Τηλέμαχος Καμπούρης: «Η επόμενη ημέρα του Δήμου Ρόδου με απασχολεί πλέον πολύ σοβαρά»

• Ο κ. Κα­μπού­ρης δη­λώ­νει «αρ­κε­τά κοντά» στην από­φα­ση για υπο­ψη­φιό­τη­τα στον Δήμο Ρόδου και απο­κα­λύ­πτει ότι δου­λεύ­ει ήδη το σχέ­διό του • Ο δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος δεν προ­χω­ρά σε επί­ση­μη ανα­κοί­νω­ση, ξε­κα­θα­ρί­ζει όμως ότι «δεν πρό­κει­ται πλέον για μια θε­ω­ρη­τι­κή συ­ζή­τη­ση» και ότι όταν έρθει η ώρα της τε­λι­κής από­φα­σης δεν θα κρυ­φτεί • Ασκεί κρι­τι­κή στη δη­μο­τι­κή αρχή για το κυ­κλο­φο­ρια­κό, την κα­θα­ριό­τη­τα, τον Βιο­λο­γι­κό και τη λο­γο­δο­σία και ζητά με­τά­βα­ση «από τον Δήμο της ανα­κοί­νω­σης στον Δήμο του σχε­δια­σμού και της εκτέ­λε­σης»

Μή­νυ­μα ότι εξε­τά­ζει σο­βα­ρά την υπο­ψη­φιό­τη­τά του για τον Δήμο Ρόδου στέλ­νει ο δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος κ. Κα­μπού­ρης με συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή». Επί­ση­μη ανα­κοί­νω­ση δεν κάνει. Δη­λώ­νει ωστό­σο ότι δεν θέλει να κρύ­βε­ται πίσω από τις λέ­ξεις, ότι η επό­με­νη ημέρα του Δήμου τον απα­σχο­λεί πολύ πιο σο­βα­ρά σε σύ­γκρι­ση με πέ­ρυ­σι και ότι βρί­σκε­ται «αρ­κε­τά κοντά» στην τε­λι­κή του από­φα­ση, τόσο ώστε, όπως ση­μειώ­νει, να μην πρό­κει­ται πλέον για μια θε­ω­ρη­τι­κή συ­ζή­τη­ση.

Ο κ. Κα­μπού­ρης ανα­φέ­ρει ότι δου­λεύ­ει πάνω σε συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις, συ­ζη­τά με αν­θρώ­πους και επι­χει­ρεί να δια­μορ­φώ­σει μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη πρό­τα­ση για την πόλη και για ολό­κλη­ρο το νησί. Τη σειρά των κι­νή­σε­ών του την πε­ρι­γρά­φει ο ίδιος: πρώτα το σχέ­διο, οι κα­τάλ­λη­λοι άν­θρω­ποι και η ετοι­μό­τη­τα για την ανά­λη­ψη της ευ­θύ­νης, ύστε­ρα η ανα­κοί­νω­ση. «Όταν έρθει η ώρα της τε­λι­κής από­φα­σης, δεν θα κρυ­φτώ», λέει, προ­σθέ­το­ντας ότι τα επό­με­να βή­μα­τα «θα γί­νουν όταν πρέ­πει».

Ακο­λου­θεί ολό­κλη­ρη η συ­νέ­ντευ­ξη.

• Κύριε Κα­μπού­ρη, πλη­σιά­ζου­με στα τρία χρό­νια της ση­με­ρι­νής δη­μο­τι­κής πε­ριό­δου. Ποιος είναι ο απο­λο­γι­σμός σας;

