Πιο povera…

«Ο δικός μου προ­βλη­μα­τι­σμός είναι οι άν­θρω­ποι», έλεγε συχνά στις συ­νε­ντεύ­ξεις του και σε ολό­κλη­ρη την πο­ρεία του στην τέχνη ανα­ζη­τού­σε το «γιατί». Ο Γιάν­νης Κου­νέλ­λης, ο διε­θνής Ελ­λη­νας ει­κα­στι­κός, από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους εκ­προ­σώ­πους της Arte Povera και πρω­το­πό­ρος στη χρήση υλι­κών όπως το σί­δε­ρο, το κάρ­βου­νο, το ξύλο ή η πέτρα, άφησε την τε­λευ­ταία του πνοή  στη Ρώμη. Δια­βά­ζου­με στο βιο­γρα­φι­κό του ότι  απορ­ρί­φθη­κε από την Ανω­τά­τη Σχολή Καλών Τε­χνών στην Αθήνα και έτσι το 1956 εγκα­τα­στά­θη­κε στη Ρώμη, όπου σπού­δα­σε στην Ακα­δη­μία Καλών Τε­χνών εκεί, και πα­ρέ­μει­νε στην Ιτα­λία όπου έζησε κι ερ­γά­σθη­κε ως την ώρα που πέ­θα­νε. Για την εποχή του τε­ρά­στιο βήμα ότι δεν τα πα­ρά­τη­σε επει­δή οι «πα­νέ­ξυ­πνοι» εδώ τον απέρ­ρι­ψαν και έφυγε να κυ­νη­γή­σει αυτό που αγα­πού­σε και πί­στευε. Και διέ­πρε­ψε.  Στην Ελ­λά­δα ερ­χό­ταν συχνά. Ανη­συ­χού­σε για τη ση­με­ρι­νή απώ­λεια ταυ­τό­τη­τας: «Η ταυ­τό­τη­τα είναι ένα κέ­ντρο. Χωρίς αυτό χά­νεις τη λο­γι­κή που σου επι­τρέ­πει να δεις τα πράγ­μα­τα συ­γκρι­τι­κά. Χά­νεις τον άξονα. Και είσαι από εδώ κι από εκεί. Οπου φυ­σά­ει ο άνε­μος. Χωρίς μέλ­λον…».Arte povera, λοι­πόν, πιο povera πια.