ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

«Made to be Yours»: Όταν η νοσταλγία για τη Ρόδο γίνεται τέχνη στην άλλη άκρη της γης!

Μαίρη Φώτη 8 λεπτά ανάγνωση
1000043588
Όταν η νοσταλγία για τη Ρόδο γίνεται τέχνη στην άλλη άκρη της γης!

«MADE TO BE YOURS»

✦ Σύνοψη ⌄
  • Η Ειρήνη Φαρ­μα­κίδη άφησε τη Ρόδο το 2016 για να ξεκι­νή­σει μια νέα ζωή στην Αυστρα­λία, ανα­ζη­τώ­ντας ισορ­ρο­πία ανάμεσα στην οικο­γέ­νεια και τη δημιουρ­γι­κό­τητα.
  • Δημιούρ­γησε το «Made to be Yours», συν­δυά­ζο­ντας στοι­χεία από την Ελλάδα και την Αυστρα­λία, απο­τυ­πώ­νο­ντας τις μνήμες της και τη σύνδεση με την πατρίδα.
  • Οι ανα­μνή­σεις από τα παιδικά της χρόνια στη Ρόδο είναι γεμάτες από παι­χνί­δια, οικειό­τητα και την αίσθηση ότι η γει­το­νιά ήταν μια μεγάλη οικο­γέ­νεια.
  • Μέσα από τη δουλειά της, έχει έρθει πιο κοντά με την ελλη­νική ομο­γέ­νεια, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την κοινή τους κλη­ρο­νο­μιά και τις ανα­μνή­σεις που μοι­ρά­ζο­νται.

• «Μέσα από τις δημιουρ­γίες μου, νιώθω ότι έρχομαι πιο κοντά στην πατρίδα»

  • «Δεν είναι εύκολο να αφήνεις την οικογένειά σου, τους ανθρώπους σου και όλη σου τη ζωή πίσω, για να κάνεις μια νέα αρχή στην άλλη άκρη της γης»
  • «Αντλώ ιδέες μέσα από τις εικόνες της Ελλάδας και των νησιών μας, τα χρώματα, τα σχήματα και τις μνήμες που κουβαλάω πάντα στην καρδιά μου»

Το 2016 η Ειρήνη Φαρ­μα­κίδη άφησε πίσω την οικο­γέ­νεια, τους φίλους και την καθη­με­ρι­νό­τητά της για να ξεκι­νή­σει μια νέα ζωή στην άλλη άκρη του κόσμου.

Λίγα χρόνια αργό­τερα, έχοντας πλέον την οικο­γέ­νειά της στην Αυστρα­λία και ανα­ζη­τώ­ντας έναν δημιουρ­γικό δρόμο που να μπορεί να συν­δυα­στεί με την οικο­γε­νειακή ζωή, άρχισε να φτιά­χνει χει­ρο­ποί­ητα αντι­κεί­μενα.

Έτσι γεν­νή­θηκε το «Made to be Yours», μια προ­σω­πική δημιουρ­γική δια­δρομή με έντονα στοι­χεία από την Ελλάδα, τη Ρόδο και τις μνήμες που εξα­κο­λου­θούν να τη συνο­δεύ­ουν.

Στις δημιουρ­γίες της συνα­ντώ­νται συχνά οι δύο τόποι που καθο­ρί­ζουν σήμερα τη ζωή της.

Η Ελλάδα των παι­δι­κών της χρόνων και η Αυστρα­λία όπου έχει δημιουρ­γή­σει την οικο­γέ­νεια και την καθη­με­ρι­νό­τητά της. Ένα από τα πιο προ­σω­πικά της έργα απο­τυ­πώ­νει ακριβώς αυτή τη σύνδεση, ενώ μέσα από τη δουλειά της έχει έρθει πιο κοντά και με τους Έλληνες της ομο­γέ­νειας, ανθρώ­πους που ανα­γνω­ρί­ζουν στα αντι­κεί­μενά της κάτι οικείο από τον δικό τους τόπο και τις δικές τους ανα­μνή­σεις.