Νο­μί­ζω ότι πλέον μπο­ρού­με να μι­λά­με χωρίς άλ­λο­θι. Στον πρώτο χρόνο μια νέα δη­μο­τι­κή αρχή δι­καιού­ται χρόνο. Να μάθει, να ορ­γα­νω­θεί, να διορ­θώ­σει πράγ­μα­τα που πα­ρέ­λα­βε. Στον τρίτο χρόνο όμως δεν αξιο­λο­γείς πια τις προ­θέ­σεις. Αξιο­λο­γείς το απο­τέ­λε­σμα. Και εκεί θεωρώ ότι υπάρ­χει σο­βα­ρό πρό­βλη­μα. Ακού­σα­με πολ­λές εξαγ­γε­λί­ες, σχέ­δια και δε­σμεύ­σεις. Αν όμως ρω­τή­σου­με σή­με­ρα τον πο­λί­τη αν αι­σθά­νε­ται ότι η Ρόδος λει­τουρ­γεί κα­λύ­τε­ρα στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του, η συ­ζή­τη­ση γί­νε­ται δυ­σκο­λό­τε­ρη. Δεν λέω ότι δεν έγινε τί­πο­τα. Θα ήταν άδικο.

Στο πρά­σι­νο έχει γίνει μια προ­σπά­θεια που φαί­νε­ται. Στις αθλη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις έχουν γίνει και δρο­μο­λο­γού­νται ανα­γκαί­ες πα­ρεμ­βά­σεις. Υπάρ­χει επί­σης έντο­νη πο­λι­τι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα και αυτό είναι θε­τι­κό. Στον πο­λι­τι­σμό όμως χρειά­ζε­ται και μέτρο. Ση­μα­ντι­κά ποσά κα­τευ­θύ­νο­νται σε άυλες δρά­σεις και εκ­δη­λώ­σεις. Δεν λέω να τις στε­ρη­θεί η Ρόδος. Λέω ότι μπο­ρού­με να έχου­με πο­λι­τι­σμό χωρίς να χά­νου­με την αί­σθη­ση των προ­τε­ραιο­τή­των. Ένα μέρος αυτών των χρη­μά­των θα μπο­ρού­σε να κα­τευ­θυν­θεί σε ανά­γκες που απαι­τούν ση­μα­ντι­κούς πό­ρους και μέ­νουν πίσω. Το Ρο­δί­νι είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα. Όλοι το χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με προ­τε­ραιό­τη­τα, αλλά για να ανα­γεν­νη­θεί χρειά­ζο­νται πολλά χρή­μα­τα. Γιατί ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ενός Δήμου είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα οι προ­τε­ραιό­τη­τές του απο­τυ­πω­μέ­νες σε αριθ­μούς.

Τα θε­τι­κά πρέ­πει να τα ανα­γνω­ρί­ζου­με. Αλλά μια δη­μο­τι­κή αρχή κρί­νε­ται από τη συ­νο­λι­κή λει­τουρ­γία του Δήμου. Και εκεί η από­στα­ση ανά­με­σα σε αυτά που ακού­σα­με και σε αυτά που βλέ­που­με πα­ρα­μέ­νει με­γά­λη.

• Πού το βλέ­πε­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο;

Στο κυ­κλο­φο­ρια­κό έχου­με ίσως το πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα. Ήταν μία από τις με­γά­λες προ­ε­κλο­γι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες. Φτά­σα­με στον τρίτο χρόνο και το πρό­βλη­μα, αντί να μι­κραί­νει, με­γα­λώ­νει. Η κί­νη­ση γί­νε­ται χει­ρό­τε­ρη, η στάθ­μευ­ση δυ­σκο­λό­τε­ρη και τους θε­ρι­νούς μήνες η κα­τά­στα­ση γί­νε­ται ασφυ­κτι­κή. Ακού­σα­με για το RHODES FLOW. Εί­δα­με πα­ρου­σιά­σεις, σχέ­δια και συ­ζή­τη­ση ακόμη και για πι­λο­τι­κή εφαρ­μο­γή μέσα στη φε­τι­νή χρο­νιά. Στην πράξη όμως δεν εί­δα­με τη λύση που πε­ρί­με­νε ο πο­λί­της.

