Ελεύθερος χωρίς κανέναν περιοριστικό όρο ο ημεδαπός που κατηγορείται για φοροδιαφυγή άνω των 150.000 ευρώ

• Ομό­φω­νη υπήρ­ξε η κρίση του Α’ Τα­κτι­κού Ανα­κρι­τή και της Ει­σαγ­γε­λέ­ως Υπη­ρε­σί­ας να αφε­θεί ελεύ­θε­ρος ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αμέ­σως μετά την απο­λο­γία του, στην οποία αρ­νή­θη­κε στο σύ­νο­λό τους τις πρά­ξεις που του απο­δί­δο­νται, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι τα ποσά που κι­νή­θη­καν στους λο­γα­ρια­σμούς του δεν ήταν ει­σό­δη­μα αλλά χρή­μα­τα τρί­των υπό δια­με­σο­λά­βη­ση

Ελεύ­θε­ρος, χωρίς να του επι­βλη­θεί ούτε ένας πε­ριο­ρι­στι­κός όρος, αφέ­θη­κε ημε­δα­πός ο οποί­ος βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πος με κα­τη­γο­ρία για φο­ρο­δια­φυ­γή, και μά­λι­στα για ποσό φόρου που φέ­ρε­ται να υπερ­βαί­νει τα 150.000 ευρώ. Η από­φα­ση ελή­φθη ομο­φώ­νως από τον Α’ τα­κτι­κό Ανα­κρι­τή και την Ει­σαγ­γε­λέα Υπη­ρε­σί­ας αμέ­σως μετά την ολο­κλή­ρω­ση της απο­λο­γί­ας του, κατά την οποία ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ανέ­πτυ­ξε εκτε­νώς τη θέση του και αρ­νή­θη­κε κάθε εμπλο­κή στις απο­δι­δό­με­νες πρά­ξεις.

Σύμ­φω­να με την κα­τη­γο­ρία, ο ημε­δα­πός φέ­ρε­ται να υπέ­βα­λε ανα­κρι­βή δή­λω­ση φο­ρο­λο­γί­ας ει­σο­δή­μα­τος, με τον ανα­λο­γού­ντα φόρο να ξε­περ­νά το όριο των 150.000 ευρώ.

Ο ίδιος, ωστό­σο, απέρ­ρι­ψε τους ισχυ­ρι­σμούς στο σύ­νο­λό τους ως αβά­σι­μους και ζή­τη­σε την πλήρη απαλ­λα­γή του, δια­τει­νό­με­νος ότι ου­δέ­πο­τε διέ­πρα­ξε όσα του προ­σά­πτο­νται.

Η δι­κο­γρα­φία σχη­μα­τί­στη­κε έπει­τα από φο­ρο­λο­γι­κό έλεγ­χο που αφο­ρού­σε στη χρήση πολ­λα­πλών τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών και τις κι­νή­σεις που κα­τα­γρά­φη­καν σε αυ­τούς. Το ερώ­τη­μα που τέ­θη­κε ήταν εάν τα ποσά που δια­κι­νή­θη­καν απο­τε­λού­σαν αδή­λω­το ει­σό­δη­μα ή, όπως υπο­στη­ρί­ζει η πλευ­ρά του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, χρή­μα­τα τρί­των που διο­χε­τεύ­ο­νταν προς εξό­φλη­ση οφει­λών.

Πρό­κει­ται για ζή­τη­μα που πα­ρα­μέ­νει υπό διε­ρεύ­νη­ση, καθώς οι ισχυ­ρι­σμοί που ανα­πτύ­χθη­καν στην απο­λο­γία δεν έχουν κρι­θεί επί της ου­σί­ας.

Η γραμ­μή που ανέ­πτυ­ξε στρά­φη­κε εξ ολο­κλή­ρου γύρω από τη φύση της επαγ­γελ­μα­τι­κής του δρα­στη­ριό­τη­τας. Όπως υπο­στή­ρι­ξε, επί πε­ρισ­σό­τε­ρα από 25 χρό­νια ασκού­σε εμπο­ρι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, ξε­κι­νώ­ντας το 1999 με τη λει­τουρ­γία μιας κα­φε­τέ­ριας και επε­κτεί­νο­ντας στη συ­νέ­χεια τη δράση του σε διά­φο­ρους το­μείς. Σή­με­ρα, ανέ­φε­ρε, ερ­γά­ζε­ται ως υπάλ­λη­λος σε δήμο, ενώ πα­ράλ­λη­λα δια­τη­ρεί την ιδιό­τη­τα του ελεύ­θε­ρου επαγ­γελ­μα­τία.

