ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Τηλέμαχος Καμπούρης: «Η επόμενη ημέρα του Δήμου Ρόδου με απασχολεί πλέον πολύ σοβαρά»

Δαμιανός Αθανασίου 11 λεπτά ανάγνωση
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΚΑΜΠΟΥΡΗΣ
Η επόμενη ημέρα του Δήμου Ρόδου με απασχολεί πλέον πολύ σοβαρά

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΚΑΜΠΟΥΡΗΣ

✦ Σύνοψη ⌄
  • Ο κ. Καμπού­ρης δηλώνει ότι είναι "αρκετά κοντά" στην απόφαση για υπο­ψη­φιό­τητα στον Δήμο Ρόδου και εργά­ζε­ται ήδη πάνω σε συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις.
  • Ασκεί κριτική στη δημο­τική αρχή για το κυκλο­φο­ριακό, την καθα­ριό­τητα και τη λογο­δο­σία, ζητώ­ντας μετά­βαση από τον Δήμο της ανα­κοί­νω­σης σε αυτόν του σχε­δια­σμού και της εκτέ­λε­σης.
  • Επι­ση­μαί­νει ότι η επόμενη ημέρα του Δήμου τον απα­σχο­λεί σοβαρά και ότι δεν πρό­κει­ται πλέον για θεω­ρη­τική συζή­τηση, αλλά για πραγ­μα­τική προ­ε­τοι­μα­σία.
  • Δεσμεύ­ε­ται ότι όταν έρθει η ώρα της τελικής από­φα­σης, δεν θα κρυφτεί και ότι τα επόμενα βήματα θα γίνουν όταν πρέπει.
  • Ο κ. Καμπούρης δηλώνει «αρκετά κοντά» στην απόφαση για υποψηφιότητα στον Δήμο Ρόδου και αποκαλύπτει ότι δουλεύει ήδη το σχέδιό του
  • Ο δημοτικός σύμβουλος δεν προχωρά σε επίσημη ανακοίνωση, ξεκαθαρίζει όμως ότι «δεν πρόκειται πλέον για μια θεωρητική συζήτηση» και ότι όταν έρθει η ώρα της τελικής απόφασης δεν θα κρυφτεί
  • Ασκεί κριτική στη δημοτική αρχή για το κυκλοφοριακό, την καθαριότητα, τον Βιολογικό και τη λογοδοσία και ζητά μετάβαση «από τον Δήμο της ανακοίνωσης στον Δήμο του σχεδιασμού και της εκτέλεσης»

Μήνυμα ότι εξε­τά­ζει σοβαρά την υπο­ψη­φιό­τητά του για τον Δήμο Ρόδου στέλνει ο δημο­τι­κός σύμ­βου­λος κ. Καμπού­ρης με συνέ­ντευξή του στη «δημο­κρα­τική». Επίσημη ανα­κοί­νωση δεν κάνει. Δηλώνει ωστόσο ότι δεν θέλει να κρύ­βε­ται πίσω από τις λέξεις, ότι η επόμενη ημέρα του Δήμου τον απα­σχο­λεί πολύ πιο σοβαρά σε σύγκριση με πέρυσι και ότι βρί­σκε­ται «αρκετά κοντά» στην τελική του απόφαση, τόσο ώστε, όπως σημειώ­νει, να μην πρό­κει­ται πλέον για μια θεω­ρη­τική συζή­τηση.

Ο κ. Καμπού­ρης ανα­φέ­ρει ότι δου­λεύει πάνω σε συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις, συζητά με ανθρώ­πους και επι­χει­ρεί να δια­μορ­φώ­σει μια ολο­κλη­ρω­μένη πρόταση για την πόλη και για ολό­κληρο το νησί. Τη σειρά των κινή­σεών του την περι­γρά­φει ο ίδιος: πρώτα το σχέδιο, οι κατάλ­λη­λοι άνθρω­ποι και η ετοι­μό­τητα για την ανάληψη της ευθύνης, ύστερα η ανα­κοί­νωση. «Όταν έρθει η ώρα της τελικής από­φα­σης, δεν θα κρυφτώ», λέει, προ­σθέ­το­ντας ότι τα επόμενα βήματα «θα γίνουν όταν πρέπει».

Ακο­λου­θεί ολό­κληρη η συνέ­ντευξη.