Δεν χρειά­ζε­ται να πε­ρι­μέ­νου­με να ολο­κλη­ρω­θεί ένα με­γά­λο σχέ­διο για να κά­νου­με τα πρώτα ου­σια­στι­κά βή­μα­τα. Η Ακα­ντιά ήδη χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως χώρος στάθ­μευ­σης με με­τα­φο­ρά προς το κέ­ντρο. Αυτό το μο­ντέ­λο μπο­ρεί να διευ­ρυν­θεί με επι­πλέ­ον πε­ρι­φε­ρεια­κούς χώ­ρους σε κομ­βι­κά ση­μεία, συχνή ορ­γα­νω­μέ­νη με­τα­φο­ρά και σύν­δε­σή τους με την ελεγ­χό­με­νη στάθ­μευ­ση. Πα­ράλ­λη­λα χρειά­ζε­ται Δη­μο­τι­κή Αστυ­νο­μία στον δρόμο, έλεγ­χος της πα­ρά­νο­μης στάθ­μευ­σης και στο­χευ­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις στα ση­μεία που κα­θη­με­ρι­νά δη­μιουρ­γεί­ται συμ­φό­ρη­ση. Δεν χρειά­ζε­ται να γί­νουν όλα αύριο. Χρειά­ζε­ται όμως αύριο να αρ­χί­σει να γί­νε­ται κάτι που ο πο­λί­της θα βλέ­πει και θα μετρά. Το συ­νο­λι­κό σχέ­διο μπο­ρεί να ολο­κλη­ρώ­νε­ται στα­δια­κά. Η ανα­κού­φι­ση της πόλης όμως πρέ­πει να αρ­χί­σει τώρα.

• Το ίδιο λέτε και για την κα­θα­ριό­τη­τα;

Εκεί η ερώ­τη­ση είναι απλή. Έχου­με μια εξαι­ρε­τι­κά υψη­λού κό­στους σύμ­βα­ση κα­θα­ριό­τη­τας και πα­ράλ­λη­λα οι δη­μό­τες πλη­ρώ­νουν υψηλά δη­μο­τι­κά τέλη. Η ει­κό­να που βλέ­που­με αντι­στοι­χεί σε αυτά που πλη­ρώ­νου­με; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Δεν λέω ότι ολό­κλη­ρη η Ρόδος είναι βρώ­μι­κη. Δεν μου αρέ­σουν οι υπερ­βο­λές. Λέω ότι όταν πλη­ρώ­νεις τόσο ακρι­βά μια υπη­ρε­σία, δι­καιού­σαι πολύ κα­λύ­τε­ρο απο­τέ­λε­σμα, στην πόλη, στις γει­το­νιές, στις του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές και στα χωριά.

Χρειά­ζε­ται κα­θη­με­ρι­νός έλεγ­χος της σύμ­βα­σης με με­τρή­σι­μα στοι­χεία ανά πε­ριο­χή: ποια δρο­μο­λό­για έγι­ναν, με πόσα οχή­μα­τα και προ­σω­πι­κό, ποιες υπο­χρε­ώ­σεις δεν εκτε­λέ­στη­καν και ποιες κυ­ρώ­σεις επι­βλή­θη­καν. Και αυτά τα στοι­χεία μπο­ρούν να δη­μο­σιο­ποιού­νται. Όταν μια υπη­ρε­σία κο­στί­ζει τόσο πολύ στον δη­μό­τη, δι­καιού­ται να γνω­ρί­ζει τι ακρι­βώς παίρ­νει για τα χρή­μα­τά του. Ο Δήμος δεν πλη­ρώ­νει για προ­σπά­θεια. Πλη­ρώ­νει για απο­τέ­λε­σμα.

• Μι­λά­τε συχνά για τα χωριά. Θε­ω­ρεί­τε ότι έχουν μεί­νει πίσω;

Θεωρώ ότι υπάρ­χει πραγ­μα­τι­κή αί­σθη­ση εγκα­τά­λει­ψης σε με­γά­λο κομ­μά­τι της πε­ρι­φέ­ρειας του νη­σιού. Και τις ανά­γκες τις γνω­ρί­ζου­με: οδο­ποι­ία, φω­τι­σμός, κα­θα­ριό­τη­τα, ύδρευ­ση, μικρά τε­χνι­κά έργα, κοι­νό­χρη­στοι χώροι, κα­θη­με­ρι­νή συ­ντή­ρη­ση.

Δεν χρειά­ζε­ται κάθε πρό­ε­δρος κοι­νό­τη­τας να ξε­κι­νά κάθε χρόνο από την αρχή ζη­τώ­ντας τα αυ­το­νό­η­τα.

