε­ρη πλη­ρο­φο­ρία ολό­κλη­ρης της υπό­θε­σης. Η ΑΑΔΕ ανα­φέ­ρει ρητά ότι η κα­τά­σχε­ση εις χεί­ρας της Πε­ρι­φέ­ρειας δεν έγινε με δική της πρω­το­βου­λία, αλλά μετά από επί­ση­μο αί­τη­μα της ΔΕΥΑΡ. Και ότι για να γίνει αυτό το αί­τη­μα απο­δε­κτό, η ΔΕΥΑΡ είχε πα­ραι­τη­θεί εγ­γρά­φως από τα ευ­ερ­γε­τή­μα­τα της ρύθ­μι­σης τμη­μα­τι­κής κα­τα­βο­λής της οφει­λής της, επι­κα­λού­με­νη προ­βλή­μα­τα ρευ­στό­τη­τας.

Μια πρό­τα­ση. Δια­βά­στε την ξανά.

Η ΔΕΥΑΡ πα­ραι­τή­θη­κε εγ­γρά­φως από τη ρύθ­μι­ση που είχε επι­κα­λε­στεί ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιά για να εξα­σφα­λί­σει ανα­στο­λή κάθε μέ­τρου εις βάρος της.

Η αντί­φα­ση που δεν κρύ­βε­ται

Για να γίνει πλή­ρως κα­τα­νοη­τό το βάρος αυτής της απο­κά­λυ­ψης, χρειά­ζε­ται να θυ­μη­θεί κα­νείς τι είχε προη­γη­θεί δι­κα­στι­κά. Η ΔΕΥΑΡ είχε πε­τύ­χει μια ση­μα­ντι­κή νίκη στα δι­κα­στή­ρια: το Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιά είχε ανα­στεί­λει τόσο το πρό­στι­μο 6,3 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ που είχε επι­βά­λει η ΔΟΥ Ρόδου, όσο και τον χρη­μα­τι­κό κα­τά­λο­γο της Πε­ρι­φέ­ρειας ύψους 6.383.019,10 ευρώ. Η ΔΕΥΑΡ είχε πα­ρου­σιά­σει δη­μο­σί­ως αυτή την από­φα­ση ως δι­καί­ω­ση. Και το αι­τιο­λο­γι­κό της ανα­στο­λής στη­ρι­ζό­ταν, με­τα­ξύ άλλων, στο επι­χεί­ρη­μα που προ­έ­βα­λε η ίδια η επι­χεί­ρη­ση: ότι η οφει­λή της είναι ρυθ­μι­σμέ­νη, ότι τηρεί κα­νο­νι­κά τις δό­σεις και ότι επο­μέ­νως η επι­βο­λή μέ­τρων εις βάρος της είναι αδι­καιο­λό­γη­τη.

Αυτή είναι η ρύθ­μι­ση από την οποία η ΔΕΥΑΡ απο­φά­σι­σε να πα­ραι­τη­θεί εγ­γρά­φως, επι­κα­λού­με­νη αδυ­να­μία πλη­ρω­μής.

Η αντί­φα­ση είναι νο­μι­κής, όχι απλώς πο­λι­τι­κής φύ­σε­ως και τα δι­κα­στή­ρια θα το αξιο­λο­γή­σουν. Ενώ­πιον του Εφε­τεί­ου, η ΔΕΥΑΡ πα­ρου­σια­ζό­ταν ως συ­νε­πής οφει­λέ­της που αδι­κεί­ται. Ενώ­πιον της ΑΑΔΕ, η ίδια επι­χεί­ρη­ση δή­λω­σε αδυ­να­μία πλη­ρω­μής και πα­ραι­τή­θη­κε από κάθε ευ­ερ­γέ­τη­μα που της πα­ρεί­χε η ρύθ­μι­ση. Και αφού ελευ­θε­ρώ­θη­κε έτσι από τη ρύθ­μι­ση, ζή­τη­σε να επι­βλη­θεί κα­τά­σχε­ση 7 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ σε βάρος της Πε­ρι­φέ­ρειας, προ­σκο­μί­ζο­ντας τι­μο­λό­για που η ίδια είχε αναρ­τή­σει στο σύ­στη­μα My Data και τα οποία η Πε­ρι­φέ­ρεια χα­ρα­κτη­ρί­ζει πλα­στά, έχο­ντας κα­τα­θέ­σει σχε­τι­κή ποι­νι­κή έγκλη­ση.

