Οι θέσεις της ΣΕΤΚΕ για το Ειδικό Χωροταξικό

Οι Παρα­τη­ρή­σεις της ΣΕΤΚΕ επί του σχεδίου ΚΥΑ για το Ειδικό Χωρο­τα­ξικό Πλαίσιο Του­ρι­σμού – Άρθρο 8 και ρυθ­μί­σεις για τα μη κύρια ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα» είναι:

Αξιό­τι­μοι κύριοι,

Η Συνο­μο­σπον­δία Επι­χει­ρη­μα­τιών Του­ρι­στι­κών Κατα­λυ­μά­των Ελλάδος (ΣΕΤΚΕ), εκπρο­σω­πώ­ντας χιλιά­δες μικρές και μεσαίες επι­χει­ρή­σεις μη κύριων ξενο­δο­χεια­κών κατα­λυ­μά­των σε ολό­κληρη τη χώρα και ιδίως στις νησιω­τι­κές και απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές, επι­θυ­μεί να κατα­θέ­σει τις ακό­λου­θες παρα­τη­ρή­σεις επί του υπό δια­βού­λευση σχεδίου ΚΥΑ για το Ειδικό Χωρο­τα­ξικό Πλαίσιο Του­ρι­σμού.

Καταρ­χάς, θεω­ρούμε θετική την προ­σπά­θεια θέσπι­σης ενός σύγ­χρο­νου και ολο­κλη­ρω­μέ­νου χωρο­τα­ξι­κού πλαι­σίου για τον του­ρι­σμό, καθώς και την ανάγκη αντι­με­τώ­πι­σης των συνε­πειών του υπερ­του­ρι­σμού και της άναρχης του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης σε επι­βα­ρυ­μέ­νες περιο­χές της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό, το νέο σχέδιο μας βρίσκει σύμ­φω­νους ως προς την ανάγκη μείωσης της δυνα­μι­κό­τη­τας (κλινών). Ειδι­κό­τερα, κρί­νουμε θετική την πρό­βλεψη για ανώτατο όριο 100 κλινών στις περιο­χές κατη­γο­ρίας Α (ελεγ­χό­με­νης ανά­πτυ­ξης) και 300 κλινών στις περιο­χές κατη­γο­ρίας Β (ανα­πτυγ­μέ­νες περιο­χές), ως μέτρο συγκρά­τη­σης της υπερ­συ­γκέ­ντρω­σης μεγάλων του­ρι­στι­κών μονάδων και προ­στα­σίας της φέρου­σας ικα­νό­τη­τας των προ­ο­ρι­σμών.

Περαι­τέρω, για τις περιο­χές που χαρα­κτη­ρί­ζο­νται ως υπερ­κο­ρε­σμέ­νες, θεω­ρούμε απο­λύ­τως ανα­γκαία την άμεση ανα­στολή κάθε νέας του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας έως ότου ανα­βαθ­μι­στούν οι βασικές δημό­σιες υπο­δο­μές (ύδρευση, απο­χέ­τευση, δια­χεί­ριση απορ­ριμ­μά­των, οδικά δίκτυα, ενερ­γεια­κές υπο­δο­μές, δομές υγείας κ.λπ.). Ο υπερ­του­ρι­σμός δεν επιδρά απο­σπα­σμα­τικά σε επι­μέ­ρους περιο­χές, αλλά επη­ρε­ά­ζει συνο­λικά τη λει­τουρ­γία, τη βιω­σι­μό­τητα και την κοι­νω­νική συνοχή ολό­κλη­ρων νησιω­τι­κών προ­ο­ρι­σμών, οι οποίοι οφεί­λουν να δια­τη­ρούν ενιαίο χαρα­κτήρα και ισορ­ρο­πία μεταξύ του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης και καθη­με­ρι­νής ζωής των μόνιμων κατοί­κων.