Θα έπρε­πε να υπάρ­χει ξε­χω­ρι­στό ετή­σιο πρό­γραμ­μα μι­κρών έργων και συ­ντη­ρή­σε­ων ανά δη­μο­τι­κή ενό­τη­τα, με συ­γκε­κρι­μέ­νο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, πα­ρεμ­βά­σεις και χρο­νο­διά­γραμ­μα που θα γνω­ρί­ζουν από την αρχή και οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Έτσι στο τέλος του χρό­νου δεν θα συ­ζη­τά­με ποιος πρό­ε­δρος τη­λε­φώ­νη­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο στο Δη­μαρ­χείο. Θα βλέ­που­με τι είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί και τι έγινε. Αυτό δεν ση­μαί­νει ότι πα­ρα­με­λού­με την πόλη. Ση­μαί­νει ότι διοι­κείς ολό­κλη­ρη τη Ρόδο. Ο δη­μό­της στο κέ­ντρο και ο δη­μό­της στο πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νο χωριό πλη­ρώ­νουν τον ίδιο Δήμο. Δεν μπο­ρεί να υπάρ­χουν δύο τα­χύ­τη­τες στο ίδιο νησί.

• Στη ΔΕΥΑΡ έχετε ασκή­σει πολύ έντο­νη κρι­τι­κή. Θε­ω­ρεί­τε ότι όλα έχουν γίνει λάθος;

Όχι. Η ΔΕΥΑΡ δια­θέ­τει αν­θρώ­πους με εμπει­ρία και τε­χνο­γνω­σία και δια­χει­ρί­ζε­ται ένα τε­ρά­στιο και δύ­σκο­λο δί­κτυο. Υπάρ­χουν όμως ζη­τή­μα­τα στα οποία δεν χω­ρούν εκ­πτώ­σεις. Όταν τί­θε­ται θέμα δη­μό­σιας υγεί­ας και πε­ρι­βάλ­λο­ντος, η διοί­κη­ση έχει από­λυ­τη υπο­χρέ­ω­ση να ενερ­γή­σει. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα των ελέγ­χων στη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή του Βιο­λο­γι­κού ήταν εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρά, ενώ ένα απο­λύ­τως ανα­γκαίο έργο ανα­βάθ­μι­σης βρέ­θη­κε σε αδιέ­ξο­δο. Χρειά­ζε­ται ασφα­λής λει­τουρ­γία της εγκα­τά­στα­σης, συ­νε­χείς έλεγ­χοι, δη­μο­σιο­ποί­η­ση των απο­τε­λε­σμά­των και κα­θα­ρό χρο­νο­διά­γραμ­μα για την ανα­βάθ­μι­ση. Ξε­κα­θα­ρί­ζω επί­σης ότι οι έλεγ­χοι που έχουν δη­μο­σιο­ποι­η­θεί για το πό­σι­μο νερό δεν έδει­ξαν αντί­στοι­χο μι­κρο­βιο­λο­γι­κό πρό­βλη­μα. Δεν δη­μιουρ­γού­με φόβο εκεί όπου τα στοι­χεία δεν το δι­καιο­λο­γούν.

Στα θέ­μα­τα δη­μό­σιας υγεί­ας όμως δεν χω­ρούν ούτε κα­θυ­στε­ρή­σεις ούτε επι­κοι­νω­νια­κή δια­χεί­ρι­ση.

• Έχετε κα­τη­γο­ρή­σει τη δη­μο­τι­κή αρχή και για έλ­λει­ψη λο­γο­δο­σί­ας. Δεν γί­νο­νται όμως συ­νε­δριά­σεις λο­γο­δο­σί­ας;

Άλλο να κά­νεις συ­νε­δρί­α­ση λο­γο­δο­σί­ας και άλλο να λο­γο­δο­τείς. Σε ρωτάω πότε; Μου λες ημε­ρο­μη­νία. Σε ρωτάω πόσο; Μου λες ποσό. Σε ρωτάω γιατί δεν έγινε; Μου εξη­γείς γιατί. Σε ρωτάω τι θα κά­νεις τώρα; Μου πα­ρου­σιά­ζεις λύση. Αυτό είναι λο­γο­δο­σία.