Το κρί­σι­μο ση­μείο της απο­λο­γί­ας αφο­ρού­σε τον τρόπο με τον οποίο, κατά τα λε­γό­με­νά του, λει­τουρ­γού­σε η επι­χεί­ρη­σή του στο πεδίο της διεκ­πε­ραί­ω­σης χρη­μα­τι­κών συ­ναλ­λα­γών.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος εξή­γη­σε ότι, αντι­λαμ­βα­νό­με­νος την ανά­γκη κυ­ρί­ως των ηλι­κιω­μέ­νων πε­λα­τών του να εξυ­πη­ρε­τού­νται για την πλη­ρω­μή λο­γα­ρια­σμών και υπο­χρε­ώ­σε­ων, είχε επε­κτεί­νει τη δρα­στη­ριό­τη­τά του στις υπη­ρε­σί­ες χρη­μα­τι­κής δια­με­σο­λά­βη­σης, στις υπη­ρε­σί­ες ανταλ­λα­κτη­ρί­ου συ­ναλ­λάγ­μα­τος, στην εί­σπρα­ξη ασφα­λί­στρων, καθώς και στην εί­σπρα­ξη λο­γα­ρια­σμών ρεύ­μα­τος, τη­λε­φω­νί­ας, δια­δι­κτύ­ου και ύδρευ­σης. Όπως ση­μεί­ω­σε, η δρα­στη­ριό­τη­τά του ήταν κα­τα­χω­ρι­σμέ­νη και στον πί­να­κα αντι­προ­σώ­πων ιδρυ­μά­των πλη­ρω­μών.

Ο τρό­πος λει­τουρ­γί­ας, κατά την πε­ρι­γρα­φή του, ήταν απλός. Ο πε­λά­της προ­σκό­μι­ζε τον λο­γα­ρια­σμό του, το ποσό κα­τα­χω­ρι­ζό­ταν στο ει­δι­κό πρό­γραμ­μα της επι­χεί­ρη­σης και κα­τέ­βαλ­λε την οφει­λή του είτε με­τρη­τοίς είτε με κάρτα, προ­σθέ­το­ντας ένα ευρώ, εκ των οποί­ων τα 0,30 απο­τε­λού­σαν προ­μή­θεια υπέρ της τρά­πε­ζας. Έτσι, υπο­στή­ρι­ξε, το δικό του τε­λι­κό κέρ­δος πε­ριο­ρι­ζό­ταν σε ένα όλως ευ­τε­λές ποσό ανά συ­ναλ­λα­γή.

Για τις πιο σύν­θε­τες και χρο­νο­βό­ρες πλη­ρω­μές, όπως τα στε­γα­στι­κά δά­νεια, η αμοι­βή έφτα­νε τα 2 ευρώ. Πέραν αυτού, οι πε­λά­τες μπο­ρού­σαν να εμ­βά­σουν χρή­μα­τα σε λο­γα­ρια­σμό του, να του πα­ρα­δώ­σουν οπι­σθο­γρα­φη­μέ­νη επι­τα­γή ή να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν το τερ­μα­τι­κό μη­χά­νη­μα πλη­ρω­μών που είχε εγκα­τα­στή­σει, με τα ποσά να προ­ο­ρί­ζο­νται απο­κλει­στι­κά για την εξό­φλη­ση των δικών τους υπο­χρε­ώ­σε­ων.

Τα πα­ρα­δείγ­μα­τα που επι­κα­λέ­στη­κε

Προς ενί­σχυ­ση της θέσης του, ο ημε­δα­πός πα­ρέ­θε­σε συ­γκε­κρι­μέ­να πα­ρα­δείγ­μα­τα απο­δεί­ξε­ων που, όπως ανέ­φε­ρε, ελάμ­βα­ναν οι συ­ναλ­λασ­σό­με­νοι. Σε μία πε­ρί­πτω­ση, πε­λά­της με οφει­λή 350 ευρώ προς τρα­πε­ζι­κό ίδρυ­μα πλή­ρω­σε συ­νο­λι­κά 351 ευρώ, με το ένα ευρώ να αντι­στοι­χεί στην προ­μή­θεια. Σε δεύ­τε­ρη, οφει­λή 231,66 ευρώ προς δη­μό­σια υπη­ρε­σία απο­δό­θη­κε ως 232,66 ευρώ, ενώ σε τρίτη, λο­γα­ρια­σμός ρεύ­μα­τος ύψους 1.559 ευρώ εξο­φλή­θη­κε με συ­νο­λι­κή κα­τα­βο­λή 1.560 ευρώ. Στό­χος της πα­ρά­θε­σης, σύμ­φω­να με όσα δια­τεί­νε­ται, ήταν να κα­τα­δει­χθεί ότι τα χρή­μα­τα που ει­σέρ­ρε­αν στους λο­γα­ρια­σμούς του δεν απο­τε­λού­σαν δικό του έσοδο, αλλά ποσά τρί­των που διο­χε­τεύ­ο­νταν αμέ­σως στους πραγ­μα­τι­κούς απο­δέ­κτες.

Το επι­χεί­ρη­μα περί απου­σί­ας φο­ρο­λο­γη­τέ­ου ει­σο­δή­μα­τος

Κε­ντρι­κό βάρος στην επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία του δό­θη­κε στο ό,τι τα ποσά που κι­νή­θη­καν δεν συ­νι­στούν φο­ρο­λο­γη­τέα ύλη. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­στη­κε ότι ου­δέ­πο­τε υπήρ­ξε ο δι­καιού­χος των χρη­μά­των αυτών, ότι αυτά δεν πα­ρέ­μει­ναν στην κα­το­χή του και ότι, μόλις πι­στώ­νο­νταν στον λο­γα­ρια­σμό του, χρη­σι­μο­ποιού­νταν αμέ­σως για την εξό­φλη­ση των υπο­χρε­ώ­σε­ων που του υπο­δεί­κνυε ο εκά­στο­τε πε­λά­της.

