Ο Αντώνης Καμπουράκης υπόλογος για «αμαρτίες» της ΕΤΑΔ!

• Κα­τη­γο­ρεί­ται για πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος στη δια­δι­κα­σία πα­ρα­χώ­ρη­σης αι­για­λού σε μπι­τσό­μπα­ρο σε προ­στα­τευό­με­νη ζώνη, ενώ ο Δήμος είχε μόνο διοι­κη­τι­κή μέ­ρι­μνα και το κρί­σι­μο πεδίο ανήκε στη δια­χεί­ρι­ση της ΕΤΑΔ, με τη δίκη να έχει ορι­στεί για την 05-02-2026 στο Α’ Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου

Οι υπο­θέ­σεις που αφο­ρούν στα «μπι­τσό­μπα­ρα» στη Ρόδο εξε­λίσ­σο­νται σε μια διαρ­κή δο­κι­μα­σία για τη δη­μό­σια διοί­κη­ση, την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, τους φο­ρείς δια­χεί­ρι­σης δη­μό­σιων ακι­νή­των και τις υπη­ρε­σί­ες πο­λι­τι­στι­κής προ­στα­σί­ας.

Κάθε κα­λο­καί­ρι φέρ­νει νέες πιέ­σεις και κάθε χει­μώ­νας αφή­νει πίσω του φα­κέ­λους, αλ­λη­λο­γρα­φί­ες και ποι­νι­κές δι­κο­γρα­φί­ες που ανοί­γουν ξανά τα ίδια ερω­τή­μα­τα.

Ποιος έχει την ευ­θύ­νη, ποιος υπο­γρά­φει, ποιος ελέγ­χει, ποιος οφεί­λει να ζη­τή­σει άδεια και ποιος τε­λι­κά κα­λεί­ται να απο­λο­γη­θεί.

Μέσα σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον, ο πρώην δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης βρί­σκε­ται ανέλ­πι­στα κα­τη­γο­ρού­με­νος σε μια υπό­θε­ση που, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται συ­μπυ­κνώ­νει όλο το πρό­βλη­μα των επι­κα­λυ­πτό­με­νων αρ­μο­διο­τή­των στις πα­ρα­λί­ες.

Η δίκη που έρ­χε­ται και το δια­κύ­βευ­μα  μιας υπό­θε­σης που δεν κλεί­νει ποτέ

Ο προσ­διο­ρι­σμός της δίκης έχει ήδη γίνει. Το κλη­τή­ριο θέ­σπι­σμα καλεί τους κα­τη­γο­ρού­με­νους να εμ­φα­νι­στούν αυ­το­προ­σώ­πως ενώ­πιον του Α’ Μο­νο­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου στη Ρόδο στις 05-02-2026. Η πα­ρα­πο­μπή σε εφε­τεια­κό σχη­μα­τι­σμό, στο πλαί­σιο ιδιά­ζου­σας δω­σι­δι­κί­ας, δίνει το μέτρο της σο­βα­ρό­τη­τας που απο­δί­δε­ται στη συ­γκε­κρι­μέ­νη δι­κο­γρα­φία.

Στη Ρόδο, όμως, το ζή­τη­μα δεν είναι μόνο μια ημε­ρο­μη­νία στο πι­νά­κιο. Είναι η αί­σθη­ση ότι οι δι­κα­στι­κές εκ­κρε­μό­τη­τες γύρω από τα μπι­τσό­μπα­ρα δεν έχουν ούτε αρχή ούτε τέλος, επει­δή κάθε υπό­θε­ση πατά πάνω σε μια γκρί­ζα ζώνη με­τα­ξύ του­ρι­στι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης, δη­μό­σιου χώρου και προ­στα­τευό­με­νων μνη­μεί­ων.

Η ίδια η ποι­νι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση απο­κα­λύ­πτει την αστά­θεια των κα­νό­νων, τις αλ­λα­γές στο θε­σμι­κό πλαί­σιο και τις συ­γκρού­σεις ρόλων ανά­με­σα σε Δήμο και ΕΤΑΔ.

Η κα­τη­γο­ρία της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος

Σύμ­φω­να με το κλη­τή­ριο θέ­σπι­σμα, η βα­σι­κή κα­τη­γο­ρία που απο­δί­δε­ται στον κ Κα­μπου­ρά­κη είναι πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος με πρό­θε­ση, από κοι­νού με άλλον κα­τη­γο­ρού­με­νο που εμ­φα­νί­ζε­ται ως πρό­σω­πο της διοί­κη­σης της ΕΤΑΔ, με σκοπό να προ­σπο­ρι­στεί σε τρί­τον πα­ρά­νο­μο όφε­λος.

Ο τρί­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος, κατά το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, εμ­φα­νί­ζε­ται ως νό­μι­μος εκ­πρό­σω­πος εται­ρεί­ας στην ιδιο­κτη­σία της οποί­ας ανή­κει κα­τά­στη­μα υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος και απο­δί­δε­ται σε αυτόν ρόλος ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας, με πειθώ, φορ­τι­κό­τη­τα και πα­ραι­νέ­σεις, ώστε να λη­φθεί η από­φα­ση για την επί­μα­χη πα­ρα­χώ­ρη­ση.

