Αναμένοντας το πολιτικό θαύμα που δεν θα έρθει από μόνο του • Φέτος, μαζί με τα πασχαλινά κεριά, οι Ροδίτες κρατούν και κάτι άλλο: Μια δημοτική αρχή που φαίνεται πως έχει παγιδευτεί στο δικό της Μεγάλο Σάββατο, αδυνατώντας να βρει την Κυριακή της Ανάστασης • Πόσο ακόμα θα ανέχεται ο δήμαρχος Αλέξανδρος Κολιάδης μια κατάσταση που έχει καταστεί το κυρίαρχο αφήγημα της θητείας του, σκεπάζοντας ό,τι θετικό θα μπορούσε να επιδείξει;
Κάθε Πάσχα έχει τη δική του ατμόσφαιρα. Ο Επιτάφιος στολίζεται με άνθη, οι καμπάνες χτυπούν στα μεσάνυχτα, ο ιερέας αναγγέλλει «Χριστός Ανέστη» και η ελληνική επαρχία παραδίδεται για λίγες ώρες στην αίσθηση ότι τα πράγματα μπορούν να αρχίσουν από την αρχή. Ότι η βαριά πέτρα μπορεί να κυλήσει. Ότι το σκοτάδι δεν είναι αιώνιο.
Στη Ρόδο όμως, αυτό το Πάσχα, η πέτρα κάθεται στη θέση της με αξιοθαύμαστη επιμονή. Και αυτό που φωτίζουν οι λαμπάδες της Ανάστασης δεν είναι μόνο το τυπικό πασχαλινό σκηνικό των στενών της Παλιάς Πόλης.
Φωτίζουν και κάτι άλλο: μια πολιτική κατάσταση που, 27 μήνες μετά την ανάληψη της δημαρχίας, έχει εξελιχθεί σε ένα εκτεταμένο θεσμικό δράμα με αποκαλύψεις που ανατρέπουν τα δεδομένα, με κινήσεις που δύσκολα ερμηνεύονται και με έναν πρόεδρο δημοτικής επιχείρησης που έχει δική του πολιτική ατζέντα.
Ο Επιτάφιος της ΔΕΥΑΡ
Για να καταλάβει κανείς πού βρίσκεται σήμερα η Ρόδος πολιτικά, χρειάζεται να ανατρέξει στην ιστορία μιας σύγκρουσης που έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι απλή διοικητική αντιπαράθεση.
Η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Ρόδου και η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου βρίσκονται σε ανοιχτή θεσμική σύγκρουση που αφορά στο φράγμα Γαδουρά, στην υδροδότηση του νησιού, στη χρηματοδότηση του έργου και σε απαιτήσεις εκατομμυρίων ευρώ που κάθε πλευρά λέει ότι της οφείλει η άλλη.
Στο επίκεντρο αυτής της σύγκρουσης βρίσκεται ο κ. Σωτήρης Βαγιανός, πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ, ο οποίος τους τελευταίους μήνες έχει διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια σειρά από γεγονότα που ξεπερνούν κατά πολύ τη συνηθισμένη διαχείριση μιας δημοτικής επιχείρησης.
Σύλληψη από την Ελληνική Αστυνομία, κόψιμο νερού σε δημόσιες υπηρεσίες, δέσμευση ΑΦΜ τόσο της ΔΕΥΑΡ όσο και του ίδιου από τον Δήμο, αμφισβητούμενα τιμολόγια και τώρα μια αποκάλυψη από την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων που αλλάζει ριζικά τα δεδομένα της υπόθεσης.
Εδώ ακριβώς το σκηνικό γίνεται σκληρό. Όχι επειδή το λέμε εμείς. Επειδή το λένε τα επίσημα έγγραφα.
