Ακυρώθηκε ο πλειστηριασμός ακινήτου επειδή η τρίτη ιδιοκτήτρια δεν κλήθηκε να εξοφλήσει το ενυπόθηκο χρέος

• Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρι­νε άκυρη την επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση και τη συ­να­κό­λου­θη έκ­θε­ση κα­τά­σχε­σης, καθώς στην ψιλή κυρία του ακι­νή­του δεν δό­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα εκού­σιας συμ­μόρ­φω­σης προ­τού η πε­ριου­σία της εκτε­θεί σε δη­μό­σιο πλει­στη­ρια­σμό

Μια τυ­πι­κή, εκ πρώ­της όψεως, πα­ρά­λει­ψη στο κεί­με­νο μιας επι­τα­γής προς εκτέ­λε­ση στά­θη­κε αρ­κε­τή για να ανα­τρα­πεί ολό­κλη­ρη η δια­δι­κα­σία ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης σε βάρος ακι­νή­του στη Ρόδο. Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο, δι­κά­ζο­ντας ανα­κο­πή ημε­δα­πής που κα­τεί­χε κατά ψιλή κυ­ριό­τη­τα το επί­μα­χο δια­μέ­ρι­σμα, έκρι­νε ότι η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων που επέ­σπευ­δε την εκτέ­λε­ση δεν την είχε κα­λέ­σει, όπως όφει­λε, να εξο­φλή­σει το χρέος που ασφά­λι­ζε η προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης. Η πα­ρά­λει­ψη αυτή, σύμ­φω­να με την κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου, της στέ­ρη­σε τη δυ­να­τό­τη­τα να απο­τρέ­ψει την κα­τά­σχε­ση και τον πλει­στη­ρια­σμό, προ­κα­λώ­ντας της πε­ριου­σια­κή βλάβη.

Η αφε­τη­ρία βρί­σκε­ται σε στε­γα­στι­κό δά­νειο που είχε συ­να­φθεί στις 22 Δε­κεμ­βρί­ου 2004 με τρα­πε­ζι­κό ίδρυ­μα, η απαί­τη­ση του οποί­ου πέ­ρα­σε δια­δο­χι­κά, μέσω συγ­χω­νεύ­σε­ων και με­τα­βι­βά­σε­ων χαρ­το­φυ­λα­κί­ων, στη ση­με­ρι­νή δι­καιού­χο, ενώ τη δια­χεί­ρι­ση ανέ­λα­βε ανώ­νυ­μη εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων από δά­νεια και πι­στώ­σεις. Για την οφει­λή εκ­δό­θη­κε δια­τα­γή πλη­ρω­μής, με την οποία οι αρ­χι­κοί οφει­λέ­τες υπο­χρε­ώ­θη­καν να κα­τα­βά­λουν, αλ­λη­λέγ­γυα και εις ολό­κλη­ρον, συ­νο­λι­κά 34.477,76 ευρώ, πλέον δι­κα­στι­κής δα­πά­νης 550 ευρώ.

Προς εξα­σφά­λι­ση της ίδιας απαί­τη­σης είχε εγ­γρα­φεί προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης για ποσό 59.400 ευρώ, η οποία βά­ρυ­νε δια­μέ­ρι­σμα πρώ­του ορό­φου. Το ακί­νη­το αυτό με­τα­βι­βά­στη­κε αρ­γό­τε­ρα κατά ψιλή κυ­ριό­τη­τα, σε πο­σο­στό 100%, στην ανα­κό­πτου­σα, η οποία απέ­κτη­σε έτσι την ιδιό­τη­τα της τρί­της δια­κα­τό­χου του ενυ­πό­θη­κου ακι­νή­του, χωρίς να είναι η ίδια προ­σω­πι­κή οφει­λέ­τρια.

Στις 26 Σε­πτεμ­βρί­ου 2025 κοι­νο­ποι­ή­θη­κε εκτε­λε­στό από­γρα­φο της δια­τα­γής πλη­ρω­μής μαζί με επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή, η οποία επι­δό­θη­κε την ίδια ημέρα και στην ιδιο­κτή­τρια, υπό την ιδιό­τη­τά της ως τρί­της κυ­ρί­ας. Με την επι­τα­γή ζη­τή­θη­κε από τους οφει­λέ­τες η κα­τα­βο­λή συ­νο­λι­κού ποσού 64.566,06 ευρώ, στο οποίο πε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν, εκτός από το επι­δι­κα­σθέν κε­φά­λαιο, τόκοι 29.306,10 ευρώ μέχρι την ημέρα της επί­δο­σης, καθώς και έξοδα.

Ένα πε­ρί­που μήνα αρ­γό­τε­ρα, στις 31 Οκτω­βρί­ου 2025, επι­δό­θη­κε στην ιδιο­κτή­τρια η έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας, με την οποία επι­βλή­θη­κε κα­τά­σχε­ση στο δια­μέ­ρι­σμα και ορί­στη­κε ηλε­κτρο­νι­κός πλει­στη­ρια­σμός για τις 10 Ιου­νί­ου 2026. Όπως προ­έ­κυ­ψε, η τιμή πρώ­της προ­σφο­ράς είχε κα­θο­ρι­στεί στα 28.600 ευρώ για το δι­καί­ω­μα της επι­καρ­πί­ας, στα 114.200 ευρώ για το δι­καί­ω­μα της ψιλής κυ­ριό­τη­τας και στα 142.800 ευρώ σε πε­ρί­πτω­ση ενιαί­ας εκ­πλει­στη­ρί­α­σης της πλή­ρους κυ­ριό­τη­τας.

