Τσίπρας στους δανειστές: Αφήστε στην άκρη τις τιμωρητικές πρακτικές

Μή­νυ­μα στους δα­νει­στές στέλ­νει ο Πρω­θυ­πουρ­γός Αλέ­ξης Τσί­πρας με άρθρο του που δη­μο­σιεύ­ε­ται στην αμε­ρι­κα­νι­κή εφη­με­ρί­δα Wall Street Journal.

Στο άρθρο, με τίτλο “Ήρθε η ώρα να δώ­σουν στην Ελ­λά­δα πε­ρι­θώ­ρια ανά­πτυ­ξης”, ο Πρω­θυ­πουρ­γός δια­μη­νύ­ει ότι η χώρα έχει δε­σμευ­τεί να εκ­πλη­ρώ­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις της, αλλά οι δα­νει­στές θα πρέ­πει να αφή­σουν στην άκρη τις τι­μω­ρη­τι­κές πρα­κτι­κές του πα­ρελ­θό­ντος.

Ανα­λυ­τι­κά το άρθρο του Αλέξη Τσί­πρα στη Wall Street Journal:

«Η πρό­σφα­τη οι­κο­νο­μι­κή κρίση έπει­σε τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα ότι η μα­κρο­πρό­θε­σμη οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη είναι βιώ­σι­μη μόνο μέσω συ­ντο­νι­σμέ­νων ενερ­γειών ενά­ντια στις προ­κλή­σεις της δη­μο­γρα­φι­κής κα­τά­στα­σης, της πο­ρεί­ας του χρέ­ους, των εμπο­ρι­κών ανι­σορ­ρο­πιών και της έλ­λει­ψης με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων. Αυτό έρ­χε­ται σε αντί­θε­ση με την προη­γού­με­νη άποψη ότι τέ­τοιοι πα­ρά­γο­ντες ήταν απλώς θέ­μα­τα μα­κρο­οι­κο­νο­μι­κής από­δο­σης.

Η Ελ­λά­δα και άλλες χώρες που πλήτ­το­νται από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση απο­τε­λούν τυ­πι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα, από την άποψη αυτή. Ως προηγ­μέ­νη οι­κο­νο­μία και μέλος μίας ισχυ­ρής νο­μι­σμα­τι­κής ένω­σης, που έχει επι­τύ­χει υψη­λούς ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης στο πα­ρελ­θόν, εί­μα­στε έτοι­μοι να ει­σέλ­θου­με σε μια πο­ρεία ανά­πτυ­ξης.

Επτά χρό­νια μετά το πρώτο σχέ­διο διά­σω­σης, η Ελ­λά­δα ανέ­λα­βε την αρ­χι­κή δη­μο­σιο­νο­μι­κή εξυ­γί­αν­ση και τις βα­θιές διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις σε όλους τους το­μείς, ένα­ντι οι­κο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης. Έχου­με εκ­πλη­ρώ­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις μας, παρά το τε­ρά­στιο κοι­νω­νι­κό και οι­κο­νο­μι­κό κό­στος τριών δια­δο­χι­κών πα­κέ­των προ­σαρ­μο­γής.

Τα τε­λευ­ταία δύο χρό­νια, η Ελ­λά­δα ξε­πέ­ρα­σε κάθε προσ­δο­κία με τις επι­δό­σεις της. Το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο ανα­γνώ­ρι­σε πρό­σφα­τα αυτό το γε­γο­νός, ανα­θε­ω­ρώ­ντας τις εκτι­μή­σεις του για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα στο 3,3% από το 0,1% του ΑΕΠ το 2016 και στο 1,8% από 0,7% του ΑΕΠ το 2017.

Αυτά είναι τα απο­τε­λέ­σμα­τα των προ­ο­δευ­τι­κών φο­ρο­λο­γι­κών πο­λι­τι­κών που έχουν εκ­συγ­χρο­νί­σει το φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα της Ελ­λά­δας και έχουν αντι­με­τω­πί­σει τη δια­φθο­ρά και τη φο­ρο­δια­φυ­γή. Δεν είναι τυ­χαίο ότι ο Ορ­γα­νι­σμός Οι­κο­νο­μι­κής Συ­νερ­γα­σί­ας και Ανά­πτυ­ξης (ΟΟΣΑ) έδωσε στην Ελ­λά­δα την πρώτη θέση στις φο­ρο­λο­γι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις για το 2015.

Δί­νου­με ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στη δη­μιουρ­γία ενός δί­καιου και φι­λι­κού επεν­δυ­τι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, ενός στα­θε­ρού φο­ρο­λο­γι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, νέων χρη­μα­το­δο­τι­κών μέσων, καθώς και κι­νή­τρων για επεν­δύ­σεις. Συ­νο­λι­κά, έχου­με θέσει τα θε­μέ­λια για ένα νέο ανα­πτυ­ξια­κό υπό­δειγ­μα που επι­κε­ντρώ­νε­ται στην και­νο­το­μία και τις εξα­γω­γές.