Η Ειρήνη Φαρ­μα­κίδη στη συνέ­ντευξή μας σήμερα στη «δημο­κρα­τική» μιλά για τη Ρόδο, τη μετα­νά­στευση, τη ζωή στην Αυστρα­λία και τη δημιουρ­γία που έγινε για εκείνη ένας ακόμη τρόπος να δια­τη­ρεί ζωντανή τη σχέση της με την πατρίδα.

Κυρία Φαρ­μα­κίδη, πού μεγα­λώ­σατε στη Ρόδο και ποιες εικόνες, ανα­μνή­σεις, θυμάστε πιο έντονα;

Μεγά­λωσα στην πόλη της Ρόδου, δίπλα στη Μεσαιω­νική Τάφρο, κι έτσι τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα μέσα στα γραφικά σοκάκια της Παλιάς Πόλης.

Οι ανα­μνή­σεις μου είναι γεμάτες ξεγνοια­σιά, ατε­λεί­ωτο κρυφτό, παι­χνίδι και βόλτες με τα ποδή­λατα με τις παρέες, όπου ο χρόνος στα­μα­τούσε. Θυμάμαι τις γει­το­νιές να μοσχο­βο­λούν, τον κόσμο να βγάζει τις καρέ­κλες έξω από τα σπίτια τα απο­γεύ­ματα και τις για­γιά­δες να μας προ­σέ­χουν σαν δικά τους παιδιά. Ήταν μια εποχή που υπήρχε αληθινή οικειό­τητα και νιώθαμε όλοι, σε κάθε γει­το­νιά, σαν μια αγκαλιά, σαν μια μεγάλη οικο­γέ­νεια.

Και πότε φύγατε για την Αυστρα­λία; Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση και πόσο δύσκολο ήταν το απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο βήμα;

Έφυγα για την Αυστρα­λία τον Οκτώ­βριο του 2016, πριν από 10 χρόνια. Ο λόγος ήταν ο σύζυγός μου, ο οποίος κατά­γε­ται επίσης από τη Ρόδο, αλλά ζούσε ήδη τα τελευ­ταία χρόνια εδώ.

Πίσω από αυτή τη μεγάλη απόφαση, το πιο βαρύ κομμάτι ήταν ο απο­χαι­ρε­τι­σμός. Δεν είναι εύκολο να αφήνεις την οικο­γέ­νειά σου, τους ανθρώ­πους σου και όλη σου τη ζωή πίσω, για να κάνεις μια νέα αρχή στην άλλη άκρη της γης.

Όσο μακριά κι αν φτάσεις, όσο κι αν δημιουρ­γή­σεις μια νέα ζωή, η στιγμή που απο­χαι­ρε­τάς τους δικούς σου ανθρώ­πους μένει πάντα χαραγ­μένη μέσα σου. Ήταν ένα από τα πιο δύσκολα βήματα της ζωής μου, αλλά ταυ­τό­χρονα και η αρχή ενός νέου κεφα­λαίου.

Πώς ήταν η πρώτη περί­ο­δος στην Αυστρα­λία; Τι σας δυσκό­λεψε περισ­σό­τερο στην προ­σαρ­μογή;

Η μετά­βαση σε μια εντελώς δια­φο­ρε­τική ήπειρο, όσο προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος κι αν είσαι, σε φέρνει αντι­μέ­τωπο με μια νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα. Συνει­δη­το­ποιείς ότι πρέπει να μάθεις ξανά τα πάντα από την αρχή: από τους ρυθμούς της καθη­με­ρι­νό­τη­τας μέχρι τη νοο­τρο­πία και τον τρόπο ζωής.

Αυτό που με δυσκό­λεψε περισ­σό­τερο από όλα στην προ­σαρ­μογή ήταν η τερά­στια από­σταση και η διαφορά ώρας καθώς έκανε την επι­κοι­νω­νία με τους δικούς μου ανθρώ­πους δύσκολη και την αίσθηση της μονα­ξιάς ακόμα πιο έντονη. Η νοσταλ­γία για την οικο­γέ­νειά μου, για τις συνή­θειες μας και για την οικειό­τητα του νησιού ήταν καθη­με­ρινή.