Ο πυ­ρή­νας της υπό­θε­σης εντο­πί­ζε­ται σε συμ­φω­νη­τι­κό απευ­θεί­ας πα­ρα­χώ­ρη­σης δι­καιώ­μα­τος απλής χρή­σης αι­για­λού που φέ­ρε­ται να συ­νή­φθη στις 30-06-2023. Το συμ­φω­νη­τι­κό αφο­ρού­σε εκ­μί­σθω­ση τμη­μά­των αι­για­λού έκτα­σης 373.00 τ.μ. για το­πο­θέ­τη­ση ομπρε­λών και ξα­πλω­στρών και 66.00 τ.μ. για το­πο­θέ­τη­ση τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των, έμπρο­σθεν του κα­τα­στή­μα­τος.

Το ση­μείο βρί­σκε­ται εντός ιστο­ρι­κού δια­τη­ρη­τέ­ου τόπου και εντός ιστο­ρι­κού δια­τη­ρη­τέ­ου μνη­μεί­ου, άρα σε χώρο που τελεί υπό κα­θε­στώς προ­στα­σί­ας.

Η κα­τη­γο­ρία στη­ρί­ζε­ται στο ό,τι, πριν από την πα­ρα­χώ­ρη­ση απλής χρή­σης αι­για­λού ή πα­ρα­λί­ας σε προ­στα­τευό­με­νη ζώνη, απαι­τού­νταν προη­γού­με­νη σύμ­φω­νη γνώμη των αρ­μό­διων υπη­ρε­σιών του Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού.

Το κλη­τή­ριο θέ­σπι­σμα επι­μέ­νει ότι η απαι­τού­με­νη άδεια από την αρ­μό­δια Υπη­ρε­σία Νε­ώ­τε­ρων Μνη­μεί­ων και Τε­χνι­κών Έργων Δω­δε­κα­νή­σου δεν ελή­φθη και ότι, παρά την υπο­χρέ­ω­ση, προ­χώ­ρη­σαν στη σύ­να­ψη του συμ­φω­νη­τι­κού. Το κεί­με­νο μά­λι­στα ανα­φέ­ρει ότι υπήρ­χαν και έγ­γρα­φα που υπεν­θύ­μι­ζαν την υπο­χρέ­ω­ση αυτή.

Στη λο­γι­κή της κα­τη­γο­ρί­ας, η φε­ρό­με­νη πα­ρά­λει­ψη δεν πα­ρου­σιά­ζε­ται ως γρα­φειο­κρα­τι­κή αβλε­ψία. Πα­ρου­σιά­ζε­ται ως ενέρ­γεια πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος που στό­χευε να ωφε­λή­σει τον τρίτο, προ­σπο­ρί­ζο­ντάς του πε­ριου­σια­κό όφε­λος από την πα­ρα­χώ­ρη­ση χρή­σης αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας για τη λει­τουρ­γία της επι­χεί­ρη­σης.

Η ΕΤΑΔ ήταν αρ­μό­δια

Ο κ. Κα­μπου­ρά­κης έχει το­πο­θε­τή­σει την υπό­θε­ση σε ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο διοι­κη­τι­κό πλαί­σιο, όπου ο Δήμος, δεν ήταν ο απο­φα­σί­ζων φο­ρέ­ας για το τι και πού πα­ρα­χω­ρεί­ται, αλλά ο φο­ρέ­ας που κλή­θη­κε να διεκ­πε­ραιώ­σει δια­δι­κα­σί­ες.

Στις 11-05-2023 υπε­γρά­φη προ­γραμ­μα­τι­κή σύμ­βα­ση με­τα­ξύ Δήμου και ΕΤΑΔ, με αντι­κεί­με­νο την ανά­λη­ψη από τον Δήμο της διοι­κη­τι­κής μέ­ρι­μνας και της διε­νέρ­γειας των δια­δι­κα­σιών πα­ρα­χώ­ρη­σης χρή­σης αι­για­λών και πα­ρα­λιών που ήταν διοί­κη­σης και δια­χεί­ρι­σης της ΕΤΑΔ εντός των διοι­κη­τι­κών ορίων του Δήμου. Για την υπο­γρα­φή, προη­γή­θη­κε η από­φα­ση 149/2023 του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου.