Η ΑΑΔΕ, από την πλευ­ρά της, δη­λώ­νει ανοι­χτά ότι δεν γνω­ρί­ζει αν τα τι­μο­λό­για αντι­κα­το­πτρί­ζουν πραγ­μα­τι­κές συ­ναλ­λα­γές, καθώς έπρα­ξε βάσει αυτών που της προ­σκό­μι­σε η ΔΕΥΑΡ. Η αξιο­λό­γη­ση των ισχυ­ρι­σμών της Πε­ρι­φέ­ρειας, όπως επι­ση­μαί­νει, ανή­κει στα δι­κα­στή­ρια.

Το μο­τί­βο που δεν είναι πλέον τυ­χαίο

Αυτό που κάνει την υπό­θε­ση της ΔΕΥΑΡ να ξε­χω­ρί­ζει από μια τυ­πι­κή διοι­κη­τι­κή δια­μά­χη είναι το μο­τί­βο που την συ­νο­δεύ­ει. Και εδώ το πο­λι­τι­κό κομ­μά­τι γί­νε­ται αδύ­να­το να αγνοη­θεί.

Είναι πλέον στα­τι­στι­κώς ανα­γνω­ρί­σι­μο: κάθε φορά που πα­ρα­τη­ρεί­ται έστω και μια ψύχρα ύφε­σης στην κό­ντρα ΔΕΥΑΡ και Πε­ρι­φέ­ρειας, κάθε φορά που ο δή­μαρ­χος Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης δεί­χνει έστω ένα σπιν­θή­ρα διά­θε­σης συ­νεν­νό­η­σης, ακο­λου­θεί αμέ­σως το επό­με­νο γε­γο­νός που ανα­τρέ­πει κάθε ίχνος απο­κλι­μά­κω­σης.

Το μο­τί­βο αυτό επα­να­λαμ­βά­νε­ται με τέ­τοια συ­νέ­πεια εδώ και ενά­μι­ση χρόνο, ώστε έχει πάψει να απο­τε­λεί σύμ­πτω­ση. Είναι σύ­στη­μα.

Τε­λευ­ταίο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό κρού­σμα: σε μια θυ­ελ­λώ­δη εσω­τε­ρι­κή συ­νε­δρί­α­ση της πα­ρά­τα­ξης Κο­λιά­δη που ακο­λού­θη­σε τη σύλ­λη­ψη του Βα­για­νού από την Ελ­λη­νι­κή Αστυ­νο­μία, δεν ήταν λίγοι οι δη­μο­τι­κοί σύμ­βου­λοι που εξέ­φρα­σαν δη­μο­σί­ως τη δυ­σα­ρέ­σκειά τους και κά­ποιοι ζή­τη­σαν ανοι­χτά την απο­μά­κρυν­σή του από τη ΔΕΥΑΡ. Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες, η απά­ντη­ση του δη­μάρ­χου ήταν αρ­νη­τι­κή, με το επι­χεί­ρη­μα ότι η κί­νη­ση αυτή θα ερ­μη­νευό­ταν ως ήττα από την κοινή γνώμη.

Λίγα 24ωρα μετά από εκεί­νη τη συ­νε­δρί­α­ση, αφού είχε προη­γη­θεί και ένα χλια­ρό άδεια­σμα του Βα­για­νού στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο για το κό­ψι­μο νερού σε δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες και η απο­κά­λυ­ψη για τη δέ­σμευ­ση του ΑΦΜ της ΔΕΥΑΡ και του ίδιου, ακο­λού­θη­σε η κί­νη­ση του κα­τα­σχε­τη­ρί­ου 7 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ εις βάρος της Πε­ρι­φέ­ρειας.

Μια κί­νη­ση που στο­χεύ­ει προ­φα­νώς στο να δυ­να­μι­τί­σει εκ νέου το κλίμα και να εκτρέ­ψει τη συ­ζή­τη­ση από τις δικές του τα­λαι­πω­ρί­ες. Αυτό, του­λά­χι­στον, είναι αυτό που ανα­δύ­ε­ται από τη συ­νο­λι­κή ανά­γνω­ση των γε­γο­νό­των.

