Αθώος 77χρονος φαρμακοποιός που κατηγορήθηκε για απάτη 488.916 ευρώ σε βάρος του Δημοσίου

• Πρό­κει­ται για υπό­θε­ση με πλα­στές ασφα­λι­στι­κές ενη­με­ρό­τη­τες • Το δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε τον πρώτο ισχυ­ρι­σμό της υπε­ρά­σπι­σης, ότι ο φο­ρέ­ας που κα­τέ­βα­λε τα χρή­μα­τα δεν υπέ­στη πε­ριου­σια­κή βλάβη

Αθώος κη­ρύ­χθη­κε από το Τρι­με­λές Εφε­τείο Κα­κουρ­γη­μά­των, 77χρο­νος φαρ­μα­κο­ποιός, ο οποί­ος είχε πα­ρα­πεμ­φθεί για απάτη κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση σε βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, με συ­νο­λι­κό όφε­λος και αντί­στοι­χη ζημία άνω των 120.000 ευρώ.

Η υπό­θε­ση αφο­ρού­σε ποσό 488.916,07 ευρώ, το οποίο είχε ει­σπρά­ξει σε διά­στη­μα σχε­δόν 5 ετών για συ­ντα­γές ασφα­λι­σμέ­νων, έχο­ντας κα­τα­θέ­σει ασφα­λι­στι­κές ενη­με­ρό­τη­τες που απο­δεί­χθη­καν πλα­στές.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι απο­δεί­χθη­κε ο πρώ­τος από τους ισχυ­ρι­σμούς που είχε προ­βά­λει η υπε­ρά­σπι­ση, ότι δη­λα­δή ο φο­ρέ­ας που κα­τέ­βα­λε τα χρή­μα­τα δεν υπέ­στη βλάβη στην πε­ριου­σία του.

Την υπε­ρά­σπι­ση είχε ανα­λά­βει ο δι­κη­γό­ρος κ. Φώτης Κω­στό­που­λος.

Ο ισχυ­ρι­σμός που έγινε δε­κτός

Η υπε­ρα­σπι­στι­κή γραμ­μή στη­ρί­χθη­κε πρω­τί­στως στην έν­νοια της βλά­βης. Για να υπάρ­ξει απάτη χρειά­ζε­ται, εκτός από την ψευδή πα­ρά­στα­ση, και ζημία ξένης πε­ριου­σί­ας. Αν ο φε­ρό­με­νος ως παθών δεν ζη­μιώ­θη­κε, το αδί­κη­μα δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται.

Ο κ. Κω­στό­που­λος υπο­στή­ρι­ξε ότι τα 488.916,07 ευρώ δεν ήταν χρή­μα­τα που ο εντο­λέ­ας του δεν δι­καιού­νταν. Επρό­κει­το, όπως ανέ­φε­ρε, για νό­μι­μες αμοι­βές από την εκτέ­λε­ση συ­ντα­γών και τη διά­θε­ση φαρ­μά­κων σε ασφα­λι­σμέ­νους, τις οποί­ες θα ει­σέ­πρατ­τε ούτως ή άλλως μόλις τα­κτο­ποιού­νταν ή ρυθ­μί­ζο­νταν οι ασφα­λι­στι­κές οφει­λές που του στε­ρού­σαν την ενη­με­ρό­τη­τα. Κατά την υπε­ρά­σπι­ση, αυτό συ­νέ­βη στη συ­νέ­χεια και από το 2018 ο φαρ­μα­κο­ποιός λαμ­βά­νει κα­νο­νι­κά ασφα­λι­στι­κή ενη­με­ρό­τη­τα.

Στο ίδιο πλαί­σιο προ­βλή­θη­κε ότι ο ορ­γα­νι­σμός που πλή­ρω­σε τις συ­ντα­γές δεν ζή­τη­σε ποτέ πίσω τα ποσά της επί­μα­χης πε­ριό­δου, δεν αμ­φι­σβή­τη­σε τη νο­μι­μό­τη­τα των υπη­ρε­σιών και εξα­κο­λου­θεί να του κα­τα­βάλ­λει τις αμοι­βές του, χωρίς να έχει προ­τεί­νει ούτε συμ­ψη­φι­σμό.