Χρειά­στηκε υπομονή, επιμονή και χρόνος για να μπορέσω να βρω τα πατή­ματά μου και να νιώσω ότι αυτός ο νέος τόπος αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται το δεύτερο σπίτι μου.

Πώς μπήκε στη ζωή σας η δημιουρ­γία χει­ρο­ποί­η­των αντι­κει­μέ­νων;

Η δημιουρ­γία μπήκε στη ζωή μου το 2021, σε μια πολύ ιδιαί­τερη και απαι­τη­τική περίοδο. Έχοντας δύο μικρά παιδιά, η επι­στροφή σε μια κλασική εργασία εκτός σπιτιού ήταν πρα­κτικά πολύ δύσκολη.

Ταυ­τό­χρονα όμως, είχα την έντονη ανάγκη να παρα­μείνω παρα­γω­γική και να προ­σφέρω κι εγώ με τον δικό μου τρόπο στη φρο­ντίδα της οικο­γέ­νειάς μας. Αυτό που ξεκί­νησε ως μια ανάγκη για προ­σφορά μέσα στο σπίτι, εξε­λί­χθηκε γρήγορα σε ένα μεγάλο πάθος. Μέσα από τις δημιουρ­γίες μου, και ιδιαί­τερα όταν φτιάχνω κομ­μά­τια με ελλη­νικό χαρα­κτήρα και θέματα εμπνευ­σμένα από τον τόπο μας, νιώθω ότι έρχομαι πιο κοντά στην πατρίδα. Η ενα­σχό­ληση αυτή έγινε το κατα­φύ­γιό μου, ένας τρόπος να κρατάω ζωντανή τη σύνδεσή μου με την Ελλάδα, δημιουρ­γώ­ντας με αγάπη και μεράκι αντι­κεί­μενα που κου­βα­λούν τη δική τους ξεχω­ρι­στή αισθη­τική.

Τι δημιουρ­γείτε σήμερα και πώς γίνεται η δουλειά σας, από την πρώτη ιδέα μέχρι το έτοιμο αντι­κεί­μενο;

Σήμερα φτιάχνω μια σειρά από ιδιαί­τερα χει­ρο­ποί­ητα δια­κο­σμη­τικά, χρη­στικά αντι­κεί­μενα και αξε­σουάρ. Η δια­δι­κα­σία από την αρχή μέχρι το τέλος θέλει χρόνο, υπομονή και μεράκι. Όταν έχω ένα ξεχω­ρι­στό κομμάτι στο μυαλό μου, πρώτα γίνεται η επε­ξερ­γα­σία στον υπο­λο­γι­στή. Μετά προ­χω­ράω στην εκτύ­πωση του 3D πρω­τό­τυ­που, στη συνέ­χεια κάνω τη χύτευση της σιλι­κό­νης για να φτιάξω το καλούπι, και στο τέλος κάνω τη χύτευση για το τελικό απο­τέ­λε­σμα.

Ακόμα κι όταν βγει το κομμάτι από το καλούπι, η δημιουρ­γία συνε­χί­ζε­ται. Ακο­λου­θεί το τρίψιμο και το βάψιμο, όπου δίνω όλη μου την προσοχή στη λεπτο­μέ­ρεια για να βγει το απο­τέ­λε­σμα όπως το έχω φαντα­στεί. Παράλ­ληλα, προ­μη­θεύ­ο­μαι καλού­πια από άλλους ταλα­ντού­χους δημιουρ­γούς που μου αρέσουν και δημιουργώ πάνω σε αυτά τα δικιά μου χει­ρο­ποί­ητα δια­κο­σμη­τικά.