Η λα­μπά­δα που ανα­ζη­τεί τον δρόμο της

Στην Ανά­στα­ση, η φλόγα ξε­κι­νά από ένα ση­μείο και με­τα­δί­δε­ται προς τα έξω. Είναι η ει­κό­να της διά­δο­σης φωτός σε κύ­κλους που διευ­ρύ­νο­νται. Στη ρο­δί­τι­κη πο­λι­τι­κή σκηνή, η αντί­στοι­χη ει­κό­να δεν είναι εξί­σου αι­σιό­δο­ξη: μια φλόγα κρί­σης ανά­βει από ένα ση­μείο, με­τα­δί­δε­ται σε ολό­κλη­ρη τη δη­μο­τι­κή αρχή και αφή­νει πίσω της τη μυ­ρω­διά χα­μέ­νων ευ­και­ριών και πο­λι­τι­κού κό­στους που συσ­σω­ρεύ­ε­ται.

Το ερώ­τη­μα που τί­θε­ται δεν αφορά στον Σω­τή­ρη Βα­για­νό. Δεν εξέ­λε­ξαν τον Βα­για­νό οι δη­μό­τες. Δεν τον έχουν λόγω επι­λο­γής. Τον Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη εξέ­λε­ξαν. Και ο Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης είναι αυτός που επι­λέ­γει κάθε φορά τη στάση του. Η στάση αυτή, εδώ και 27 μήνες, έχει πα­ρα­μεί­νει η ίδια και ερ­μη­νεύ­ε­ται ως ανοχή.

Σχε­δόν στο μισό της θη­τεί­ας του, αν κα­νείς ανα­ζη­τή­σει το κυ­ρί­αρ­χο αφή­γη­μα που έχει αφή­σει η δη­μο­τι­κή αρχή στη συλ­λο­γι­κή μνήμη της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας, δεν θα βρει έργα υπο­δο­μής, επι­τυ­χη­μέ­νες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις ή πρω­το­βου­λί­ες. Θα βρει κρί­σεις, αντι­πα­ρα­θέ­σεις, συλ­λή­ψεις, κό­ψι­μο νερού και ει­κο­νι­κά τι­μο­λό­για. Αυτό είναι το αφή­γη­μα της θη­τεί­ας ως τώρα. Και αυτό δεν το δη­μιούρ­γη­σε η αντι­πο­λί­τευ­ση. Το δη­μιούρ­γη­σε μια επι­λο­γή.

Η πέτρα και η από­φα­ση

Η Θε­ο­λο­γία της Ανά­στα­σης έχει μια υπέ­ρο­χη, γραμ­μι­κή λο­γι­κή: η πέτρα που φρά­ζει τον τάφο δεν μένει εκεί για πάντα. Υπάρ­χει μια στιγ­μή που κυλά. Και η στιγ­μή αυτή αλ­λά­ζει τα πάντα.

Στη ρο­δί­τι­κη πο­λι­τι­κή, η στιγ­μή αυτή ανα­ζη­τεί­ται εδώ και 27 μήνες. Η θε­ω­ρία του δη­μάρ­χου ότι η απο­φα­σι­στι­κή στάση απέ­να­ντι σε ένα πρό­βλη­μα φαί­νε­ται ως ήττα είναι πο­λι­τι­κά επι­δερ­μι­κή. Γιατί η ήττα δεν με­τριέ­ται στην εντύ­πω­ση μιας μέρας. Με­τριέ­ται στην εντύ­πω­ση μιας πε­ντα­ε­τί­ας. Και αν αυτή η πε­ντα­ε­τία πε­ρά­σει με κυ­ρί­αρ­χο αφή­γη­μα τις κρί­σεις που προ­κα­λεί ο πρό­ε­δρος μιας δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης, τότε η πραγ­μα­τι­κή ήττα δεν θα επέλ­θει ως απο­τέ­λε­σμα μιας δύ­σκο­λης από­φα­σης. Θα έχει ήδη επέλ­θει ως απο­τέ­λε­σμα της απο­φυ­γής της.

Δεν είναι ήττα η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα απέ­να­ντι σε στε­λέ­χη που απο­δει­κνύ­ο­νται, με τρόπο ορατό στο κοινό, βα­ρί­δια για τη δη­μο­τι­κή αρχή. Ήττα θα είναι μια ολό­κλη­ρη θη­τεία που θα έχει δια­νυ­θεί σε σπι­ράλ κρί­σε­ων, αφή­νο­ντας πίσω της μόνο τη βαριά σκιά των ευ­και­ριών που χά­θη­καν. Αυτή θα είναι ήττα με­γα­τό­νων.

Χρι­στός Ανέ­στη. Και ελ­πί­ζου­με η ανά­στα­ση αυτή να μην ανα­μέ­νει κι άλ­λους 27 μήνες.