Επι­κου­ρι­κά, η υπε­ρά­σπι­ση επι­κα­λέ­στη­κε από­φα­ση της Ολο­μέ­λειας του Αρεί­ου Πάγου του 2019 για τις προ­σλή­ψεις με πλα­στά πτυ­χία.

Εκεί κρί­θη­κε ότι η ζημία του Δη­μο­σί­ου από την κα­τα­βο­λή απο­δο­χών ισο­σταθ­μί­ζε­ται από την ερ­γα­σία που πα­ρα­σχέ­θη­κε, με συ­νέ­πεια να μην υφί­στα­ται βλάβη. Κατ’ ανα­λο­γία, υπο­στη­ρί­χθη­κε, το ίδιο ισχύ­ει όταν τα χρή­μα­τα που ει­σπρά­χθη­καν αντι­στοι­χούν σε ισά­ξιες και νό­μι­μες υπη­ρε­σί­ες προς τους ασφα­λι­σμέ­νους.

Τι προ­έ­βλε­πε η κα­τη­γο­ρία

Σύμ­φω­να με την κα­τη­γο­ρία, ο φαρ­μα­κο­ποιός, από τις 17 Ιου­νί­ου 2013 έως τις 11 Μαΐου 2018, φέ­ρε­ται να πα­ρέ­στη­σε ψευ­δώς στους αρ­μό­διους υπαλ­λή­λους του δη­μό­σιου ορ­γα­νι­σμού που απο­ζη­μιώ­νει τα φαρ­μα­κεία ότι ήταν ασφα­λι­στι­κά ενή­με­ρος, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είχε αρ­ρύθ­μι­στες οφει­λές προς ασφα­λι­στι­κούς φο­ρείς.

Προς επίρ­ρω­ση των ισχυ­ρι­σμών του, κατά το πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα, προ­σκό­μι­σε μέσω του οι­κεί­ου φαρ­μα­κευ­τι­κού συλ­λό­γου 8 πλα­στές ασφα­λι­στι­κές ενη­με­ρό­τη­τες, με ημε­ρο­μη­νί­ες από τον Ιού­νιο του 2013 έως τον Μάιο του 2018.

Με αυτόν τον τρόπο ει­σέ­πρατ­τε κάθε μήνα την απο­ζη­μί­ω­ση των συ­ντα­γών που είχε εκτε­λέ­σει. Οι κα­τα­βο­λές ξε­κι­νούν τον Ιού­λιο του 2013 και φτά­νουν έως τον Απρί­λιο του 2018, με ποσά που κυ­μαί­νο­νται από 3.380,94 έως 14.186,79 ευρώ τον μήνα. Το άθροι­σμα, 488.916,07 ευρώ, χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε στο βού­λευ­μα πα­ρά­νο­μο πε­ριου­σια­κό όφε­λος και ισό­πο­ση ζημία του Δη­μο­σί­ου.

Οι οφει­λές πίσω από την υπό­θε­ση

Οι οφει­λές που δεν του επέ­τρε­παν να λάβει ενη­με­ρό­τη­τα είχαν διπλή προ­έ­λευ­ση.

Η πρώτη ήταν ατο­μι­κή, από τη λει­τουρ­γία του φαρ­μα­κεί­ου του, και ανερ­χό­ταν στις 10 Απρι­λί­ου 2014 σε 1.288,59 ευρώ. Το ποσό ρυθ­μί­στη­κε την ίδια ημέρα και, όπως ανα­φέ­ρε­ται σε υπη­ρε­σια­κό ση­μεί­ω­μα του 2018, έχει εξο­φλη­θεί.

Η δεύ­τε­ρη και με­γα­λύ­τε­ρη συν­δε­ό­ταν με τη θη­τεία του στη διοί­κη­ση δη­μο­τι­κής ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας. Ήταν μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου από το 1994 και διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος από τις 24 Μαρ­τί­ου 1999 έως τις 21 Μαρ­τί­ου 2003. Η εται­ρεία τέ­θη­κε σε εκ­κα­θά­ρι­ση το 2009. Για το διά­στη­μα που ήταν νό­μι­μος εκ­πρό­σω­πός της είχαν δη­μιουρ­γη­θεί οφει­λές 80.896,79 ευρώ, για τις οποί­ες ευ­θυ­νό­ταν και ο ίδιος.