Κύριε Καμπούρη, πλη­σιά­ζουμε στα τρία χρόνια της σημε­ρι­νής δημο­τι­κής περιό­δου. Ποιος είναι ο απο­λο­γι­σμός σας;

Νομίζω ότι πλέον μπο­ρούμε να μιλάμε χωρίς άλλοθι. Στον πρώτο χρόνο μια νέα δημο­τική αρχή δικαιού­ται χρόνο. Να μάθει, να οργα­νω­θεί, να διορ­θώ­σει πράγ­ματα που παρέ­λαβε. Στον τρίτο χρόνο όμως δεν αξιο­λο­γείς πια τις προ­θέ­σεις. Αξιο­λο­γείς το απο­τέ­λε­σμα. Και εκεί θεωρώ ότι υπάρχει σοβαρό πρό­βλημα. Ακού­σαμε πολλές εξαγ­γε­λίες, σχέδια και δεσμεύ­σεις. Αν όμως ρωτή­σουμε σήμερα τον πολίτη αν αισθά­νε­ται ότι η Ρόδος λει­τουρ­γεί καλύ­τερα στην καθη­με­ρι­νό­τητά του, η συζή­τηση γίνεται δυσκο­λό­τερη. Δεν λέω ότι δεν έγινε τίποτα. Θα ήταν άδικο.

Στο πράσινο έχει γίνει μια προ­σπά­θεια που φαί­νε­ται. Στις αθλη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις έχουν γίνει και δρο­μο­λο­γού­νται ανα­γκαίες παρεμ­βά­σεις. Υπάρχει επίσης έντονη πολι­τι­στική δρα­στη­ριό­τητα και αυτό είναι θετικό. Στον πολι­τι­σμό όμως χρειά­ζε­ται και μέτρο. Σημα­ντικά ποσά κατευ­θύ­νο­νται σε άυλες δράσεις και εκδη­λώ­σεις. Δεν λέω να τις στε­ρη­θεί η Ρόδος. Λέω ότι μπο­ρούμε να έχουμε πολι­τι­σμό χωρίς να χάνουμε την αίσθηση των προ­τε­ραιο­τή­των. Ένα μέρος αυτών των χρη­μά­των θα μπο­ρούσε να κατευ­θυν­θεί σε ανάγκες που απαι­τούν σημα­ντι­κούς πόρους και μένουν πίσω. Το Ροδίνι είναι χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα. Όλοι το χαρα­κτη­ρί­ζουμε προ­τε­ραιό­τητα, αλλά για να ανα­γεν­νη­θεί χρειά­ζο­νται πολλά χρήματα. Γιατί ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ενός Δήμου είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα οι προ­τε­ραιό­τη­τές του απο­τυ­πω­μέ­νες σε αριθ­μούς.

Τα θετικά πρέπει να τα ανα­γνω­ρί­ζουμε. Αλλά μια δημο­τική αρχή κρί­νε­ται από τη συνο­λική λει­τουρ­γία του Δήμου. Και εκεί η από­σταση ανάμεσα σε αυτά που ακού­σαμε και σε αυτά που βλέ­πουμε παρα­μέ­νει μεγάλη.

Πού το βλέπετε περισ­σό­τερο;

Στο κυκλο­φο­ριακό έχουμε ίσως το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα. Ήταν μία από τις μεγάλες προ­ε­κλο­γι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες. Φτάσαμε στον τρίτο χρόνο και το πρό­βλημα, αντί να μικραί­νει, μεγα­λώ­νει. Η κίνηση γίνεται χει­ρό­τερη, η στάθ­μευση δυσκο­λό­τερη και τους θερι­νούς μήνες η κατά­σταση γίνεται ασφυ­κτική. Ακού­σαμε για το RHODES FLOW. Είδαμε παρου­σιά­σεις, σχέδια και συζή­τηση ακόμη και για πιλο­τική εφαρ­μογή μέσα στη φετινή χρονιά. Στην πράξη όμως δεν είδαμε τη λύση που περί­μενε ο πολίτης.