Η αποκάλυψη που αναστρέφει τα δεδομένα
Στις 26 Μαρτίου 2026, η ΔΟΥ Ρόδου επέδωσε στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου κατασχετήριο έγγραφο με το οποίο δέσμευε ποσό 7.020.284,91 ευρώ. Το έγγραφο αυτό συνοδευόταν από 4 τιμολόγια συνολικής αξίας 9.468.838,05 ευρώ και από λογαριασμούς κατανάλωσης νερού. Η Περιφέρεια αντέδρασε άμεσα και στις 2 Απριλίου 2026 απέστειλε εξώδικη δήλωση στη ΔΟΥ Ρόδου, κοινοποιώντας την στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Ρόδου και στον Διοικητή της ΑΑΔΕ, ζητώντας την ανάκληση του κατασχετηρίου εντός 3 ημερών.
Το κύριο επιχείρημα της Περιφέρειας ήταν συγκεκριμένο και ουσιαστικό: το 92,80% της οφειλής που αναφερόταν στο κατασχετήριο δεν ήταν χρέος της ΔΕΥΑΡ προς το Δημόσιο, αλλά χρέος της ΔΕΥΑΡ προς την ίδια την Περιφέρεια. Επρόκειτο για χρήματα που η ΑΑΔΕ εισέπραττε για λογαριασμό της Περιφέρειας και της απέδιδε. Και το χρέος αυτό, σύμφωνα πάντα με την Περιφέρεια, ήταν ρυθμισμένο σε 48 δόσεις, τις οποίες η ΔΕΥΑΡ τηρούσε, άρα δεν επιτρεπόταν νομικά η λήψη αναγκαστικών μέτρων. Ως προς τα 4 τιμολόγια, η Περιφέρεια τα αμφισβήτησε πλήρως, δηλώνοντας ότι δεν τα έχει αποδεχτεί και ότι έχει ήδη καταθέσει ποινική έγκληση για κακουργηματική απάτη, πλαστογραφία και έκδοση ψευδούς βεβαίωσης κατά νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου.
Η ΔΟΥ Ρόδου απάντησε με επίσημο έγγραφο και αρνήθηκε να ανακαλέσει το κατασχετήριο. Στο πλαίσιο αυτής της απάντησης, όμως, παρέθεσε ένα στοιχείο που είναι ουσιαστικά η βαρύτερη πληροφορία ολόκληρης της υπόθεσης. Η ΑΑΔΕ αναφέρει ρητά ότι η κατάσχεση εις χείρας της Περιφέρειας δεν έγινε με δική της πρωτοβουλία, αλλά μετά από επίσημο αίτημα της ΔΕΥΑΡ. Και ότι για να γίνει αυτό το αίτημα αποδεκτό, η ΔΕΥΑΡ είχε παραιτηθεί εγγράφως από τα ευεργετήματα της ρύθμισης τμηματικής καταβολής της οφειλής της, επικαλούμενη προβλήματα ρευστότητας.
Μια πρόταση. Διαβάστε την ξανά.
Η ΔΕΥΑΡ παραιτήθηκε εγγράφως από τη ρύθμιση που είχε επικαλεστεί ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά για να εξασφαλίσει αναστολή κάθε μέτρου εις βάρος της.
Η αντίφαση που δεν κρύβεται
Για να γίνει πλήρως κατανοητό το βάρος αυτής της αποκάλυψης, χρειάζεται να θυμηθεί κανείς τι είχε προηγηθεί δικαστικά. Η ΔΕΥΑΡ είχε πετύχει μια σημαντική νίκη στα δικαστήρια: το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά είχε αναστείλει τόσο το πρόστιμο 6,3 εκατομμυρίων ευρώ που είχε επιβάλει η ΔΟΥ Ρόδου, όσο και τον χρηματικό κατάλογο της Περιφέρειας ύψους 6.383.019,10 ευρώ. Η ΔΕΥΑΡ είχε παρουσιάσει δημοσίως αυτή την απόφαση ως δικαίωση. Και το αιτιολογικό της αναστολής στηριζόταν, μεταξύ άλλων, στο επιχείρημα που προέβαλε η ίδια η επιχείρηση: ότι η οφειλή της είναι ρυθμισμένη, ότι τηρεί κανονικά τις δόσεις και ότι επομένως η επιβολή μέτρων εις βάρος της είναι αδικαιολόγητη.