Το συ­νο­λι­κό χρέος της επι­χεί­ρη­σης προς τον ασφα­λι­στι­κό φορέα ανερ­χό­ταν σε 2.800.424,52 ευρώ και ρυθ­μί­στη­κε από τον οι­κείο δήμο στις 30 Σε­πτεμ­βρί­ου 2019. Η ρύθ­μι­ση, με μη­νιαία δόση 23.336,87 ευρώ, τη­ρού­νταν μέχρι και τις 27 Ια­νουα­ρί­ου 2026, όπως προ­κύ­πτει από έγ­γρα­φο της αρ­μό­διας υπη­ρε­σί­ας εί­σπρα­ξης.

Η υπε­ρά­σπι­ση υπο­στή­ρι­ξε ότι έχουν κα­τα­βλη­θεί 68 από τις 120 δό­σεις, συ­νο­λι­κού ύψους 1.791.614 ευρώ, και ότι έχει εξο­φλη­θεί πάνω από το 60% του χρέ­ους.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δια­τεί­νε­ται ότι οι οφει­λές αυτές δεν ήταν προ­σω­πι­κές, ότι ορι­σμέ­νες δη­μιουρ­γή­θη­καν εκτός της πε­ριό­δου ευ­θύ­νης του και ότι δεν είχε ο ίδιος τρόπο να τις πλη­ρώ­σει ή να τις ρυθ­μί­σει, δυ­να­τό­τη­τα που είχε μόνο ο δήμος.

Τα υπό­λοι­πα επι­χει­ρή­μα­τα

Πέρα από το ζή­τη­μα της βλά­βης, η υπε­ρά­σπι­ση είχε ανα­πτύ­ξει άλ­λους 3 ισχυ­ρι­σμούς. Με τον δεύ­τε­ρο υπο­στή­ρι­ξε ότι λεί­πει ο δόλος, αφού δεν υπήρ­χε πρό­θε­ση πρό­κλη­σης ζη­μί­ας ούτε επι­δί­ω­ξη πα­ρά­νο­μου οφέ­λους.

Με τον τρίτο ζή­τη­σε να εξα­λει­φθεί το αξιό­ποι­νο ή να απαλ­λα­γεί ο εντο­λέ­ας της από κάθε ποινή, με ανα­λο­γι­κή εφαρ­μο­γή της διά­τα­ξης του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα για την ικα­νο­ποί­η­ση του ζη­μιω­θέ­ντος. Επι­κα­λέ­στη­κε ότι ο δήμος ανέ­λα­βε εξ ολο­κλή­ρου τα χρέη της επι­χεί­ρη­σης και ότι η ανά­λη­ψη αυτή απάλ­λα­ξε τα συ­νυ­πό­χρεα πρό­σω­πα.

Ανέ­φε­ρε ακόμη ότι ο δήμος είχε αμ­φι­σβη­τή­σει δι­κα­στι­κά το 2017 την υπο­χρέ­ω­σή του, αλλά η ανα­κο­πή του απορ­ρί­φθη­κε το 2021 ως προς το ζή­τη­μα αυτό, καθώς και ότι η ανά­λη­ψη των χρεών έγινε ύστε­ρα από πιέ­σεις του ίδιου και άλλων προ­σώ­πων που έφε­ραν ευ­θύ­νη.

Ο τέ­ταρ­τος ισχυ­ρι­σμός αφο­ρού­σε τη σχέση της απά­της με την πλα­στο­γρα­φία. Κατά την υπε­ρά­σπι­ση, όταν τα πε­ρι­στα­τι­κά που συ­γκρο­τούν τα 2 αδι­κή­μα­τα ταυ­τί­ζο­νται, η απάτη απορ­ρο­φά­ται από την πλα­στο­γρα­φία, για την οποία ο φαρ­μα­κο­ποιός έχει ήδη δι­κα­στεί και τι­μω­ρη­θεί. Το κατά πόσο το δι­κα­στή­ριο εξέ­τα­σε και αυ­τούς τους ισχυ­ρι­σμούς δεν έχει γίνει γνω­στό.