Δεν χρειά­ζε­ται να περι­μέ­νουμε να ολο­κλη­ρω­θεί ένα μεγάλο σχέδιο για να κάνουμε τα πρώτα ουσια­στικά βήματα. Η Ακαντιά ήδη χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως χώρος στάθ­μευ­σης με μετα­φορά προς το κέντρο. Αυτό το μοντέλο μπορεί να διευ­ρυν­θεί με επι­πλέον περι­φε­ρεια­κούς χώρους σε κομβικά σημεία, συχνή οργα­νω­μένη μετα­φορά και σύνδεσή τους με την ελεγ­χό­μενη στάθ­μευση. Παράλ­ληλα χρειά­ζε­ται Δημο­τική Αστυ­νο­μία στον δρόμο, έλεγχος της παρά­νο­μης στάθ­μευ­σης και στο­χευ­μέ­νες παρεμ­βά­σεις στα σημεία που καθη­με­ρινά δημιουρ­γεί­ται συμ­φό­ρηση. Δεν χρειά­ζε­ται να γίνουν όλα αύριο. Χρειά­ζε­ται όμως αύριο να αρχίσει να γίνεται κάτι που ο πολίτης θα βλέπει και θα μετρά. Το συνο­λικό σχέδιο μπορεί να ολο­κλη­ρώ­νε­ται στα­διακά. Η ανα­κού­φιση της πόλης όμως πρέπει να αρχίσει τώρα.

Το ίδιο λέτε και για την καθα­ριό­τητα;

Εκεί η ερώτηση είναι απλή. Έχουμε μια εξαι­ρε­τικά υψηλού κόστους σύμβαση καθα­ριό­τη­τας και παράλ­ληλα οι δημότες πλη­ρώ­νουν υψηλά δημο­τικά τέλη. Η εικόνα που βλέ­πουμε αντι­στοι­χεί σε αυτά που πλη­ρώ­νουμε; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Δεν λέω ότι ολό­κληρη η Ρόδος είναι βρώμικη. Δεν μου αρέσουν οι υπερ­βο­λές. Λέω ότι όταν πλη­ρώ­νεις τόσο ακριβά μια υπη­ρε­σία, δικαιού­σαι πολύ καλύ­τερο απο­τέ­λε­σμα, στην πόλη, στις γει­το­νιές, στις του­ρι­στι­κές περιο­χές και στα χωριά.

Χρειά­ζε­ται καθη­με­ρι­νός έλεγχος της σύμ­βα­σης με μετρή­σιμα στοι­χεία ανά περιοχή: ποια δρο­μο­λό­για έγιναν, με πόσα οχήματα και προ­σω­πικό, ποιες υπο­χρε­ώ­σεις δεν εκτε­λέ­στη­καν και ποιες κυρώ­σεις επι­βλή­θη­καν. Και αυτά τα στοι­χεία μπορούν να δημο­σιο­ποιού­νται. Όταν μια υπη­ρε­σία κοστί­ζει τόσο πολύ στον δημότη, δικαιού­ται να γνω­ρί­ζει τι ακριβώς παίρνει για τα χρήματά του. Ο Δήμος δεν πλη­ρώ­νει για προ­σπά­θεια. Πλη­ρώ­νει για απο­τέ­λε­σμα.

Μιλάτε συχνά για τα χωριά. Θεω­ρείτε ότι έχουν μείνει πίσω;

Θεωρώ ότι υπάρχει πραγ­μα­τική αίσθηση εγκα­τά­λει­ψης σε μεγάλο κομμάτι της περι­φέ­ρειας του νησιού. Και τις ανάγκες τις γνω­ρί­ζουμε: οδο­ποιία, φωτι­σμός, καθα­ριό­τητα, ύδρευση, μικρά τεχνικά έργα, κοι­νό­χρη­στοι χώροι, καθη­με­ρινή συντή­ρηση.

Δεν χρειά­ζε­ται κάθε πρό­ε­δρος κοι­νό­τη­τας να ξεκινά κάθε χρόνο από την αρχή ζητώ­ντας τα αυτο­νό­ητα.

Θα έπρεπε να υπάρχει ξεχω­ρι­στό ετήσιο πρό­γραμμα μικρών έργων και συντη­ρή­σεων ανά δημο­τική ενότητα, με συγκε­κρι­μένο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, παρεμ­βά­σεις και χρο­νο­διά­γραμμα που θα γνω­ρί­ζουν από την αρχή και οι τοπικές κοι­νω­νίες. Έτσι στο τέλος του χρόνου δεν θα συζη­τάμε ποιος πρό­ε­δρος τηλε­φώ­νησε περισ­σό­τερο στο Δημαρ­χείο. Θα βλέ­πουμε τι είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί και τι έγινε. Αυτό δεν σημαί­νει ότι παρα­με­λούμε την πόλη. Σημαί­νει ότι διοι­κείς ολό­κληρη τη Ρόδο. Ο δημότης στο κέντρο και ο δημότης στο πιο απο­μα­κρυ­σμένο χωριό πλη­ρώ­νουν τον ίδιο Δήμο. Δεν μπορεί να υπάρ­χουν δύο ταχύ­τη­τες στο ίδιο νησί.