Κατά συνέ­πεια, θεω­ρούμε ότι εξαί­ρεση από την ανωτέρω ανα­στολή θα πρέπει να προ­βλέ­πε­ται απο­κλει­στικά για κύρια και μη κύρια ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα που έχουν ήδη εγκρι­θεί ή εντα­χθεί σε υφι­στά­μενα επεν­δυ­τικά ή επι­δο­τού­μενα προ­γράμ­ματα. Παράλ­ληλα, προ­τεί­νε­ται η ανα­στολή έκδοσης νέων επι­δο­τού­με­νων προ­γραμ­μά­των για την ανέ­γερση νέων του­ρι­στι­κών κατα­λυ­μά­των σε κορε­σμέ­νες περιο­χές, έως ότου ολο­κλη­ρω­θεί από την τοπική αυτο­διοί­κηση η ανα­βάθ­μιση των ανα­γκαίων υπο­δο­μών.

Ωστόσο, ιδιαι­τέ­ρως προ­βλη­μα­τι­κές κρί­νο­νται οι ρυθ­μί­σεις του άρθρου 8 παρ. 3 του σχεδίου, οι οποίες αφορούν τα μη κύρια ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα που δομού­νται με όρους δόμησης κατοι­κίας.

Ειδι­κό­τερα, η πρό­βλεψη στο άρθρο 8 παρ. 3α ότι:

«ο επι­τρε­πό­με­νος αριθμός κλινών στα μη κύρια ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα που δομού­νται με όρους δόμησης κατοι­κίας να μην υπερ­βαί­νει τις επι­τρε­πό­με­νες κλίνες σε κύρια ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα»

εισάγει ουσια­στικό περιο­ρι­σμό στη δημιουρ­γία νέων ενοι­κια­ζό­με­νων δωμα­τίων και δια­με­ρι­σμά­των, χωρίς να παρέ­χε­ται επαρκής τεχνική ή επι­στη­μο­νική τεκ­μη­ρί­ωση ως προς την ανα­γκαιό­τητα και την ανα­λο­γι­κό­τητα του μέτρου.

Η ρύθμιση αυτή ενδέ­χε­ται να δημιουρ­γή­σει σοβαρές και δυσα­νά­λο­γες επι­πτώ­σεις, ιδίως στα μικρά νησιά και στις απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές της χώρας, όπου παρα­δο­σιακά τα μη κύρια ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα απο­τε­λούν τη βασική μορφή του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και όπου, σε πολλές περι­πτώ­σεις, η δυνα­μι­κό­τητα των ενοι­κια­ζό­με­νων δωμα­τίων υπερ­βαί­νει εκείνη των ξενο­δο­χείων. Η επιβολή περιο­ρι­σμών απο­κλει­στικά στα μη κύρια κατα­λύ­ματα κιν­δυ­νεύει να οδη­γή­σει σε συρ­ρί­κνωση της μικρής οικο­γε­νεια­κής επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και σε περαι­τέρω συγκέ­ντρωση της του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας σε μεγάλες ξενο­δο­χεια­κές μονάδες.

Σε πολλά μικρά νησιά, ιδίως του Νοτίου Αιγαίου, τα μη κύρια ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα αντι­στοι­χούν περίπου στο 90% της του­ρι­στι­κής προ­σφο­ράς. Μέσω αυτών εξα­σφα­λί­ζε­ται ένα συμπλη­ρω­μα­τικό εισό­δημα για τους μόνι­μους κατοί­κους, ενι­σχύ­ο­ντας την παρα­μονή τους στον τόπο τους και απο­τρέ­πο­ντας την ερήμωση των νησιω­τι­κών και απο­μα­κρυ­σμέ­νων περιο­χών.