Όχι να κά­νου­με μια συ­γκε­κρι­μέ­νη ερώ­τη­ση και να ακού­με μια δε­κά­λε­πτη απά­ντη­ση για όλα τα υπό­λοι­πα εκτός από αυτό που ρω­τή­σα­με. Ούτε μπο­ρεί κάθε δύ­σκο­λη ερώ­τη­ση να απα­ντά­ται με το τι πα­ρα­λά­βα­με. Έχουν πε­ρά­σει σχε­δόν τρία χρό­νια. Κά­ποια στιγ­μή στα­μα­τάς να διοι­κείς αυτό που πα­ρέ­λα­βες και αρ­χί­ζεις να λο­γο­δο­τείς γι’ αυτό που δη­μιούρ­γη­σες εσύ.

• Πρό­σφα­τα υπήρ­ξε και έντο­νο επει­σό­διο στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο με τον πρό­ε­δρο.

Και εδώ το ζή­τη­μα δεν είναι προ­σω­πι­κό. Ο πρό­ε­δρος του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου δεν είναι πρό­ε­δρος της δη­μο­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας ούτε ασπί­δα προ­στα­σί­ας του δη­μάρ­χου. Είναι πρό­ε­δρος ολό­κλη­ρου του σώ­μα­τος. Έχει υπο­χρέ­ω­ση να προ­στα­τεύ­ει τη δια­δι­κα­σία και τα δι­καιώ­μα­τα όλων των δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων, ακόμη και όταν αυτό δη­μιουρ­γεί πο­λι­τι­κή δυ­σκο­λία στη δη­μο­τι­κή αρχή. Έχουν πε­ρά­σει σχε­δόν τρία χρό­νια. Τέ­τοια θε­σμι­κά ατο­πή­μα­τα δεν μπο­ρούν πλέον να απο­δί­δο­νται στην απει­ρία.

• Έχετε όμως κι εσείς διοι­κή­σει τον Δήμο από θέ­σεις ευ­θύ­νης. Τι κρα­τά­τε από τη δική σας θη­τεία;

Πρώτα απ’ όλα ότι όταν έχεις διοι­κή­σει, είσαι πολύ πιο προ­σε­κτι­κός όταν κρί­νεις. Ξέρω πόσο δύ­σκο­λος ορ­γα­νι­σμός είναι ο Δήμος Ρόδου και έχω κάνει και εγώ λάθη. Όποιος έχει διοι­κή­σει και λέει ότι δεν έκανε, δεν λέει την αλή­θεια. Κρά­τη­σα όμως κάτι πολύ ση­μα­ντι­κό: χωρίς τους υπη­ρε­σια­κούς δεν διοι­κείς Δήμο. Οι υπάλ­λη­λοι γνω­ρί­ζουν τη διοί­κη­ση, τη νο­μο­θε­σία και τις δια­δι­κα­σί­ες. Στη δική μου θη­τεία υπήρ­ξαν υπη­ρε­σια­κοί που με βο­ή­θη­σαν κα­θη­με­ρι­νά και το ανα­γνω­ρί­ζω δη­μό­σια. Άλλο όμως η υπη­ρε­σια­κή λει­τουρ­γία και άλλο η πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη. Όταν ασκώ κρι­τι­κή σε μια από­φα­ση, την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη την ανα­ζη­τώ στους αι­ρε­τούς που απο­φα­σί­ζουν. Οι υπη­ρε­σί­ες δεν είναι ασπί­δα στην πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση. Τις ακούς, τις εμπι­στεύ­ε­σαι και τις αφή­νεις να κά­νουν σωστά τη δου­λειά τους.