Στη ΔΕΥΑΡ έχετε ασκήσει πολύ έντονη κριτική. Θεω­ρείτε ότι όλα έχουν γίνει λάθος;

Όχι. Η ΔΕΥΑΡ δια­θέ­τει ανθρώ­πους με εμπει­ρία και τεχνο­γνω­σία και δια­χει­ρί­ζε­ται ένα τερά­στιο και δύσκολο δίκτυο. Υπάρ­χουν όμως ζητή­ματα στα οποία δεν χωρούν εκπτώ­σεις. Όταν τίθεται θέμα δημό­σιας υγείας και περι­βάλ­λο­ντος, η διοί­κηση έχει απόλυτη υπο­χρέ­ωση να ενερ­γή­σει. Τα απο­τε­λέ­σματα των ελέγχων στη θαλάσ­σια περιοχή του Βιο­λο­γι­κού ήταν εξαι­ρε­τικά σοβαρά, ενώ ένα απο­λύ­τως ανα­γκαίο έργο ανα­βάθ­μι­σης βρέθηκε σε αδιέ­ξοδο. Χρειά­ζε­ται ασφαλής λει­τουρ­γία της εγκα­τά­στα­σης, συνε­χείς έλεγχοι, δημο­σιο­ποί­ηση των απο­τε­λε­σμά­των και καθαρό χρο­νο­διά­γραμμα για την ανα­βάθ­μιση. Ξεκα­θα­ρίζω επίσης ότι οι έλεγχοι που έχουν δημο­σιο­ποι­η­θεί για το πόσιμο νερό δεν έδειξαν αντί­στοιχο μικρο­βιο­λο­γικό πρό­βλημα. Δεν δημιουρ­γούμε φόβο εκεί όπου τα στοι­χεία δεν το δικαιο­λο­γούν.

Στα θέματα δημό­σιας υγείας όμως δεν χωρούν ούτε καθυ­στε­ρή­σεις ούτε επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση.

Έχετε κατη­γο­ρή­σει τη δημο­τική αρχή και για έλλειψη λογο­δο­σίας. Δεν γίνο­νται όμως συνε­δριά­σεις λογο­δο­σίας;

Άλλο να κάνεις συνε­δρί­αση λογο­δο­σίας και άλλο να λογο­δο­τείς. Σε ρωτάω πότε; Μου λες ημε­ρο­μη­νία. Σε ρωτάω πόσο; Μου λες ποσό. Σε ρωτάω γιατί δεν έγινε; Μου εξηγείς γιατί. Σε ρωτάω τι θα κάνεις τώρα; Μου παρου­σιά­ζεις λύση. Αυτό είναι λογο­δο­σία.

Όχι να κάνουμε μια συγκε­κρι­μένη ερώτηση και να ακούμε μια δεκά­λε­πτη απά­ντηση για όλα τα υπό­λοιπα εκτός από αυτό που ρωτή­σαμε. Ούτε μπορεί κάθε δύσκολη ερώτηση να απα­ντά­ται με το τι παρα­λά­βαμε. Έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια. Κάποια στιγμή στα­μα­τάς να διοι­κείς αυτό που παρέ­λα­βες και αρχί­ζεις να λογο­δο­τείς γι’ αυτό που δημιούρ­γη­σες εσύ.

Πρό­σφατα υπήρξε και έντονο επει­σό­διο στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο με τον πρόεδρο.

Και εδώ το ζήτημα δεν είναι προ­σω­πικό. Ο πρό­ε­δρος του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου δεν είναι πρό­ε­δρος της δημο­τι­κής πλειο­ψη­φίας ούτε ασπίδα προ­στα­σίας του δημάρ­χου. Είναι πρό­ε­δρος ολό­κλη­ρου του σώματος. Έχει υπο­χρέ­ωση να προ­στα­τεύει τη δια­δι­κα­σία και τα δικαιώ­ματα όλων των δημο­τι­κών συμ­βού­λων, ακόμη και όταν αυτό δημιουρ­γεί πολι­τική δυσκο­λία στη δημο­τική αρχή. Έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια. Τέτοια θεσμικά ατο­πή­ματα δεν μπορούν πλέον να απο­δί­δο­νται στην απειρία.