Από πού αντλείτε τις ιδέες σας;

Η έμπνευση για μένα είναι μια διαρκής γέφυρα με όσα αγαπώ. Αντλώ ιδέες μέσα από τις εικόνες της Ελλάδας και των νησιών μας, τα χρώματα, τα σχήματα και τις μνήμες που κου­βα­λάω πάντα στην καρδιά μου. Πολλές φορές, μια ιδέα γεν­νιέ­ται εντελώς ξαφνικά, όταν κάτι γύρω μου μού θυμίσει μια στιγμή από μια νοσταλ­γία μου. Επίσης, παίρνω μεγάλη έμπνευση από τους ανθρώ­πους που συναντώ. Μέσα από την επαφή μαζί τους, τις συζη­τή­σεις μας και αυτά που μου ζητούν, μου έρχο­νται νέες ιδέες. Όλα αυτά τα ερε­θί­σματα τα παίρνω και μετά τους δίνω μορφή μέσα από τις δημιουρ­γίες μου.

Υπάρχει κάποια δημιουρ­γία σας που έχει μια πολύ ιδιαί­τερη, προ­σω­πική ιστορία για εσάς;

Χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι το κομμάτι που συνδέει την Ελλάδα με την Αυστρα­λία. Αυτή η δημιουρ­γία είναι η ίδια μου η ζωή απο­τυ­πω­μένη σε ένα αντι­κεί­μενο.

Από τη μία πλευρά το ελλη­νικό ξωκλήσι με τον μπλε θόλο, που εκφρά­ζει τη νοσταλ­γία, τις ρίζες και το μισό της καρδιάς μου που έμεινε πίσω στην πατρίδα. Από την άλλη, τα σύμβολα της Αυστρα­λίας, που αντι­προ­σω­πεύ­ουν το άλλο μισό της καρδιάς μου και το παρόν, την οικο­γέ­νεια και την καθη­με­ρι­νό­τητά μου εδώ.

Είναι ένα έργο που γεν­νή­θηκε μέσα από την ανάγκη μου να ενώσω αυτούς τους δύο κόσμους μου, και αυτό το συναί­σθημα του μετα­νά­στη, το πώς κου­βα­λάς πάντα τον τόπο σου μαζί σου, όσα χιλιό­με­τρα κι αν σε χωρί­ζουν από αυτόν.

Ποιοι είναι οι άνθρω­ποι που αγο­ρά­ζουν τις δημιουρ­γίες σας; Είναι Έλληνες της Ομο­γέ­νειας ή και Αυστρα­λοί που αγαπούν την ελλη­νική αισθη­τική;

Οι δημιουρ­γίες μας βρί­σκουν αντα­πό­κριση και στις δύο πλευρές. Από τη μία, οι Έλληνες της Ομο­γέ­νειας αγκα­λιά­ζουν θερμά κάθε κομμάτι, κρα­τώ­ντας ζωντα­νές τις ρίζες και τους δεσμούς με την πατρίδα, μια κλη­ρο­νο­μιά που πέρασε σε αυτούς από τις οικο­γέ­νειές τους, οι οποίες έφτασαν στην Αυστρα­λία πριν από πολλά χρόνια λόγω δυσκο­λιών. Από την άλλη, είναι πολύ συγκι­νη­τικό που μας επι­λέ­γουν και Αυστρα­λοί χωρίς ελλη­νική κατα­γωγή. Συχνά ψάχνουν ένα ιδιαί­τερο δώρο για κάποιον Έλληνα γείτονα που τους έδειξε στην πράξη τι σημαί­νει ελλη­νικό φιλό­τιμο και ευγέ­νεια, θέλο­ντας έτσι να αντα­πο­δώ­σουν αυτή τη ζεστή συμπε­ρι­φορά και εκτι­μώ­ντας παράλ­ληλα την ελλη­νική αισθη­τική.

Θυμάστε κάποια συνά­ντηση ή συζή­τηση με πελάτη που σας συγκί­νησε ιδιαί­τερα;

Μια από τις πιο συγκι­νη­τι­κές στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ συνέβη σε ένα ελλη­νικό πανη­γύρι, όπου είχα στήσει τον πάγκο μου. Είχε πλη­σιά­σει ένα ηλι­κιω­μένο ζευγάρι, οι οποίοι προ­σείλ­κυ­σαν την προσοχή τους σε ένα δημιουρ­γικό κομμάτι που περιείχε μια φωτο­γρα­φία από τη Ρόδο.