Τώρα εί­μα­στε έτοι­μοι να δη­μιουρ­γή­σου­με ένα συ­νε­κτι­κό σύ­στη­μα κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας που μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­σει τη φτώ­χεια, τον κοι­νω­νι­κό απο­κλει­σμό και τον κίν­δυ­νο εγκλω­βι­σμού στη μα­κρο­χρό­νια ανερ­γία. Ο συν­δυα­σμός μιας ισχυ­ρής οι­κο­νο­μί­ας και ενός απο­τε­λε­σμα­τι­κού κρά­τους πρό­νοιας εγ­γυά­ται την ανά­πτυ­ξη χωρίς απο­κλει­σμούς και τον με­τρια­σμό των αυ­ξα­νό­με­νων κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των.

Η Ελ­λά­δα γυ­ρί­ζει επι­τέ­λους σε­λί­δα. Ωστό­σο, είναι ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας να προ­χω­ρή­σου­με σε απο­φα­σι­στι­κά βή­μα­τα όσον αφορά το ελ­λη­νι­κό χρέος, με τρόπο που να μην δη­μιουρ­γεί­ται οι­κο­νο­μι­κό κό­στος – ούτε καν μία δε­κά­ρα – για τους φο­ρο­λο­γού­με­νους της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Οι τε­χνι­κές λύ­σεις που κα­θι­στούν αυτή την πο­λι­τι­κή βιώ­σι­μη υπάρ­χουν.

Η έγκαι­ρη εξει­δί­κευ­ση των με­σο­πρό­θε­σμων και μα­κρο­πρό­θε­σμων μέ­τρων για την ελά­φρυν­ση του χρέ­ους θα δη­μιουρ­γού­σε ομα­λό­τε­ρες δη­μο­σιο­νο­μι­κές οδούς και τον ζω­τι­κό χώρο για βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη. Αυτό θα επέ­τρε­πε την έντα­ξη των ελ­λη­νι­κών ομο­λό­γων στο πρό­γραμ­μα πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης της Ευ­ρω­παϊ­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας, θα άνοι­γε το δρόμο για την επι­στρο­φή μας στις αγο­ρές και θα έδινε στη διε­θνή επεν­δυ­τι­κή κοι­νό­τη­τα το σήμα ότι η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία επι­στρέ­φει στην ομα­λό­τη­τα.

Η σύ­γκρου­ση με­τα­ξύ της ΕΕ και του ΔΝΤ σχε­τι­κά με το δη­μό­σιο χρέος της Ελ­λά­δας στε­ρεί από την οι­κο­νο­μία μας πο­λύ­τι­μο χρόνο, κα­θυ­στε­ρώ­ντας την πο­λυα­να­με­νό­με­νη επι­στρο­φή στην ανά­πτυ­ξη. Έχου­με δε­σμευ­τεί πως θα τη­ρή­σου­με τις υπο­χρε­ώ­σεις μας ένα­ντι των δα­νει­στών, παρά το πο­λι­τι­κό κό­στος που μπο­ρεί να συ­νε­πά­γε­ται. Όμως, ο ασφα­λέ­στε­ρος δρό­μος προς αυτόν τον στόχο είναι να προ­ω­θη­θεί η ανά­πτυ­ξη και να τερ­μα­τι­στούν οι τι­μω­ρη­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις του πα­ρελ­θό­ντος.

Η Ελ­λά­δα δεν είναι μια με­μο­νω­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, είναι η σκηνή όπου όλα τα υπο­βό­σκο­ντα προ­βλή­μα­τα της Ευ­ρώ­πης έχουν έρθει στην επι­φά­νεια.

Το πα­γκό­σμιο πο­λι­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό πε­ρι­βάλ­λον βρί­σκε­ται σε κα­τά­στα­ση αβε­βαιό­τη­τας. Η Ευ­ρώ­πη εξα­κο­λου­θεί να αντι­με­τω­πί­ζει τις συ­νέ­πειες μιας πα­ρα­τε­τα­μέ­νης οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, μαζί με νέες προ­κλή­σεις, όπως η προ­σφυ­γι­κή κρίση. Αυτές οι προ­κλή­σεις τρο­φο­δό­τη­σαν έναν αυ­ξα­νό­με­νο ευ­ρω­σκε­πτι­κι­σμό και δη­μιούρ­γη­σαν υπαρ­ξια­κούς κιν­δύ­νους για το ευ­ρω­παϊ­κό εγ­χεί­ρη­μα, σε μια εποχή στην οποία η απά­ντη­ση πρέ­πει να είναι μια κα­λύ­τε­ρη Ευ­ρώ­πη.

Οι πα­τερ­να­λι­στι­κές, τε­χνο­κρα­τι­κές και ελι­τί­στι­κες προ­σεγ­γί­σεις δεν μπο­ρούν να είναι η απά­ντη­ση στην άνοδο της ακρο­δε­ξιάς. Μόνο εάν εμ­βα­θύ­νου­με τη δη­μο­κρα­τία και αγκα­λιά­σου­με την αλ­λη­λεγ­γύη, μπο­ρού­με να προ­σφέ­ρου­με ελ­πί­δα στο ευ­ρω­παϊ­κό όραμα σε αυ­τούς τους τα­ρα­χώ­δεις και­ρούς.

Το έχου­με κάνει αυτό στο πα­ρελ­θόν και μπο­ρού­με να το κά­νου­με ξανά».