Έχετε όμως κι εσείς διοι­κή­σει τον Δήμο από θέσεις ευθύνης. Τι κρατάτε από τη δική σας θητεία;

Πρώτα απ’ όλα ότι όταν έχεις διοι­κή­σει, είσαι πολύ πιο προ­σε­κτι­κός όταν κρίνεις. Ξέρω πόσο δύσκο­λος οργα­νι­σμός είναι ο Δήμος Ρόδου και έχω κάνει και εγώ λάθη. Όποιος έχει διοι­κή­σει και λέει ότι δεν έκανε, δεν λέει την αλήθεια. Κράτησα όμως κάτι πολύ σημα­ντικό: χωρίς τους υπη­ρε­σια­κούς δεν διοι­κείς Δήμο. Οι υπάλ­λη­λοι γνω­ρί­ζουν τη διοί­κηση, τη νομο­θε­σία και τις δια­δι­κα­σίες. Στη δική μου θητεία υπήρξαν υπη­ρε­σια­κοί που με βοή­θη­σαν καθη­με­ρινά και το ανα­γνω­ρίζω δημόσια. Άλλο όμως η υπη­ρε­σιακή λει­τουρ­γία και άλλο η πολι­τική ευθύνη. Όταν ασκώ κριτική σε μια απόφαση, την πολι­τική ευθύνη την αναζητώ στους αιρε­τούς που απο­φα­σί­ζουν. Οι υπη­ρε­σίες δεν είναι ασπίδα στην πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση. Τις ακούς, τις εμπι­στεύ­ε­σαι και τις αφήνεις να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Τι θα κάνατε λοιπόν δια­φο­ρε­τικά στη λει­τουρ­γία του Δήμου;

Θα ξεκι­νούσα από τον άνθρωπο που ζει εδώ. Από την οικο­γέ­νεια που μεγα­λώ­νει τα παιδιά της στη Ρόδο, τον εργα­ζό­μενο, τον ηλι­κιω­μένο, τον νέο που σκέ­φτε­ται αν μπορεί να χτίσει τη ζωή του στον τόπο του. Από τον κάτοικο της πόλης μέχρι τον κάτοικο του τελευ­ταίου χωριού. Ο Δήμος υπάρχει πρώτα για αυτούς.

Αυτό πρέπει να φαί­νε­ται στις προ­τε­ραιό­τη­τές του: καθα­ριό­τητα, νερό, δρόμοι, φωτι­σμός, σχολεία, κυκλο­φο­ρία, στάθ­μευση, πράσινο, υπο­δο­μές που λει­τουρ­γούν. Πολύ ψηλά βάζω και την προ­σβα­σι­μό­τητα: πεζο­δρό­μια και ράμπες χωρίς εμπόδια, προ­στα­σία των θέσεων ΑμεΑ, πραγ­μα­τική πρό­σβαση σε δημο­τικά κτίρια, αθλη­τι­κούς χώρους και παρα­λίες. Η προ­σβα­σι­μό­τητα δεν είναι χάρη. Είναι δικαί­ωμα.

Το ίδιο ισχύει για τα αδέ­σποτα. Δεν μηδε­νίζω όσα έχουν γίνει, αλλά χρειά­ζε­ται μεγα­λύ­τερη προ­σπά­θεια: σωστή λει­τουρ­γία του κυνο­κο­μείου, περι­συλ­λογή, σήμανση, υιο­θε­σίες, συνερ­γα­σία με κτη­νιά­τρους και φιλο­ζω­ι­κούς φορείς, περιο­ρι­σμός της ανε­ξέ­λεγ­κτης ανα­πα­ρα­γω­γής στο πλαίσιο του νόμου και με επι­στη­μο­νικά κρι­τή­ρια. Και κυρίως, αντι­με­τώ­πιση της εγκα­τά­λει­ψης.