Αυτή είναι η ρύθμιση από την οποία η ΔΕΥΑΡ αποφάσισε να παραιτηθεί εγγράφως, επικαλούμενη αδυναμία πληρωμής.
Η αντίφαση είναι νομικής, όχι απλώς πολιτικής φύσεως και τα δικαστήρια θα το αξιολογήσουν. Ενώπιον του Εφετείου, η ΔΕΥΑΡ παρουσιαζόταν ως συνεπής οφειλέτης που αδικείται. Ενώπιον της ΑΑΔΕ, η ίδια επιχείρηση δήλωσε αδυναμία πληρωμής και παραιτήθηκε από κάθε ευεργέτημα που της παρείχε η ρύθμιση. Και αφού ελευθερώθηκε έτσι από τη ρύθμιση, ζήτησε να επιβληθεί κατάσχεση 7 εκατομμυρίων ευρώ σε βάρος της Περιφέρειας, προσκομίζοντας τιμολόγια που η ίδια είχε αναρτήσει στο σύστημα My Data και τα οποία η Περιφέρεια χαρακτηρίζει πλαστά, έχοντας καταθέσει σχετική ποινική έγκληση.
Η ΑΑΔΕ, από την πλευρά της, δηλώνει ανοιχτά ότι δεν γνωρίζει αν τα τιμολόγια αντικατοπτρίζουν πραγματικές συναλλαγές, καθώς έπραξε βάσει αυτών που της προσκόμισε η ΔΕΥΑΡ. Η αξιολόγηση των ισχυρισμών της Περιφέρειας, όπως επισημαίνει, ανήκει στα δικαστήρια.
Το μοτίβο που δεν είναι πλέον τυχαίο
Αυτό που κάνει την υπόθεση της ΔΕΥΑΡ να ξεχωρίζει από μια τυπική διοικητική διαμάχη είναι το μοτίβο που την συνοδεύει. Και εδώ το πολιτικό κομμάτι γίνεται αδύνατο να αγνοηθεί.
Είναι πλέον στατιστικώς αναγνωρίσιμο: κάθε φορά που παρατηρείται έστω και μια ψύχρα ύφεσης στην κόντρα ΔΕΥΑΡ και Περιφέρειας, κάθε φορά που ο δήμαρχος Αλέξανδρος Κολιάδης δείχνει έστω ένα σπινθήρα διάθεσης συνεννόησης, ακολουθεί αμέσως το επόμενο γεγονός που ανατρέπει κάθε ίχνος αποκλιμάκωσης.
Το μοτίβο αυτό επαναλαμβάνεται με τέτοια συνέπεια εδώ και ενάμιση χρόνο, ώστε έχει πάψει να αποτελεί σύμπτωση. Είναι σύστημα.
Τελευταίο χαρακτηριστικό κρούσμα: σε μια θυελλώδη εσωτερική συνεδρίαση της παράταξης Κολιάδη που ακολούθησε τη σύλληψη του Βαγιανού από την Ελληνική Αστυνομία, δεν ήταν λίγοι οι δημοτικοί σύμβουλοι που εξέφρασαν δημοσίως τη δυσαρέσκειά τους και κάποιοι ζήτησαν ανοιχτά την απομάκρυνσή του από τη ΔΕΥΑΡ. Σύμφωνα με πληροφορίες, η απάντηση του δημάρχου ήταν αρνητική, με το επιχείρημα ότι η κίνηση αυτή θα ερμηνευόταν ως ήττα από την κοινή γνώμη.
Λίγα 24ωρα μετά από εκείνη τη συνεδρίαση, αφού είχε προηγηθεί και ένα χλιαρό άδειασμα του Βαγιανού στο δημοτικό συμβούλιο για το κόψιμο νερού σε δημόσιες υπηρεσίες και η αποκάλυψη για τη δέσμευση του ΑΦΜ της ΔΕΥΑΡ και του ίδιου, ακολούθησε η κίνηση του κατασχετηρίου 7 εκατομμυρίων ευρώ εις βάρος της Περιφέρειας.
