Δικαστική απόφαση μείωσε κατά 2.400 ευρώ πρόστιμο σε γνωστή αλυσίδα εμπορίου για παραβάσεις στο σύστημα ΕΡΓΑΝΗ

Σε με­ρι­κή απο­δο­χή της προ­σφυ­γής γνω­στής αλυ­σί­δας λια­νι­κού εμπο­ρί­ου κα­τέ­λη­ξε το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο, μειώ­νο­ντας πρό­στι­μο 9.600 ευρώ που είχε επι­βά­λει η Επι­θε­ώ­ρη­ση Ερ­γα­σί­ας στο ποσό των 7.200 ευρώ. Η υπό­θε­ση αφορά έλεγ­χο που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 23 Φε­βρουα­ρί­ου 2025, ημέρα Κυ­ρια­κή, σε κα­τά­στη­μα που δια­τη­ρεί η εται­ρεία στη Ρόδο.

Κατά τον επι­τό­πιο έλεγ­χο, αρ­μό­δια όρ­γα­να του Τμή­μα­τος Επι­θε­ώ­ρη­σης Ερ­γα­σια­κών Σχέ­σε­ων Ρόδου δια­πί­στω­σαν ότι συ­νο­λι­κά 16 ερ­γα­ζό­με­νοι της εται­ρεί­ας απα­σχο­λού­νταν χωρίς να έχει υπο­βλη­θεί εγκαί­ρως, στο πλη­ρο­φο­ρια­κό σύ­στη­μα ΕΡ­ΓΑ­ΝΗ, συ­μπλη­ρω­μα­τι­κός πί­να­κας προ­σω­πι­κού ως προς τα με­τα­βλη­θέ­ντα στοι­χεία του ωρα­ρί­ου τους. Σύμ­φω­να με τις κεί­με­νες δια­τά­ξεις, ο ερ­γο­δό­της υπο­χρε­ού­ται να κα­τα­χω­ρί­ζει κάθε αλ­λα­γή ωρα­ρί­ου ή ορ­γά­νω­σης χρό­νου ερ­γα­σί­ας το αρ­γό­τε­ρο έως την ίδια ημέρα και πά­ντως πριν την ανά­λη­ψη υπη­ρε­σί­ας από τους ερ­γα­ζο­μέ­νους.

Η πα­ρά­βα­ση αυτή επι­σύ­ρει, κατά δέ­σμια αρ­μο­διό­τη­τα, διοι­κη­τι­κό πρό­στι­μο 600 ευρώ ανά θι­γό­με­νο ερ­γα­ζό­με­νο πλή­ρους απα­σχό­λη­σης, ανε­ξαρ­τή­τως υπαι­τιό­τη­τας του ερ­γο­δό­τη. Βάσει του υπο­λο­γι­σμού αυτού, η Επι­θε­ώ­ρη­ση Ερ­γα­σί­ας κα­τέ­λη­ξε στο αρ­χι­κό ποσό των 9.600 ευρώ.

Η εται­ρεία αμ­φι­σβή­τη­σε την πα­ρά­βα­ση ως προς 4 από τους 16 ερ­γα­ζο­μέ­νους, επι­κα­λού­με­νη ότι αυτοί κα­τεί­χαν θέ­σεις διεύ­θυν­σης και εμπι­στο­σύ­νης, συ­νε­πώς εξαι­ρού­νταν από τις δια­τά­ξεις περί ωρα­ρί­ου ερ­γα­σί­ας. Πρό­κει­ται για υπαλ­λή­λους που ορί­στη­καν ως «store cashier’s manager» και «προϊ­στά­με­νοι πε­ριο­χής κα­τα­στή­μα­τος», των οποί­ων οι συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας ρητώς τους πα­ρεί­χαν το δι­καί­ω­μα άσκη­σης διευ­θυ­ντι­κής εξου­σί­ας ένα­ντι των υπα­γό­με­νων σε αυ­τούς ερ­γα­ζο­μέ­νων, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της δυ­να­τό­τη­τας πρό­σλη­ψης και από­λυ­σης προ­σω­πι­κού.

Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε τους ισχυ­ρι­σμούς αυ­τούς βά­σι­μους. Από τις προ­σκο­μι­σθεί­σες συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας προ­έ­κυ­πτε ρητά ότι οι συ­γκε­κρι­μέ­νοι υπάλ­λη­λοι ασκού­σαν διευ­θυ­ντι­κό δι­καί­ω­μα, προ­ΐ­στα­ντο αυ­το­τε­λών τμη­μά­των του κα­τα­στή­μα­τος και με­τα­ξύ των κα­θη­κό­ντων τους συ­γκα­τα­λε­γό­ταν ο ίδιος ο κα­θο­ρι­σμός του ωρα­ρί­ου ερ­γα­σί­ας τους. Αξιο­ση­μεί­ω­τη υπήρ­ξε η κρίση του Δι­κα­στη­ρί­ου ότι η υπουρ­γι­κή από­φα­ση που διέ­πει τα κρι­τή­ρια ανα­γνώ­ρι­σης διευ­θυ­ντι­κής θέσης κα­θιε­ρώ­νει δια­ζευ­κτι­κό σύ­στη­μα αξιο­λό­γη­σης· επο­μέ­νως, η μη πλή­ρω­ση των μι­σθο­λο­γι­κών κρι­τη­ρί­ων δεν αρκεί, αφ’ εαυ­τής, για να απο­κλεί­σει έναν ερ­γα­ζό­με­νο από την εξαί­ρε­ση, εφό­σον πλη­ρού­νται τα ποιο­τι­κά κρι­τή­ρια που σχε­τί­ζο­νται με τις πραγ­μα­τι­κές αρ­μο­διό­τη­τές του.

Για τους υπό­λοι­πους 12 ερ­γα­ζο­μέ­νους, η εται­ρεία υπο­στή­ρι­ξε ότι είχε υπο­βά­λει, πριν τον έλεγ­χο, αί­τη­ση στην Επι­θε­ώ­ρη­ση Ερ­γα­σί­ας για χο­ρή­γη­ση άδειας Κυ­ρια­κά­τι­κης λει­τουρ­γί­ας, επι­συ­νά­πτο­ντας το ανα­λυ­τι­κό πρό­γραμ­μα ερ­γα­σί­ας τους. Κατά την άποψή της, το γε­γο­νός αυτό κα­θι­στού­σε εφι­κτό τον έλεγ­χο των χρο­νι­κών ορίων ερ­γα­σί­ας, οπότε ο σκο­πός του νόμου εκ­πλη­ρω­νό­ταν.

Το Δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε τον ισχυ­ρι­σμό αυτόν ως αβά­σι­μο. Επι­σή­μα­νε ότι η υπο­χρέ­ω­ση υπο­βο­λής συ­μπλη­ρω­μα­τι­κού πί­να­κα στο ΕΡ­ΓΑ­ΝΗ είναι τυ­πι­κή και αυ­το­τε­λής, και δεν μπο­ρεί να υπο­κα­τα­στα­θεί από οποια­δή­πο­τε άλλη ενέρ­γεια ή έγ­γρα­φο. Η πα­ρά­βα­ση, άλ­λω­στε, στοι­χειο­θε­τεί­ται αντι­κει­με­νι­κά, ανε­ξαρ­τή­τως της τή­ρη­σης των λοι­πών ερ­γο­δο­τι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων.

Το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο δέ­χθη­κε εν μέρει την προ­σφυ­γή, με­τέρ­ρυθ­μι­σε την πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου και πε­ριό­ρι­σε το τε­λι­κό ποσό στα 7.200 ευρώ, που αντι­στοι­χεί στις 12 πα­ρα­βά­σεις που επι­βε­βαιώ­θη­καν δι­κα­στι­κά. Τα δι­κα­στι­κά έξοδα συμ­ψη­φί­στη­καν με­τα­ξύ των δια­δί­κων, λόγω της με­ρι­κής νίκης και ήττας αμ­φο­τέ­ρων.

Η από­φα­ση απο­τυ­πώ­νει την ερ­μη­νεία που τάσ­σε­ται υπέρ της εξα­το­μι­κευ­μέ­νης αξιο­λό­γη­σης του πραγ­μα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα κάθε ερ­γα­σια­κής θέσης, πέρα από τυ­πι­κά μι­σθο­λο­γι­κά κρι­τή­ρια.