Συνο­λικά χρειά­ζο­νται έγκαι­ρος σχε­δια­σμός και καθαρές προ­τε­ραιό­τη­τες. Δεν μπορεί για προ­βλέ­ψι­μες ανάγκες, όπως η ναυα­γο­σω­στική κάλυψη, να ψάχνουμε λύσεις όταν έχει ήδη ξεκι­νή­σει η του­ρι­στική περί­ο­δος. Ούτε σχε­δια­σμοί όπως η φύλαξη της Μεσαιω­νι­κής Πόλης να περνούν το καλο­καίρι χωρίς το απο­τέ­λε­σμα που εξαγ­γέλ­θηκε. Διοί­κηση είναι να βλέπεις το πρό­βλημα πριν σε προ­λά­βει.

Είμαστε από τους μεγα­λύ­τε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας και πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Αλλά η σειρά είναι ξεκά­θαρη: φτιά­χνουμε πρώτα μια καλή Ρόδο για τον άνθρωπο που ζει εδώ, και αυτή η Ρόδος θα είναι καλύ­τερη και για τον επι­σκέ­πτη.

Θέλω ένα ρεα­λι­στικό πρό­γραμμα συγκε­κρι­μέ­νων έργων για την πόλη και κάθε δημο­τική ενότητα, με ώριμες μελέτες, χρο­νο­διά­γραμμα, χρη­μα­το­δό­τηση, ευθύνη και δημόσιο έλεγχο. Προτιμώ να δεσμευτώ για πενήντα πράγ­ματα και να γίνουν τα σαράντα πέντε, παρά να παρου­σιάσω κατά­λογο δια­κο­σίων και στο τέλος να ψάχνουμε ποια ξεκί­νη­σαν. Από τον Δήμο της ανα­κοί­νω­σης στον Δήμο του σχε­δια­σμού και της εκτέ­λε­σης.

Ακού­γο­ντάς σας, φαί­νε­ται ότι πλέον δεν περιο­ρί­ζε­στε στον ρόλο του δημο­τι­κού συμ­βού­λου που ασκεί αντι­πο­λί­τευση.

Δεν θέλω να περιο­ρί­ζο­μαι στην αντι­πο­λί­τευση. Δεν με ενδια­φέ­ρει να ξυπνάω το πρωί για να βρω τι έκανε λάθος ο δήμαρ­χος ώστε να βγάλω μια ανα­κοί­νωση. Αυτό είναι το εύκολο. Το δύσκολο είναι να πεις: Εγώ πώς θα το έκανα; Με ποιους ανθρώ­πους; Με ποια χρήματα; Σε πόσο χρόνο; Ποιο απο­τέ­λε­σμα θα δεσμευό­μουν ότι πρέπει να υπάρχει στο τέλος; Για μένα αυτή πρέπει να είναι η συζή­τηση για τη Ρόδο. Λιγό­τερο «ποιος φταίει». Περισ­σό­τερο «ποια είναι η λύση».

Υπάρχει λοιπόν ήδη στο μυαλό σας ένα δια­φο­ρε­τικό μοντέλο διοί­κη­σης;

Βεβαίως. Και όσο περνά ο χρόνος γίνεται πιο συγκε­κρι­μένο. Θέλω έναν Δήμο που δεν θα εξαρ­τά­ται από το αν ο δημότης γνω­ρί­ζει τον δήμαρχο ή έναν αντι­δή­μαρχο για να λυθεί το πρό­βλημά του. Κάθε αίτημα να κατα­γρά­φε­ται, να γνω­ρί­ζουμε ποιος το έχει ανα­λά­βει και σε πόσο χρόνο πρέπει να απα­ντη­θεί, είτε έρχεται από το κέντρο είτε από το πιο απο­μα­κρυ­σμένο χωριό. Έναν Δήμο που μετρά την απόδοσή του, γνω­ρί­ζει πόσο κοστί­ζει κάθε υπη­ρε­σία και τι απο­τέ­λε­σμα παίρνει και προ­γραμ­μα­τί­ζει πριν έρθει η κρίση. Και έναν Δήμο όπου ο δήμαρ­χος δεν απο­φα­σί­ζει για τα πάντα. Επι­λέ­γει ανθρώ­πους, τους δίνει καθαρές αρμο­διό­τη­τες, ακούει τις υπη­ρε­σίες, ελέγχει το απο­τέ­λε­σμα και ανα­λαμ­βά­νει ο ίδιος την πολι­τική ευθύνη. Δεν πιστεύω στον Δήμο του ενός. Πιστεύω στην καλή ομάδα, με συγκε­κρι­μέ­νες αρμο­διό­τη­τες και συγκε­κρι­μέ­νες ευθύνες.

