Το Πρωτοδικείο Ρόδου καταλόγισε συνυπαιτιότητα και επέβαλε αποζημίωση στη ΔΕΥΑΡ για το θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα στον βιολογικό καθαρισμό

• Η απόφαση ανα­γνω­ρί­ζει ευθύνες της επι­χεί­ρη­σης για σοβαρές παρα­λεί­ψεις στα μέτρα ασφά­λειας και δέχεται ενδε­χό­μενο δόλο, επι­δι­κά­ζο­ντας χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση στους συγ­γε­νείς του θύματος

Η πολυ­συ­ζη­τη­μένη υπόθεση του θανά­σι­μου τραυ­μα­τι­σμού του 56χρονου Αρι­στο­τέλη Θολενού, βοηθού ηλε­κτρο­λό­γου της ΔΕΥΑΡ, κατά τη διάρ­κεια εργα­σιών στον βιο­λο­γικό καθα­ρι­σμό Ρόδου, βρήκε την πρώτη δικα­στική της δικαί­ωση. Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την απόφαση αριθ. 556/2025, έκανε δεκτή την αγωγή των τριών αδελφών του εκλι­πό­ντος και ανα­γνώ­ρισε ευθύνη της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου για το τραγικό εργα­τικό δυστύ­χημα του Μαρτίου 2020.

Η απόφαση επι­δί­κασε απο­ζη­μί­ωση ύψους 26.393,51 ευρώ σε καθέναν από τους ενά­γο­ντες.

Ο Αρι­στο­τέ­λης Θολενός εργα­ζό­ταν στη ΔΕΥΑΡ από το 2003. Στις 13 Μαρτίου 2020, κατά τη διάρ­κεια συντή­ρη­σης της δεξα­με­νής προ­πά­χυν­σης ιλύος στις εγκα­τα­στά­σεις του βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού στη θέση «Βόδι» Καλ­λι­θέας, έχασε την ισορ­ρο­πία του στο περι­με­τρικό στηθαίο, όπου τα μεταλ­λικά καλύμ­ματα ήταν ανοιχτά, και έπεσε από ύψος έξι μέτρων. Χτύπησε στο στήθος και στο πίσω μέρος του κεφα­λιού του, με απο­τέ­λε­σμα να υποστεί βαριά κρα­νιο­ε­γκε­φα­λική κάκωση.

Ακο­λού­θη­σαν πολύ­μη­νες νοση­λείες σε Ρόδο και Λάρισα, με δια­δο­χι­κές επεμ­βά­σεις, τετρα­πλη­γία και επι­πλο­κές, έως ότου ο 56χρονος κατέ­ληξε στις 4 Μαρτίου 2021. Η ιατρική αιτία θανάτου κατέ­γραψε καρ­διακή ανακοπή, πολυορ­γα­νική ανε­πάρ­κεια και βαριά κρα­νιο­ε­γκε­φα­λική κάκωση.

Οι συγ­γε­νείς του θύματος, εκπρο­σω­πού­με­νοι από τον δικη­γόρο κ. Ιωάννη Βρούχο, υπο­στή­ρι­ξαν ότι η ΔΕΥΑΡ παρα­βί­ασε τις δια­τά­ξεις για την ασφά­λεια των εργα­ζο­μέ­νων, αφού δεν είχε εγκα­τα­στή­σει προ­στα­τευ­τικά κιγκλι­δώ­ματα, δεν υπήρχε σήμανση κιν­δύ­νου και δεν είχε ληφθεί καμία μέριμνα για τη μείωση του κιν­δύ­νου πτώσης, παρά τις σχε­τι­κές επι­ση­μάν­σεις από τη μελέτη επαγ­γελ­μα­τι­κού κιν­δύ­νου του 2015.

Η πλευρά της ΔΕΥΑΡ, που εκπρο­σω­πή­θηκε από τον κ. Ακη Δημη­τριάδη, υπο­στή­ριξε ότι το δυστύ­χημα οφεί­λε­ται σε αμέλεια του ίδιου του εργα­ζό­με­νου, ο οποίος κινή­θηκε μόνος του στο επι­κίν­δυνο σημείο και δεν φορούσε το κράνος ασφα­λείας που του είχε χορη­γη­θεί.

Το δικα­στή­ριο, ωστόσο, απέρ­ριψε την πλήρη απαλ­λαγή της επι­χεί­ρη­σης, κάνο­ντας δεκτό μόνο μερικό ποσοστό συνυ­παι­τιό­τη­τας 20% για τον θανόντα.

Το σκε­πτικό ανα­φέ­ρει ότι:

«Η ΔΕΥΑΡ, αν και είχε στη διάθεσή της από το 2015 μελέτη εκτί­μη­σης επαγ­γελ­μα­τι­κού κιν­δύ­νου, στην οποία κατα­γρα­φό­ταν ως υψηλός ο συντε­λε­στής κιν­δύ­νου πτώσης, δεν προέβη στην τοπο­θέ­τηση κιγκλι­δω­μά­των ούτε στην κατάλ­ληλη σήμανση, κατά παρά­βαση των άρθρων 3 και 10 του Π.Δ. 16/1996 και 42 του Ν. 3850/2010».

Η απόφαση τονίζει ότι η παρά­λειψη αυτή είχε άμεση αιτιώδη συνά­φεια με το ατύχημα και ότι η επι­χεί­ρηση «ενήρ­γησε με πρόθεση να παρα­λεί­ψει τα ανα­γκαία μέτρα, παρότι γνώριζε την επι­κιν­δυ­νό­τητα των χώρων». Έτσι, το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε πως «η υπαι­τιό­τητα του ενα­γό­με­νου συνί­στα­ται σε δόλο, έστω και ενδε­χό­μενο».

Το δικα­στή­ριο όρισε ότι η συνυ­παι­τιό­τητα του εργα­ζό­με­νου ανέρ­χε­ται σε 20%, καθώς δεν φορούσε το κράνος ασφα­λείας, αλλά η παρά­λειψη αυτή δεν επη­ρέ­ασε καθο­ρι­στικά την πρό­κληση του ατυ­χή­μα­τος. Αντί­θετα, η πλημ­με­λής τήρηση των μέτρων ασφα­λείας από τη ΔΕΥΑΡ απο­τέ­λεσε το κύριο αίτιο του δυστυ­χή­μα­τος.

Ως εκ τούτου, η χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για ψυχική οδύνη ορί­στηκε στο ποσό των 20.000 ευρώ για κάθε ενά­γο­ντα, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη το πταίσμα της επι­χεί­ρη­σης, την κοι­νω­νική κατά­σταση των μερών και τον χρόνο που μεσο­λά­βησε έως τον θάνατο του εργα­ζο­μέ­νου.

Η απόφαση περι­λαμ­βά­νει λεπτο­μερή αναφορά σε παρα­στα­τικά που απο­δει­κνύ­ουν τη δαπάνη νοση­λείας του θύματος. Ανα­γνω­ρί­στη­καν συνο­λικά 8.385,62 ευρώ για αμοιβές απο­κλει­στι­κών νοσο­κό­μων στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου και 17.404 ευρώ για τη μακρά παρα­μονή στο κέντρο απο­κα­τά­στα­σης «Animus» στη Λάρισα. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι τα ποσά αυτά απο­τε­λούν άμεσες συνέ­πειες του εργα­τι­κού ατυ­χή­μα­τος και τα επι­δί­κασε υπέρ των συγ­γε­νών.