Η ανα­κό­πτου­σα, διά του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου της, κ. Εμ­μα­νου­ήλ Ζέ­ζιου, προ­έ­βα­λε έναν και μόνο λόγο ανα­κο­πής. Υπο­στή­ρι­ξε ότι η προ­σβαλ­λό­με­νη επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση ήταν άκυρη και, μαζί με αυτήν, άκυρη και η στη­ρι­ζό­με­νη σε αυτήν έκ­θε­ση κα­τά­σχε­σης, διότι δεν πε­ρι­λαμ­βα­νό­ταν η απευ­θυ­νό­με­νη προς το πρό­σω­πό της πρό­σκλη­ση για εκού­σια συμ­μόρ­φω­ση. Με άλλα λόγια, δεν της είχε δοθεί η δυ­να­τό­τη­τα να εξο­φλή­σει το χρέος μέχρι το ποσό της προ­ση­μεί­ω­σης που βά­ρυ­νε το ακί­νη­τό της και, σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση, δεν είχε κλη­θεί να ανε­χθεί την ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση επ’ αυτού.

Το δι­κα­στή­ριο, εξε­τά­ζο­ντας το πε­ριε­χό­με­νο της επί­μα­χης επι­τα­γής, δια­πί­στω­σε ότι σε αυτήν πε­ρι­γρά­φο­νταν μεν το ενυ­πό­θη­κο ακί­νη­το και η επ’ αυτού προ­ση­μεί­ω­ση, χωρίς όμως να κα­θί­στα­ται σαφές ότι η εκτέ­λε­ση θα στρε­φό­ταν ενα­ντί­ον του. Η μόνη ανα­φο­ρά προς την ιδιο­κτή­τρια ήταν ότι η επι­τα­γή της κοι­νο­ποιεί­ται «προς γνώση της και για τις νό­μι­μες συ­νέ­πειες», δια­τύ­πω­ση από την οποία, κατά την κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου, δεν μπο­ρού­σε να συ­να­χθεί ούτε η δυ­να­τό­τη­τα εκού­σιας εξό­φλη­σης ούτε οι συ­νέ­πειες της πα­ρά­λει­ψής της.

Τι έκρι­νε το δι­κα­στή­ριο

Στο σκε­πτι­κό της από­φα­σης ση­μειώ­νε­ται ότι, όταν η ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση στρέ­φε­ται κατά τρί­του κυ­ρί­ου ακι­νή­του, η επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή πρέ­πει να πε­ριέ­χει αρ­χι­κά πρό­σκλη­ση προς ου­σια­στι­κή συμ­μόρ­φω­ση, δη­λα­δή προς εξό­φλη­ση του ενυ­πό­θη­κου χρέ­ους μέχρι το ποσό της υπο­θή­κης, ώστε ο τρί­τος να μπο­ρεί να απο­φύ­γει την κα­τά­σχε­ση και τον πλει­στη­ρια­σμό της πε­ριου­σί­ας του, και, σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση, επι­τα­γή να ανε­χθεί την εκτέ­λε­ση.

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «Δη­μο­κρα­τι­κής», το δι­κα­στή­ριο ανα­γνώ­ρι­σε ότι ο νόμος δεν απαι­τεί ρητά να πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η πρό­σκλη­ση αυτή με ποινή ακυ­ρό­τη­τας. Έκρι­νε όμως ότι, στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, η ανα­κό­πτου­σα είχε επι­κα­λε­στεί βα­σί­μως την πρό­κλη­ση πε­ριου­σια­κής βλά­βης σε βάρος της, η οποία συ­νί­στα­το ακρι­βώς στην κα­τά­σχε­ση και τον πλει­στη­ρια­σμό του δι­καιώ­μα­τος της ψιλής κυ­ριό­τη­τάς της. Καθώς η βλάβη αυτή δεν μπο­ρού­σε να απο­κα­τα­στα­θεί δια­φο­ρε­τι­κά, το δι­κα­στή­ριο οδη­γή­θη­κε στην κή­ρυ­ξη της ακυ­ρό­τη­τας.

Πα­ράλ­λη­λα, απορ­ρί­φθη­κε ως αό­ρι­στο το αί­τη­μα της ανα­κό­πτου­σας για ακύ­ρω­ση «κάθε άλλης συ­να­φούς δια­δι­κα­σί­ας ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης», με την επι­σή­μαν­ση ότι με την ανα­κο­πή προ­σβάλ­λο­νται συ­γκε­κρι­μέ­νες πρά­ξεις της δια­δι­κα­σί­ας και όχι αό­ρι­στα το σύ­νο­λο των μελ­λο­ντι­κών ενερ­γειών.

Με βάση τα πα­ρα­πά­νω, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου δέ­χθη­κε την ανα­κο­πή ως ου­σια­στι­κά βά­σι­μη και ακύ­ρω­σε τόσο την επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή που είχε εκ­δο­θεί κάτω από τη δια­τα­γή πλη­ρω­μής όσο και την έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας. Η εξέ­λι­ξη αυτή ανα­τρέ­πει τη βάση πάνω στην οποία είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί ο πλει­στη­ρια­σμός της 10ης Ιου­νί­ου 2026.

Τέλος, λόγω της ήττας της, η καθ’ ης η ανα­κο­πή κα­τα­δι­κά­στη­κε στην κα­τα­βο­λή των δι­κα­στι­κών εξό­δων της ανα­κό­πτου­σας, τα οποία ορί­στη­καν στο ποσό των 1.000 ευρώ.