Στο πλαί­σιο αυτό επι­κα­λέ­στη­κε και τις ετή­σιες συ­γκε­ντρω­τι­κές κι­νή­σεις των κα­τα­στη­μά­των του για το 2017. Όπως ανέ­φε­ρε, στο ένα κα­τά­στη­μα τα έσοδα ανήλ­θαν σε 3.823.554,08 ευρώ και τα έξοδα σε 3.797.732,08 ευρώ, αφή­νο­ντας τα­μεια­κό υπό­λοι­πο 25.822 ευρώ.

Σε δεύ­τε­ρο ση­μείο, τα έσοδα έφτα­σαν τα 2.704.737,34 ευρώ ένα­ντι εξό­δων 2.684.626,33 ευρώ, με υπό­λοι­πο 20.111,01 ευρώ, ενώ σε τρίτο, νε­ό­τε­ρο υπο­κα­τά­στη­μα τα έσοδα ανήλ­θαν σε 177.003,08 ευρώ με υπό­λοι­πο 1.839,87 ευρώ. Η δια­φο­ρά ανά­με­σα στους τε­ρά­στιους τζί­ρους και στα ελά­χι­στα υπό­λοι­πα προ­βλή­θη­κε ως από­δει­ξη ότι επρό­κει­το για χρή­μα­τα υπό διέ­λευ­ση και όχι για κέρδη.

Ο ημε­δα­πός ζή­τη­σε, επι­πλέ­ον, να εξε­τα­στούν τόσο τα πρό­σω­πα που κα­τέ­θε­σαν χρή­μα­τα ή επι­τα­γές, ώστε να επι­βε­βαιώ­σουν τον λόγο της κα­τά­θε­σης, όσο και οι τε­λι­κοί απο­δέ­κτες των ποσών, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι κα­νείς από αυ­τούς δεν είχε συ­ναλ­λα­κτι­κή σχέση μαζί του πέραν της απλής δια­με­σο­λά­βη­σης. Επι­κα­λέ­στη­κε ακόμη ότι ο έλεγ­χος των τρα­πε­ζι­κών του λο­γα­ρια­σμών, μετά την άρση του απορ­ρή­του, ανέ­δει­ξε μη­δε­νι­κές κα­τα­θέ­σεις, καθώς και ότι από το 2017 έως σή­με­ρα η πε­ριου­σια­κή του κα­τά­στα­ση δεν με­τα­βλή­θη­κε, πέραν της αγο­ράς μιας πα­λαιάς οι­κί­ας κα­τα­σκευ­ής του 1960.

Γιατί κρί­θη­κε ότι δεν συ­ντρέ­χουν λόγοι κρά­τη­σης

Ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος του, κ. Κώ­στας Δια­κο­νής, εστί­α­σε στο σκέ­λος των πε­ριο­ρι­στι­κών όρων, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν συ­ντρέ­χει καμία από τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θέτει ο νόμος για την επι­βο­λή τους, πολλώ δε μάλ­λον για την προ­σω­ρι­νή κρά­τη­ση. Όπως ανέ­πτυ­ξε ο κ. Δια­κο­νής, ο εντο­λέ­ας του είναι μό­νι­μος κά­τοι­κος, δια­μέ­νει στον ίδιο τόπο από τη γέν­νη­σή του, δια­θέ­τει στα­θε­ρή ερ­γα­σία και έχει λευκό ποι­νι­κό μη­τρώο, στοι­χεία που απο­κλεί­ουν τόσο τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό του ως υπό­πτου φυγής όσο και την έν­νοια της ιδιαί­τε­ρης επι­κιν­δυ­νό­τη­τας. Η υπε­ρά­σπι­ση τό­νι­σε ακόμη ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος προ­σήλ­θε αυ­το­βού­λως ενώ­πιον των Αρχών για να εξε­τα­στεί, γε­γο­νός που, κατά τη νο­μο­λο­γία που πα­ρα­τέ­θη­κε, λει­τουρ­γεί ανα­σταλ­τι­κά ως προς τη βού­λη­ση φυγής.

Ση­μείο που αξιο­ποι­ή­θη­κε ήταν και η ανα­φο­ρά ότι η επι­χεί­ρη­ση στην οποία αφο­ρού­σε ο φο­ρο­λο­γι­κός έλεγ­χος έχει πλέον παύ­σει τη λει­τουρ­γία της από τις 20 Μαρ­τί­ου 2026, με την υπε­ρά­σπι­ση να υπο­στη­ρί­ζει ότι ακόμη και υπό την υπό­θε­ση ενο­χής, η συ­γκε­κρι­μέ­νη δρα­στη­ριό­τη­τα δεν θα μπο­ρού­σε να συ­νε­χι­στεί.