Μήπως τελικά αυτό που περι­γρά­φετε είναι περισ­σό­τερο πρό­γραμμα διοί­κη­σης παρά αντι­πο­λί­τευση;

Δεν με απα­σχο­λεί πώς θα το ονο­μά­σουμε. Με απα­σχο­λεί να υπάρχει απά­ντηση στο «τι κάνουμε δια­φο­ρε­τικά». Τα προ­βλή­ματα της Ρόδου τα γνω­ρί­ζουμε: κυκλο­φο­ριακό, υπο­δο­μές, καθα­ριό­τητα, νερό, Βιο­λο­γι­κός, προ­σβα­σι­μό­τητα και η εγκα­τά­λειψη που αισθά­νο­νται πολλές περιο­χές έξω από την πόλη. Δεν χρεια­ζό­μα­στε άλλη μία διά­γνωση. Χρεια­ζό­μα­στε λύσεις και ανθρώ­πους που όταν δεσμεύ­ο­νται για κάτι, στο τέλος θα κρί­νο­νται για το αν το έκαναν.

Θα σας κάνω λοιπόν την ερώτηση που ξέρετε ότι θα σας γίνει. Θα είστε υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος Ρόδου;

Δεν είναι ακόμη η στιγμή για μια επίσημη ανα­κοί­νωση. Δεν θέλω όμως ούτε να κρύ­βο­μαι πίσω από τις λέξεις. Με απα­σχο­λεί πολύ σοβαρά η επόμενη ημέρα του Δήμου Ρόδου. Πολύ πιο σοβαρά ίσως απ’ όσο με απα­σχο­λούσε πριν από έναν χρόνο. Και όσα σας περι­γράφω σήμερα δεν είναι σκέψεις της στιγμής. Δουλεύω πάνω σε συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις. Συζητώ με ανθρώ­πους. Ακούω. Βλέπω τι μπορεί να γίνει δια­φο­ρε­τικά. Προ­σπαθώ να δια­μορ­φώσω μια ολο­κλη­ρω­μένη πρόταση για την πόλη και για ολό­κληρο το νησί. Για μένα όμως η σειρά έχει σημασία. Δεν ανα­κοι­νώ­νεις πρώτα μια υπο­ψη­φιό­τητα και μετά ψάχνεις γιατί θέλεις να διοι­κή­σεις, με ποιους θα το κάνεις και ποιο είναι το σχέδιό σου. Πρώτα πρέπει να είσαι βέβαιος ότι έχεις κάτι πραγ­μα­τικά δια­φο­ρε­τικό να προ­τεί­νεις. Ότι υπάρχει σχέδιο, οι κατάλ­λη­λοι άνθρω­ποι και ότι είσαι έτοιμος να ανα­λά­βεις την ευθύνη.

Αυτή είναι η δουλειά που γίνεται σήμερα. Όταν έρθει η ώρα της τελικής από­φα­σης, δεν θα κρυφτώ. Θα είμαι εδώ και θα μιλήσω καθαρά.

Και πόσο κοντά είστε σε αυτή την απόφαση;

Αρκετά κοντά ώστε να μπορώ να σας πω ότι δεν πρό­κει­ται πλέον για μια θεω­ρη­τική συζή­τηση. Αλλά όχι τόσο ώστε να κάνω σήμερα μια ανα­κοί­νωση που θεωρώ ότι πρέπει να γίνει όταν όλα είναι στη θέση τους. Δεν με ενδια­φέ­ρει να είμαι υπο­ψή­φιος απλώς για να είμαι υπο­ψή­φιος. Αν πάρεις μια τέτοια απόφαση, πρέπει να πιστεύ­εις πραγ­μα­τικά ότι μπορείς να διοι­κή­σεις καλύ­τερα. Να έχεις σχέδιο, ανθρώ­πους, να γνω­ρί­ζεις τι θα κάνεις από την πρώτη ημέρα και να είσαι έτοιμος να ανα­λά­βεις ολό­κληρη την ευθύνη. Αυτό εξετάζω. Αυτό προ­ε­τοι­μάζω. Τα επόμενα βήματα θα γίνουν όταν πρέπει. Και όταν γίνουν, θα είναι απο­λύ­τως καθαρά.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.