Με ρώτησαν γεμάτοι περιέρ­γεια γιατί είχα φτιάξει αυτό το θέμα, κι όταν τους απά­ντησα πως η κατα­γωγή μου είναι από τη Ρόδο, το πρόσωπό τους φωτί­στηκε. Άρχισαν να με ρωτούν από ποιο συγκε­κρι­μένο μέρος του νησιού είμαι, καθώς κατά­γο­νταν και οι ίδιοι από εκεί.

Καθώς κου­βε­ντιά­ζαμε, ανα­κα­λύ­ψαμε με απί­στευτη έκπληξη πως ήταν μακρι­νοί συγ­γε­νείς με την οικο­γέ­νεια του πατέρα μου!

Εκείνη τη στιγμή, στην άλλη άκρη του κόσμου, ένιωσα πως ξανα­βρήκα ένα μικρό, πολύ­τιμο κομμάτι από τις ρίζες και την οικο­γέ­νειά μου. Ήταν μια συνά­ντηση γεμάτη συγκί­νηση που μου θύμισε πόσο δυνατοί είναι οι δεσμοί μας.

Τι είναι αυτό που ψάχνουν περισ­σό­τερο οι Έλληνες της ομο­γέ­νειας όταν έρχο­νται σε εσάς;

Αυτό που ανα­ζη­τούν περισ­σό­τερο είναι το ξεχω­ρι­στό, οπότε η αξία του χει­ρο­ποί­η­του είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Κάθε χει­ρο­ποί­ητη δημιουρ­γία είναι από τη φύση της μονα­δική. Ακόμα κι όταν πας να φτιά­ξεις το ίδιο αντι­κεί­μενο, η δια­δι­κα­σία στο χέρι δίνει πάντα ένα ελαφρώς δια­φο­ρε­τικό απο­τέ­λε­σμα. Αυτό ακριβώς εκτι­μούν: ένα αντι­κεί­μενο μονα­δικό που ξεχω­ρί­ζει, ξυπνά όμορφες ανα­μνή­σεις και προ­σφέ­ρει μια ιδιαί­τερη αίσθηση ενθου­σια­σμού τόσο σε αυτόν που το δια­λέ­γει όσο και σε εκείνον που το δέχεται ως δώρο.

Τι σας λείπει περισ­σό­τερο από τη Ρόδο και πόσο συχνά κατα­φέρ­νετε να επι­στρέ­φετε;

Αυτό που μου λείπει περισ­σό­τερο είναι οι άνθρω­ποί μου, η οικο­γέ­νειά μου αλλά και αυτή η απλή καθη­με­ρι­νό­τητα του νησιού: η μυρωδιά της θάλασ­σας, ο καφές, τα ταβερ­νά­κια με φόντο το απέ­ρα­ντο μπλε, το φως της Ρόδου και η ζεστα­σιά που νιώθεις όταν περ­πα­τάς στα σοκάκια της Παλιάς Πόλης.

Στην Αυστρα­λία έχουμε φτιάξει τη ζωή μας, αλλά η καρδιά μένει πάντα συν­δε­δε­μένη με το νησί. Λόγω της μεγάλης από­στα­σης και των υπο­χρε­ώ­σεων, δεν είναι πάντα εύκολο να επι­στρέ­φουμε όσο συχνά θα θέλαμε. Προ­σπα­θούμε όμως, όσο μας το επι­τρέ­πουν οι συν­θή­κες, να ξεκλέ­βουμε χρόνο για να ταξι­δεύ­ουμε πίσω, να γεμί­ζουμε τις «μπα­τα­ρίες» μας και να κρατάμε τις εικόνες και τις ανα­μνή­σεις ολο­ζώ­ντα­νες.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.