• Τι θα κά­να­τε λοι­πόν δια­φο­ρε­τι­κά στη λει­τουρ­γία του Δήμου;

Θα ξε­κι­νού­σα από τον άν­θρω­πο που ζει εδώ. Από την οι­κο­γέ­νεια που με­γα­λώ­νει τα παι­διά της στη Ρόδο, τον ερ­γα­ζό­με­νο, τον ηλι­κιω­μέ­νο, τον νέο που σκέ­φτε­ται αν μπο­ρεί να χτί­σει τη ζωή του στον τόπο του. Από τον κά­τοι­κο της πόλης μέχρι τον κά­τοι­κο του τε­λευ­ταί­ου χω­ριού. Ο Δήμος υπάρ­χει πρώτα για αυ­τούς.

Αυτό πρέ­πει να φαί­νε­ται στις προ­τε­ραιό­τη­τές του: κα­θα­ριό­τη­τα, νερό, δρό­μοι, φω­τι­σμός, σχο­λεία, κυ­κλο­φο­ρία, στάθ­μευ­ση, πρά­σι­νο, υπο­δο­μές που λει­τουρ­γούν. Πολύ ψηλά βάζω και την προ­σβα­σι­μό­τη­τα: πε­ζο­δρό­μια και ρά­μπες χωρίς εμπό­δια, προ­στα­σία των θέ­σε­ων ΑμεΑ, πραγ­μα­τι­κή πρό­σβα­ση σε δη­μο­τι­κά κτί­ρια, αθλη­τι­κούς χώ­ρους και πα­ρα­λί­ες. Η προ­σβα­σι­μό­τη­τα δεν είναι χάρη. Είναι δι­καί­ω­μα.

Το ίδιο ισχύ­ει για τα αδέ­σπο­τα. Δεν μη­δε­νί­ζω όσα έχουν γίνει, αλλά χρειά­ζε­ται με­γα­λύ­τε­ρη προ­σπά­θεια: σωστή λει­τουρ­γία του κυ­νο­κο­μεί­ου, πε­ρι­συλ­λο­γή, σή­μαν­ση, υιο­θε­σί­ες, συ­νερ­γα­σία με κτη­νιά­τρους και φι­λο­ζω­ι­κούς φο­ρείς, πε­ριο­ρι­σμός της ανε­ξέ­λεγ­κτης ανα­πα­ρα­γω­γής στο πλαί­σιο του νόμου και με επι­στη­μο­νι­κά κρι­τή­ρια. Και κυ­ρί­ως, αντι­με­τώ­πι­ση της εγκα­τά­λει­ψης.

Συ­νο­λι­κά χρειά­ζο­νται έγκαι­ρος σχε­δια­σμός και κα­θα­ρές προ­τε­ραιό­τη­τες. Δεν μπο­ρεί για προ­βλέ­ψι­μες ανά­γκες, όπως η ναυα­γο­σω­στι­κή κά­λυ­ψη, να ψά­χνου­με λύ­σεις όταν έχει ήδη ξε­κι­νή­σει η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος. Ούτε σχε­δια­σμοί όπως η φύ­λα­ξη της Με­σαιω­νι­κής Πόλης να περ­νούν το κα­λο­καί­ρι χωρίς το απο­τέ­λε­σμα που εξαγ­γέλ­θη­κε. Διοί­κη­ση είναι να βλέ­πεις το πρό­βλη­μα πριν σε προ­λά­βει.

Εί­μα­στε από τους με­γα­λύ­τε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας και πρέ­πει να εί­μα­στε έτοι­μοι. Αλλά η σειρά είναι ξε­κά­θα­ρη: φτιά­χνου­με πρώτα μια καλή Ρόδο για τον άν­θρω­πο που ζει εδώ, και αυτή η Ρόδος θα είναι κα­λύ­τε­ρη και για τον επι­σκέ­πτη.

Θέλω ένα ρε­α­λι­στι­κό πρό­γραμ­μα συ­γκε­κρι­μέ­νων έργων για την πόλη και κάθε δη­μο­τι­κή ενό­τη­τα, με ώρι­μες με­λέ­τες, χρο­νο­διά­γραμ­μα, χρη­μα­το­δό­τη­ση, ευ­θύ­νη και δη­μό­σιο έλεγ­χο. Προ­τι­μώ να δε­σμευ­τώ για πε­νή­ντα πράγ­μα­τα και να γί­νουν τα σα­ρά­ντα πέντε, παρά να πα­ρου­σιά­σω κα­τά­λο­γο δια­κο­σί­ων και στο τέλος να ψά­χνου­με ποια ξε­κί­νη­σαν. Από τον Δήμο της ανα­κοί­νω­σης στον Δήμο του σχε­δια­σμού και της εκτέ­λε­σης.