Μια κίνηση που στοχεύει προφανώς στο να δυναμιτίσει εκ νέου το κλίμα και να εκτρέψει τη συζήτηση από τις δικές του ταλαιπωρίες. Αυτό, τουλάχιστον, είναι αυτό που αναδύεται από τη συνολική ανάγνωση των γεγονότων.
Η λαμπάδα που αναζητεί τον δρόμο της
Στην Ανάσταση, η φλόγα ξεκινά από ένα σημείο και μεταδίδεται προς τα έξω. Είναι η εικόνα της διάδοσης φωτός σε κύκλους που διευρύνονται. Στη ροδίτικη πολιτική σκηνή, η αντίστοιχη εικόνα δεν είναι εξίσου αισιόδοξη: μια φλόγα κρίσης ανάβει από ένα σημείο, μεταδίδεται σε ολόκληρη τη δημοτική αρχή και αφήνει πίσω της τη μυρωδιά χαμένων ευκαιριών και πολιτικού κόστους που συσσωρεύεται.
Το ερώτημα που τίθεται δεν αφορά στον Σωτήρη Βαγιανό. Δεν εξέλεξαν τον Βαγιανό οι δημότες. Δεν τον έχουν λόγω επιλογής. Τον Αλέξανδρο Κολιάδη εξέλεξαν. Και ο Αλέξανδρος Κολιάδης είναι αυτός που επιλέγει κάθε φορά τη στάση του. Η στάση αυτή, εδώ και 27 μήνες, έχει παραμείνει η ίδια και ερμηνεύεται ως ανοχή.
Σχεδόν στο μισό της θητείας του, αν κανείς αναζητήσει το κυρίαρχο αφήγημα που έχει αφήσει η δημοτική αρχή στη συλλογική μνήμη της τοπικής κοινωνίας, δεν θα βρει έργα υποδομής, επιτυχημένες διαπραγματεύσεις ή πρωτοβουλίες. Θα βρει κρίσεις, αντιπαραθέσεις, συλλήψεις, κόψιμο νερού και εικονικά τιμολόγια. Αυτό είναι το αφήγημα της θητείας ως τώρα. Και αυτό δεν το δημιούργησε η αντιπολίτευση. Το δημιούργησε μια επιλογή.
Η πέτρα και η απόφαση
Η Θεολογία της Ανάστασης έχει μια υπέροχη, γραμμική λογική: η πέτρα που φράζει τον τάφο δεν μένει εκεί για πάντα. Υπάρχει μια στιγμή που κυλά. Και η στιγμή αυτή αλλάζει τα πάντα.
Στη ροδίτικη πολιτική, η στιγμή αυτή αναζητείται εδώ και 27 μήνες. Η θεωρία του δημάρχου ότι η αποφασιστική στάση απέναντι σε ένα πρόβλημα φαίνεται ως ήττα είναι πολιτικά επιδερμική. Γιατί η ήττα δεν μετριέται στην εντύπωση μιας μέρας. Μετριέται στην εντύπωση μιας πενταετίας. Και αν αυτή η πενταετία περάσει με κυρίαρχο αφήγημα τις κρίσεις που προκαλεί ο πρόεδρος μιας δημοτικής επιχείρησης, τότε η πραγματική ήττα δεν θα επέλθει ως αποτέλεσμα μιας δύσκολης απόφασης. Θα έχει ήδη επέλθει ως αποτέλεσμα της αποφυγής της.
Δεν είναι ήττα η αποφασιστικότητα απέναντι σε στελέχη που αποδεικνύονται, με τρόπο ορατό στο κοινό, βαρίδια για τη δημοτική αρχή. Ήττα θα είναι μια ολόκληρη θητεία που θα έχει διανυθεί σε σπιράλ κρίσεων, αφήνοντας πίσω της μόνο τη βαριά σκιά των ευκαιριών που χάθηκαν. Αυτή θα είναι ήττα μεγατόνων.
Χριστός Ανέστη. Και ελπίζουμε η ανάσταση αυτή να μην αναμένει κι άλλους 27 μήνες.