Εντάσ­σει δε έναν κρί­σι­μο πα­ρά­γο­ντα, που κατά τον ισχυ­ρι­σμό του ανα­τρέ­πει το τοπίο. Ο κ. Κα­μπου­ρά­κης υπεν­θύ­μι­σε με­τα­βο­λή που επήλ­θε με νο­μο­θε­τι­κή ρύθ­μι­ση, η οποία, επα­νέ­φε­ρε στην ΕΤΑΔ τη διοί­κη­ση και δια­χεί­ρι­ση των κοι­νό­χρη­στων τμη­μά­των αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας σε συ­γκε­κρι­μέ­νες κα­τη­γο­ρί­ες ακι­νή­των. Με απλά λόγια, υπο­στη­ρί­ζει ότι το ου­σια­στι­κό δι­καί­ω­μα δια­χεί­ρι­σης και κα­θο­ρι­σμού των θέ­σε­ων ανήκε στην ΕΤΑΔ, ενώ ο Δήμος συ­νέ­χι­σε δια­δι­κα­στι­κά μια διοι­κη­τι­κή ερ­γα­σία, με όρια και συ­γκε­κρι­μέ­νες αρ­μο­διό­τη­τες.

Επι­πλέ­ον, υπο­γράμ­μι­σε ότι τα πόστα και το είδος εκ­με­τάλ­λευ­σης προσ­διο­ρί­στη­καν από την ίδια την ΕΤΑΔ και ότι μόνο το τί­μη­μα ή αντάλ­λαγ­μα χρή­σης κάθε τμή­μα­τος αι­για­λού κα­θο­ρί­στη­κε με ευ­θύ­νη του Δήμου. Ενι­σχυ­τι­κά επι­κα­λέ­στη­κε ανα­φο­ρά σε υπη­ρε­σια­κό έγ­γρα­φο του Δήμου με ημε­ρο­μη­νία 23-06-2023, όπου γί­νε­ται λόγος για απο­δο­χή τιμών θέ­σε­ων που είχαν απο­στα­λεί από την ΕΤΑΔ, στοι­χείο που, κατά την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία του, δεί­χνει ποιος είχε την πρω­το­βου­λία στον κα­θο­ρι­σμό των δε­δο­μέ­νων.

Αυτή η γραμ­μή δεν είναι τυ­πι­κή άρ­νη­ση. Είναι σαφής με­τα­τό­πι­ση του κέ­ντρου βά­ρους της ευ­θύ­νης. Η υπε­ρά­σπι­ση λέει ότι το κρί­σι­μο ση­μείο της υπό­θε­σης αφορά αρ­μο­διό­τη­τες δια­χεί­ρι­σης και επι­λο­γών που βρί­σκο­νταν εκτός του δη­μαρ­χια­κού γρα­φεί­ου. Και εδώ προ­κύ­πτει η έντα­ση που δια­τρέ­χει πολ­λές υπο­θέ­σεις των πα­ρα­λιών. Το ποιος είναι ο αρ­μό­διος φο­ρέ­ας στα χαρ­τιά δεν ση­μαί­νει πάντα και ποιος είναι ο πραγ­μα­τι­κός φο­ρέ­ας στη δια­δι­κα­σία. Αυτό το κενό είναι συχνά το ση­μείο όπου γεν­νιού­νται ποι­νι­κές ευ­θύ­νες.

Η εκ­χώ­ρη­ση αρ­μο­διο­τή­των και το επι­χεί­ρη­μα ότι δεν υπήρ­χε δόλος

Το δεύ­τε­ρο κε­ντρι­κό στοι­χείο που ανα­δει­κνύ­ε­ται από τις εξη­γή­σεις του πρώην δη­μάρ­χου αφορά στην ουσία της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος. Στο νο­μι­κό μέρος των εξη­γή­σε­ών του πα­ρα­θέ­τει τη βα­σι­κή διά­τα­ξη και εστιά­ζει στη δόλια πρό­θε­ση και στον σκοπό πα­ρά­νο­μου οφέ­λους, που κατά τη θέση του δεν υφί­στα­νται. Υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται ούτε η αντι­κει­με­νι­κή ούτε η υπο­κει­με­νι­κή υπό­στα­ση του αδι­κή­μα­τος, γιατί, όπως λέει, οι ενέρ­γειες του ιδίου και των δη­μο­τι­κών υπη­ρε­σιών ήταν κα­θό­λα νό­μι­μες και υπη­ρε­τού­σαν την ομαλή λει­τουρ­γία του Δήμου.

Μέσα από αυτή τη θέση περνά και το πο­λι­τι­κό μή­νυ­μα, ότι δη­λα­δή βρί­σκε­ται ανέλ­πι­στα κα­τη­γο­ρού­με­νος σε μια υπό­θε­ση όπου, κατά την άποψή του, είχε εκ­χω­ρή­σει και πε­ριο­ρί­σει αρ­μο­διό­τη­τες σε υπη­ρε­σια­κά επί­πε­δα και, κυ­ρί­ως, όπου ο βα­σι­κός δια­χει­ρι­στής του δη­μό­σιου χώρου ήταν άλλος φο­ρέ­ας. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα πρό­σω­πο να κα­λεί­ται να λο­γο­δο­τή­σει ποι­νι­κά, ενώ ο ίδιος πε­ρι­γρά­φει τον εαυτό του ως κρίκο μιας αλυ­σί­δας που ξε­κι­νά αλλού και κα­τα­λή­γει σε απο­φά­σεις που δεν κα­θο­ρί­στη­καν από τον Δήμο.