Καθημερινή υστερία

Κα­θη­με­ρι­νή βαρ­βα­ρό­τη­τα που ει­σβά­λει βιαί­ως στα σπί­τια μας, μέσα από τα τη­λε­ο­πτι­κά πάνελ. Φωνές, τσα­κω­μοί, αντε­γκλή­σεις, πα­νι­κός! Οχλο­βοή χωρίς καμία ουσία και νόημα, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Το κακό έχει πα­ρα­γί­νει τε­λευ­ταία. Μια ομάδα 15-20 πο­λι­τι­κών, 3-4 από κάθε κόμμα, εναλ­λάσ­σο­νται πλέον κα­θη­με­ρι­νά στα τη­λε­ο­πτι­κά πάνελ και μο­νο­πω­λούν αυτό που τα κα­νά­λια έχουν βα­φτί­σει «ενη­μέ­ρω­ση», έχο­ντας άποψη για ότι συμ­βαί­νει. Για την ακρί­βεια έχο­ντας πα­γιω­μέ­νη άποψη για όλα, το μόνο που κά­νουν είναι να επα­να­λαμ­βά­νουν τον εαυτό τους κάθε φορά. Παίρ­νουν θέ­σεις μάχης, έτοι­μοι να κο­ντα­ρο­κτυ­πη­θούν, κά­νο­ντας πάνω κάτω τον ίδιο διά­λο­γο, με τους ίδιους αντι­πά­λους, κα­θη­με­ρι­νά. Ατέρ­μο­νοι διά­λο­γοι, ατέ­λειω­τοι μο­νό­λο­γοι, ανε­ξέ­λεγ­κτες κο­κο­ρο­μα­χί­ες, που οι πα­ρου­σια­στές των εκ­πο­μπών είτε δεν μπο­ρούν, είτε δεν θέ­λουν να τι­θα­σεύ­σουν. Με την άνεση μά­λι­στα που έχουν απο­κτή­σει από την κα­θη­με­ρι­νή τους έκ­θε­ση στο φακό, οι φω­να­κλά­δες και ευ­ε­ρέ­θι­στοι πο­λι­τι­κοί, αρ­χί­σουν τον τσα­κω­μό με το κα­λη­μέ­ρα. Και αφού χα­λά­σουν τον κόσμο, ανταλ­λά­ξουν σκλη­ρές κου­βέ­ντες, φεύ­γουν μετά το τέλος της εκ­πο­μπής μο­νοια­σμέ­νοι και πάνε για καφέ, μέχρι την επό­με­νη μο­νο­μα­χία. Πρό­κει­ται για απο­κλει­στι­κά ελ­λη­νι­κή πα­τέ­ντα, καθώς που­θε­νά αλλού δεν υπάρ­χει αυτό το μο­ντέ­λο τη­λε­ο­πτι­κής ενη­μέ­ρω­σης. Και έτσι η ει­κό­να που πα­γιώ­νε­ται σιγά σιγά στην κοι­νω­νία, είναι πως στη χώρα κυ­ριαρ­χούν φα­φλα­τά­δες πο­λι­τι­κοί που ξη­με­ρο­βρα­διά­ζο­νται στα κα­νά­λια και τί­πο­τα άλλο. Πως δεν υπάρ­χουν προ­σω­πι­κό­τη­τες με όραμα και με βάθος σκέ­ψης που μπο­ρούν να εμπνεύ­σουν την κοι­νω­νία, πως δεν υπάρ­χουν επι­στή­μο­νες αφο­σιω­μέ­νοι στο κα­θή­κον τους που προ­σφέ­ρουν στον τόπο, πως δεν υπάρ­χουν δη­μό­σιοι λει­τουρ­γοί που στέ­κο­νται στο ύψος τους, πως δεν υπάρ­χουν πο­λι­τι­κοί που να αγω­νιούν για τον τόπο. Όλα έχουν κο­ντύ­νει στο μπόι των τηλε-πο­λι­τι­κών. Σε μια εποχή τόσο δύ­σκο­λη και με τόσο σο­βα­ρά γε­γο­νό­τα, είναι με­γά­λη ατυ­χία όλα αυτά να τα πα­ρα­κο­λου­θού­με στο μέ­γε­θος που μπο­ρεί να χω­ρέ­σουν στην οθόνη της τη­λε­ό­ρα­σης.