Τι περιμένει ο Τσίπρας, τι …φοβάται ο Τσακαλώτος

Της Νίκης Ζορμπά

Η αξιο­λό­γηση με τα μέτρα των 3,6 δισ ευρώ που ζητούν οι Θεσμοί , δεν πρό­κει­ται να κλείσει άμεσα και ας υπάρ­χουν έξωθεν διαρ­ροές περί καλού κλί­μα­τος και προόδου στις δια­βου­λεύ­σεις.

Το κόστος του πακέτου η Κυβέρ­νηση δεν προ­τί­θε­ται να το πάρει, όχι του­λά­χι­στον πριν να εξα­ντλη­θούν οι πιθα­νό­τη­τες για χαμη­λό­τερη “λυπη­τερή” στη δέσμη μέτρων ή έστω αν δεν υπάρξει δέσμευση πως η νέα υπο­χώ­ρηση θα οδη­γή­σει στην ένταξη της χώρας στην ποσο­τική χαλά­ρωση.

Το τελευ­ταίο διήμερο έβριθε μηνυ­μά­των από την ελλη­νική πλευρά προς τους δανει­στές με τον Αλέξη Τσίπρα να δια­μη­νύει σε υψηλούς τόνους πως εάν το ΔΝΤ δεν ανα­θε­ω­ρή­σει τις προ­βλέ­ψεις του για την ελλη­νική οικο­νο­μία, ήτοι να μειώσει το δυσθε­ώ­ρητο ύψος των 3.6 δισ, η εκκρε­μό­τητα της αξιο­λό­γη­σης θα παρα­τα­θεί και άλλες εβδο­μά­δες ή μήνες.

Μπορούν στην Κυβέρ­νηση να κλω­τσή­σουν την μπάλα για το καλο­καίρι; Ταμεια­κώς, μπορούν. Αυτό θα σημάνει βέβαια την ορι­στική ταφό­πλακα στο μαξι­μινό αφήγημα περί ρευ­στό­τη­τας και εξόδου της χώρας στις αγορές το τελευ­ταίο τρίμηνο του 2017 καθώς και την πλήρη κατα­στροφή σε ό,τι έχει μείνει όρθιο από την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία, εξ’ ού και το δίλημμα δεν έχει ακόμη απα­ντη­θεί.

Ο Αλέξης Τσίπρας πάντως, μιλώ­ντας στην Κεντρική Επι­τροπή του ΣΥΡΙΖΑ , εμφα­νί­στηκε δια­τε­θει­μέ­νος να επι­στρέ­ψει το μπαλάκι σε Βερο­λίνο και IMF, δηλώ­νο­ντας πως αν το IMF δεν ..διορ­θώ­σει τις προ­βλέ­ψεις του και ο Σόιμπλε τη στάση του, η δια­πραγ­μά­τευση δεν μπορεί να συνε­χι­στεί.

Μπορεί να πάρει κανείς σοβαρά τις νέες δια­κη­ρύ­ξεις του δεδο­μέ­νου πως μέσα  σε λίγες μόλις ημέρες πέρασε ευκόλως από το “δε νομο­θε­τούμε ούτε ένα ευρώ μέτρα” στο “δεν θα κάνουμε υπο­χω­ρή­σεις σε θέματα αρχών”;

Και ναι, και όχι.

Το πακέτο των μέτρων που βρί­σκε­ται αυτή τη στιγμή στο τραπέζι των δια­βου­λεύ­σεων έχει κόστος τερά­στιο για το κυβερ­νών κόμμα. Για να το σηκώσει, θα χρεια­στούν “τονω­τι­κές” ενέσεις σε αντί­με­τρα τόσο για τους βου­λευ­τές όσο και για την κατα­πρά­υνση της κοινής γνώμης προ­κει­μέ­νου να μην συνε­χι­στεί η κατρα­κύλα του ΣΥΡΙΖΑ στις δημο­σκο­πή­σεις.

