Νικηφόρος Παπανικόλας για το Τέλος Ανθεκτικότητας: «Να υπάρχει μια ανταποδοτικότητα επί της ουσίας»

• Το νέο χω­ρο­τα­ξι­κό για τον του­ρι­σμό, ήρθε χωρίς να προη­γη­θεί δια­βού­λευ­ση με την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, των αν­θρώ­πων του του­ρι­σμού, της κοι­νω­νί­ας και των επαγ­γελ­μα­τι­κών φο­ρέ­ων • «Πε­ρισ­σό­τε­ρο πα­ρά­γει αβε­βαιό­τη­τα παρά οτι­δή­πο­τε άλλο…»

Τις θέ­σεις του ανα­φο­ρι­κά με το νέο χω­ρο­τα­ξι­κό του του­ρι­σμού, επα­νέ­λα­βε σε δη­λώ­σεις του, ο επι­κε­φα­λής της μεί­ζο­νος μειο­ψη­φί­ας του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, κ. Νι­κη­φό­ρος Πα­πα­νι­κό­λας ενώ μί­λη­σε και για το Τέλος Αν­θε­κτι­κό­τη­τας, το οποίο επα­νέ­φε­ρε στον δη­μό­σιο διά­λο­γο, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την ανά­γκη του αντα­πο­δο­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα που πρέ­πει να έχει.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, ο κ. Πα­πα­νι­κό­λας υπο­γράμ­μι­σε τα εξής:

«Το νέο χω­ρο­τα­ξι­κό για τον του­ρι­σμό, είναι ένα ζή­τη­μα πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νο και πραγ­μα­τι­κό. Στην ουσία η συ­ζή­τη­ση αυτή, αφορά στο μο­ντέ­λο ανά­πτυ­ξης που επι­θυ­μού­με για τα νησιά μας και πώς θέ­λου­με να δια­μορ­φώ­σου­με τη ζωή μας για τα επό­με­να χρό­νια. Είναι σαφές ότι η χώρα χρειά­ζε­ται χω­ρο­τα­ξι­κό σχε­δια­σμό. Δη­λα­δή πρέ­πει να υπάρ­χουν κα­νό­νες, συ­γκε­κρι­μέ­νη στρα­τη­γι­κή και ένα δε­δο­μέ­νο πλαί­σιο πάνω στο οποίο θα χτι­στεί η ανά­πτυ­ξη.

Γιατί προ­κει­μέ­νου να είναι βιώ­σι­μη και δί­καιη πρέ­πει να λαμ­βά­νει υπόψη, τόσο την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος όσο και την ποιό­τη­τα ζωής των μό­νι­μων κα­τοί­κων. Με ιδιαί­τε­ρο προ­βλη­μα­τι­σμό εί­δα­με ότι το νο­μο­σχέ­διο αυτό -η κοινή υπουρ­γι­κή από­φα­ση πιο σωστά- που έρ­χε­ται από την κυ­βέρ­νη­ση, δεν απα­ντά­ει στους προ­βλη­μα­τι­σμούς και δεν είναι ικανή να εμπνεύ­σει την τάξη και την ασφά­λεια που έχου­με ανά­γκη για την ορ­γά­νω­ση της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στα νησιά μας. Οπότε πε­ρισ­σό­τε­ρο πα­ρά­γει αβε­βαιό­τη­τα παρά οτι­δή­πο­τε άλλο.

Αυτό είναι το πρω­ταρ­χι­κό και πρέ­πει να το ανα­δεί­ξου­με γιατί είναι και η πηγή του κακού μπορώ να πω. Είναι ότι η πρό­τα­ση αυτή έχει έρθει χωρίς καμία δια­βού­λευ­ση, με καμία ου­σια­στι­κή συμ­με­το­χή της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης, των αν­θρώ­πων του του­ρι­σμού, της κοι­νω­νί­ας και των επαγ­γελ­μα­τι­κών φο­ρέ­ων.

Είναι μία πρό­τα­ση η οποία έχει δια­μορ­φω­θεί μέσα σε κλει­στά γρα­φεία. Άλ­λω­στε το επι­τε­λι­κό κρά­τος της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη ευ­νο­εί τέ­τοιου εί­δους τα­κτι­κές και στην ουσία ει­σά­γει κά­ποιους πε­ριο­ρι­σμούς μέσω ορι­ζό­ντιων κρι­τη­ρί­ων οι οποί­οι δεν έχουν επι­στη­μο­νι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση και κρί­νο­νται επι­κίν­δυ­νοι. Και το λέμε αυτό, γιατί κάθε νησί είναι ξε­χω­ρι­στό. Έχει τη δική του ιδιο­μορ­φία, τις δικές του ανά­γκες και συ­νε­πώς τις δικές του δυ­να­τό­τη­τες ανά­πτυ­ξης.

Επο­μέ­νως δεν μπο­ρείς να παίρ­νεις το κρι­τή­ριο των κλι­νών ανά τε­τρα­γω­νι­κό και να το εφαρ­μό­ζεις πα­ντού ορι­ζό­ντια χωρίς να λαμ­βά­νεις υπόψη τις αντο­χές που έχει κάθε τόπος, κάθε νησί σε υπο­δο­μές, σε νερό, σε ενερ­γεια­κά δί­κτυα, σε με­τα­φο­ρι­κές υπο­δο­μές ή στη δυ­να­τό­τη­τα δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των.