• Ακού­γο­ντάς σας, φαί­νε­ται ότι πλέον δεν πε­ριο­ρί­ζε­στε στον ρόλο του δη­μο­τι­κού συμ­βού­λου που ασκεί αντι­πο­λί­τευ­ση.

Δεν θέλω να πε­ριο­ρί­ζο­μαι στην αντι­πο­λί­τευ­ση. Δεν με εν­δια­φέ­ρει να ξυ­πνάω το πρωί για να βρω τι έκανε λάθος ο δή­μαρ­χος ώστε να βγάλω μια ανα­κοί­νω­ση. Αυτό είναι το εύ­κο­λο. Το δύ­σκο­λο είναι να πεις: Εγώ πώς θα το έκανα; Με ποιους αν­θρώ­πους; Με ποια χρή­μα­τα; Σε πόσο χρόνο; Ποιο απο­τέ­λε­σμα θα δε­σμευό­μουν ότι πρέ­πει να υπάρ­χει στο τέλος; Για μένα αυτή πρέ­πει να είναι η συ­ζή­τη­ση για τη Ρόδο. Λι­γό­τε­ρο «ποιος φταί­ει». Πε­ρισ­σό­τε­ρο «ποια είναι η λύση».

• Υπάρ­χει λοι­πόν ήδη στο μυαλό σας ένα δια­φο­ρε­τι­κό μο­ντέ­λο διοί­κη­σης;

Βε­βαί­ως. Και όσο περνά ο χρό­νος γί­νε­ται πιο συ­γκε­κρι­μέ­νο. Θέλω έναν Δήμο που δεν θα εξαρ­τά­ται από το αν ο δη­μό­της γνω­ρί­ζει τον δή­μαρ­χο ή έναν αντι­δή­μαρ­χο για να λυθεί το πρό­βλη­μά του. Κάθε αί­τη­μα να κα­τα­γρά­φε­ται, να γνω­ρί­ζου­με ποιος το έχει ανα­λά­βει και σε πόσο χρόνο πρέ­πει να απα­ντη­θεί, είτε έρ­χε­ται από το κέ­ντρο είτε από το πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νο χωριό. Έναν Δήμο που μετρά την από­δο­σή του, γνω­ρί­ζει πόσο κο­στί­ζει κάθε υπη­ρε­σία και τι απο­τέ­λε­σμα παίρ­νει και προ­γραμ­μα­τί­ζει πριν έρθει η κρίση. Και έναν Δήμο όπου ο δή­μαρ­χος δεν απο­φα­σί­ζει για τα πάντα. Επι­λέ­γει αν­θρώ­πους, τους δίνει κα­θα­ρές αρ­μο­διό­τη­τες, ακού­ει τις υπη­ρε­σί­ες, ελέγ­χει το απο­τέ­λε­σμα και ανα­λαμ­βά­νει ο ίδιος την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη. Δεν πι­στεύω στον Δήμο του ενός. Πι­στεύω στην καλή ομάδα, με συ­γκε­κρι­μέ­νες αρ­μο­διό­τη­τες και συ­γκε­κρι­μέ­νες ευ­θύ­νες.

• Μήπως τε­λι­κά αυτό που πε­ρι­γρά­φε­τε είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο πρό­γραμ­μα διοί­κη­σης παρά αντι­πο­λί­τευ­ση;

Δεν με απα­σχο­λεί πώς θα το ονο­μά­σου­με. Με απα­σχο­λεί να υπάρ­χει απά­ντη­ση στο «τι κά­νου­με δια­φο­ρε­τι­κά». Τα προ­βλή­μα­τα της Ρόδου τα γνω­ρί­ζου­με: κυ­κλο­φο­ρια­κό, υπο­δο­μές, κα­θα­ριό­τη­τα, νερό, Βιο­λο­γι­κός, προ­σβα­σι­μό­τη­τα και η εγκα­τά­λει­ψη που αι­σθά­νο­νται πολ­λές πε­ριο­χές έξω από την πόλη. Δεν χρεια­ζό­μα­στε άλλη μία διά­γνω­ση. Χρεια­ζό­μα­στε λύ­σεις και αν­θρώ­πους που όταν δε­σμεύ­ο­νται για κάτι, στο τέλος θα κρί­νο­νται για το αν το έκα­ναν.