Για τους λόγους αυτούς, κρί­νε­ται σκόπιμο όχι μόνο να απα­λει­φθεί το άρθρο 8, παρ. 3α, αλλά και να τεθούν σαφή όρια στην ανά­πτυξη μεγάλων ξενο­δο­χεια­κών μονάδων στα μικρά νησιά και τις απο­μα­κρυ­σμέ­νες ηπει­ρω­τι­κές περιο­χές. Η ίδρυση ξενο­δο­χεια­κών μονάδων, για παρά­δειγμα 300 κλινών ή ακόμη και 100 κλινών, μπορεί να δημιουρ­γή­σει συν­θή­κες αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού και να θέσει σε κίνδυνο τη βιω­σι­μό­τητα των τοπικών κοι­νω­νιών.

Προ­τεί­νε­ται, συνεπώς, η θεσμο­θέ­τηση ανώ­τα­του ορίου δυνα­μι­κό­τη­τας έως 50 κλινών για την ανέ­γερση νέων ξενο­δο­χεια­κών μονάδων σε μικρά νησιά. Το μέτρο αυτό θα συμ­βά­λει στη δια­τή­ρηση της κοι­νω­νι­κής συνοχής, στην ενί­σχυση της τοπικής οικο­νο­μίας και στη δια­σφά­λιση μιας βιώ­σι­μης ισορ­ρο­πίας μεταξύ του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης και ποιό­τη­τας ζωής των μόνιμων κατοί­κων.

Εξίσου προ­βλη­μα­τική είναι και η πρό­βλεψη της παρ. 3β του άρθρου 8, σύμφωνα με την οποία:

«να μην επι­τρέ­πε­ται η δημιουρ­γία δια­φο­ρε­τι­κών επι­χει­ρή­σεων Ενοι­κια­ζό­με­νων Επι­πλω­μέ­νων Δωμα­τίων – Δια­με­ρι­σμά­των (ΕΕΔΔ) εντός του ίδιου κτιρίου».

Η ανωτέρω διάταξη βρί­σκε­ται σε ευθεία αντί­θεση με την ισχύ­ουσα Υπουρ­γική Απόφαση 12868/2018 (ΦΕΚ Β΄3119/31.07.2018) περί τεχνι­κών και λει­τουρ­γι­κών προ­δια­γρα­φών των ΕΕΔΔ, η οποία ρητώς προ­βλέ­πει στο άρθρο 2 παρ. 2.2 ότι:

«Είναι δυνατή η δημιουρ­γία δια­φο­ρε­τι­κών επι­χει­ρή­σεων ΕΕΔΔ εντός του ίδιου κτιρίου».

Συνεπώς, το προ­τει­νό­μενο σχέδιο ανα­τρέ­πει αιφ­νι­δίως υφι­στά­μενο κανο­νι­στικό πλαίσιο, θίγει υφι­στά­με­νες οικο­γε­νεια­κές και συνι­διο­κτη­σια­κές επι­χει­ρη­μα­τι­κές δομές και εισάγει περιο­ρι­σμό ο οποίος δεν συν­δέ­ε­ται άμεσα με χωρο­τα­ξικά ή πολε­ο­δο­μικά δεδο­μένα, αλλά με την επι­χει­ρη­μα­τική οργά­νωση των κατα­λυ­μά­των.

Οι μικρές και μεσαίες επι­χει­ρή­σεις του­ρι­στι­κών κατα­λυ­μά­των απο­τε­λούν βασικό βρα­χί­ονα της ελλη­νι­κής περι­φέ­ρειας, της νησιω­τι­κό­τη­τας και της βιώ­σι­μης του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης και γι’ αυτόν τον λόγο ζητάμε επι­τα­κτι­κώς την επα­νε­ξέ­ταση των ανωτέρω δια­τά­ξεων, με στόχο ένα ισορ­ρο­πη­μένο χωρο­τα­ξικό πλαίσιο που θα προ­στα­τεύει, τόσο τη φέρουσα ικα­νό­τητα των προ­ο­ρι­σμών, όσο και τη βιω­σι­μό­τητα των μικρών τοπικών επι­χει­ρή­σεων.