Με άλλα λόγια, αντί η κυ­βέρ­νη­ση να υπο­στη­ρί­ξει τα νησιά με υπο­δο­μές, προ­κει­μέ­νου να είναι η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη βιώ­σι­μη, πα­ρα­δέ­χε­ται ότι δεν μπο­ρεί ή δεν θέλει να επεν­δύ­σει σε αυτά και πα­γώ­νει την του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη. Της βάζει δη­λα­δή… ‘φρένο’».

Ο ίδιος ανα­φέρ­θη­κε στο πλαί­σιο και τις προ­τά­σεις που κα­τέ­θε­σε η πα­ρά­τα­ξή του «Νέα Εποχή στο Νότιο Αι­γαίο» κατά την συ­νε­δρί­α­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου, με το οποίο ζητεί να γίνει πλή­ρης κα­τα­γρα­φή των πραγ­μα­τι­κών του­ρι­στι­κών κλι­νών σε κάθε νησί, ούτως ώστε ο σχε­δια­σμός να βα­σί­ζε­ται σε πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να και όχι σε πλα­σμα­τι­κά.

«Εμείς, μι­λή­σα­με για τον θε­σμι­κό ρόλο που πρέ­πει να ανα­λά­βουν οι δήμοι στην δια­χεί­ρι­ση των βρα­χυ­χρό­νιων μι­σθώ­σε­ων προ­κει­μέ­νου να μπο­ρούν να πα­ρεμ­βαί­νουν κατά τό­πους με βάση τις πραγ­μα­τι­κές ανά­γκες της κάθε πε­ριο­χής και να αντι­με­τω­πί­ζο­νται φαι­νό­με­να στε­γα­στι­κής πί­ε­σης, καθώς το στε­γα­στι­κό είναι ένα πρό­βλη­μα πα­νελ­λα­δι­κό ενώ, στα νησιά μας είναι πιο έντο­νο λόγω της του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας κατά τους κα­λο­και­ρι­νούς μήνες» -όπως είπε.

Πρό­σθε­σε μά­λι­στα ότι δια­πι­στώ­νο­νται ου­σια­στι­κές αστο­χί­ες και το σχέ­διο αυτό κιν­δυ­νεύ­ει να είναι ξε­πε­ρα­σμέ­νο πριν καν εφαρ­μο­στεί διότι ‘πα­τά­ει’ σε πλα­σμα­τι­κά δε­δο­μέ­να χωρίς επι­στη­μο­νι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση και με ορι­ζό­ντια μέτρα τα οποία δεν συ­νά­δουν με τη μορ­φο­λο­γία των νη­σιών.

Το Τέλος Αν­θε­κτι­κό­τη­τας και το Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό Τέλος

Ο κ. Πα­πα­νι­κό­λας, μί­λη­σε και για την πα­ρά­με­τρο με το Τέλος Αν­θε­κτι­κό­τη­τας το οποίο ζή­τη­σε (όπως κι έγινε) να ει­σα­χθεί στην πρό­τα­ση της πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής ενώ από την πλευ­ρά του, ο πρό­ε­δρος του ΕΒΕΔ, κ. Γιάν­νης Πάπ­που μί­λη­σε για το νέο τέλος (φόρος) που έρ­χε­ται να προ­στε­θεί για τις επι­χει­ρή­σεις και είναι το Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό Τέλος.

«Πάνε να ει­σά­γουν τώρα, ένα και­νού­ριο τέλος που το βά­φτι­σαν πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό, το οποίο στην ουσία δεν είναι τέλος, διότι το κάθε ‘τέλος’ σαν έν­νοια, έχει το στοι­χείο της αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τας. Δη­λα­δή, να χρη­σι­μο­ποιεί­ται για συ­γκε­κρι­μέ­νο σκοπό. Έτσι και το Τέλος Αν­θε­κτι­κό­τη­τας ‘βα­πτί­στη­κε’ με την ονο­μα­σία αυτή, αλλά στην ουσία είναι ένας φόρος, διότι ει­σπράτ­τε­ται από τις του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις και απο­δί­δε­ται στον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Δεν επεν­δύ­ε­ται πίσω στα νησιά. Εμείς αυτό που ζη­τά­με είναι μέρος του Τέ­λους Αν­θε­κτι­κό­τη­τας που ει­σπράτ­τε­ται σε κε­ντρι­κό επί­πε­δο, να επι­στρέ­φει στον τόπο στον οποίο έχει ει­σπρα­χθεί, προ­κει­μέ­νου να επεν­δυ­θεί σε έργα υπο­δο­μής, σε λι­μά­νια, σε έργα ύδρευ­σης, δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των κ.ο.κ. προ­κει­μέ­νου να κα­τα­στεί η ανά­πτυ­ξη βιώ­σι­μη. Αυτή είναι και η ουσία της αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τας. Γιατί το θέμα δεν είναι να αφαι­μά­ξου­με τα νησιά που πα­ρά­γουν πλού­το, αλλά να τα βοη­θή­σου­με να πα­ρά­ξουν πε­ρισ­σό­τε­ρο και βε­βαί­ως, να ανα­πτυ­χθούν. Δη­λα­δή να υπάρ­χει μια αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τα επί της ου­σί­ας. Το να αφαι­μά­ζει το κρά­τος συ­νε­χώς, δεν οδη­γεί που­θε­νά…» κα­τέ­λη­ξε ο κ. Πα­πα­νι­κό­λας.