• Θα σας κάνω λοι­πόν την ερώ­τη­ση που ξέ­ρε­τε ότι θα σας γίνει. Θα είστε υπο­ψή­φιος δή­μαρ­χος Ρόδου;

Δεν είναι ακόμη η στιγ­μή για μια επί­ση­μη ανα­κοί­νω­ση. Δεν θέλω όμως ούτε να κρύ­βο­μαι πίσω από τις λέ­ξεις. Με απα­σχο­λεί πολύ σο­βα­ρά η επό­με­νη ημέρα του Δήμου Ρόδου. Πολύ πιο σο­βα­ρά ίσως απ’ όσο με απα­σχο­λού­σε πριν από έναν χρόνο. Και όσα σας πε­ρι­γρά­φω σή­με­ρα δεν είναι σκέ­ψεις της στιγ­μής. Δου­λεύω πάνω σε συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις. Συ­ζη­τώ με αν­θρώ­πους. Ακούω. Βλέπω τι μπο­ρεί να γίνει δια­φο­ρε­τι­κά. Προ­σπα­θώ να δια­μορ­φώ­σω μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη πρό­τα­ση για την πόλη και για ολό­κλη­ρο το νησί. Για μένα όμως η σειρά έχει ση­μα­σία. Δεν ανα­κοι­νώ­νεις πρώτα μια υπο­ψη­φιό­τη­τα και μετά ψά­χνεις γιατί θέ­λεις να διοι­κή­σεις, με ποιους θα το κά­νεις και ποιο είναι το σχέ­διό σου. Πρώτα πρέ­πει να είσαι βέ­βαιος ότι έχεις κάτι πραγ­μα­τι­κά δια­φο­ρε­τι­κό να προ­τεί­νεις. Ότι υπάρ­χει σχέ­διο, οι κα­τάλ­λη­λοι άν­θρω­ποι και ότι είσαι έτοι­μος να ανα­λά­βεις την ευ­θύ­νη.

Αυτή είναι η δου­λειά που γί­νε­ται σή­με­ρα. Όταν έρθει η ώρα της τε­λι­κής από­φα­σης, δεν θα κρυ­φτώ. Θα είμαι εδώ και θα μι­λή­σω κα­θα­ρά.

• Και πόσο κοντά είστε σε αυτή την από­φα­ση;

Αρ­κε­τά κοντά ώστε να μπορώ να σας πω ότι δεν πρό­κει­ται πλέον για μια θε­ω­ρη­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Αλλά όχι τόσο ώστε να κάνω σή­με­ρα μια ανα­κοί­νω­ση που θεωρώ ότι πρέ­πει να γίνει όταν όλα είναι στη θέση τους. Δεν με εν­δια­φέ­ρει να είμαι υπο­ψή­φιος απλώς για να είμαι υπο­ψή­φιος. Αν πά­ρεις μια τέ­τοια από­φα­ση, πρέ­πει να πι­στεύ­εις πραγ­μα­τι­κά ότι μπο­ρείς να διοι­κή­σεις κα­λύ­τε­ρα. Να έχεις σχέ­διο, αν­θρώ­πους, να γνω­ρί­ζεις τι θα κά­νεις από την πρώτη ημέρα και να είσαι έτοι­μος να ανα­λά­βεις ολό­κλη­ρη την ευ­θύ­νη. Αυτό εξε­τά­ζω. Αυτό προ­ε­τοι­μά­ζω. Τα επό­με­να βή­μα­τα θα γί­νουν όταν πρέ­πει. Και όταν γί­νουν, θα είναι απο­λύ­τως κα­θα­ρά.