Εάν δοθεί από τους πιστω­τές το φαρμάκι δίχως … ζάχαρη, τότε εξε­τά­ζε­ται σοβαρά από το κυβερ­νη­τικό επι­τε­λείο να παρα­τα­θεί η δια­πραγ­μά­τευση με την αξιο­λό­γηση ορθά­νοι­χτη μέχρι να … αλλάξει ( sic) η Ευρώπη.

Αντι­θέ­τως, εάν μέσα στις επό­με­νες ημέρες ή εβδο­μά­δες ( αφού εκτός συγκλο­νι­στι­κού απρο­ό­πτου έχει ήδη χαθεί και το ορόσημο της 20ης Φεβρουα­ρίου), η πρόταση των δανει­στών “λου­στρα­ρι­στεί” με τέτοιο τρόπο που να μπορεί ο πρω­θυ­πουρ­γός να την παρου­σιά­σει ως “κοι­νω­νικά, οικο­νο­μικά και πολι­τικά βιώσιμη”, τα μέτρα θα υπο­γρα­φούν και θα συνε­χί­σουν να …εκπέ­μπουν κανο­νικά το πρό­γραμμά τους με νέο αφήγημα : Η Ευρώπη, το Φθι­νό­πωρο αλλάζει.

Προς το παρόν ωστόσο, ισχυρά δείγ­ματα ότι τις επό­με­νες ημέρες η Κυβέρ­νηση οδη­γεί­ται ολο­τα­χώς σε συμ­φω­νία, δεν υπάρ­χουν.

Για αυτό και ενώ ανα­με­νό­ταν η συνε­δρί­αση της Κ.Ε το σαβ­βα­το­κύ­ριακο να διε­ξα­χθεί σε υψηλούς τόνους, κανένα τέτοιο ενδια­φέ­ρον δεν υπήρξε από εσω­κομ­μα­τι­κής πλευράς.

“Παρα­φω­νία” αλλά ανα­με­νό­μενη από το Μαξίμου, ήταν η ομιλία του Νίκου Φίλη, ο οποίος πέραν της πρό­τα­σης για άνοιγμα στο ΠΑΣΟΚ, αμφι­σβή­τησε ξεκά­θαρα τη στρα­τη­γική της κυβέρ­νη­σης στη δια­πραγ­μά­τευση καθώς και τα εργα­λεία της “ανά­λυ­σής” της.

“Στα­θείτε παιδιά, δεν επι­βε­βαιω­θή­καμε σε τίποτα” ανα­φώ­νησε ο πρώην υπουρ­γός Παι­δείας.

Όλοι μαζί τα κάνουμε

Εξόχως ενδια­φέ­ρουσα ήταν η παρέμ­βαση του Ευκλείδη Τσα­κα­λώ­του στην Κ.Ε. Πέραν των ανα­με­νό­με­νων πυρών που εκτό­ξευσε προς το Ταμείο, ο υπουρ­γός Οικο­νο­μίας για δεύτερη φορά σε διά­στημα λίγων μηνών ( η πρώτη ήταν στο Συνέ­δριο του ΣΥΡΙΖΑ, τον Οκτώ­βριο), φρό­ντισε να υπεν­θυ­μί­σει στους συντρό­φους του πως η δια­πραγ­μά­τευση και οι επι­λο­γές για το πώς αυτή θα ολο­κλη­ρω­θεί, δεν βαραί­νει τον ίδιο, αλλά συλ­λο­γικά κόμμα και κυβέρ­νηση.

Παράλ­ληλα, φέρεται να έριξε και “καρφί” σε παρι­στά­με­νους και αλλή­λους πως οσάκις ενη­με­ρώ­νει για συγκε­κρι­μένα στοι­χεία της πορείας των δια­βου­λεύ­σεων τα βλέπει μετά να κυκλο­φο­ρούν στα ΜΜΕ.

Προς τι το άγχος του ΥΠΟΙΚ; Είναι προ­φα­νές πως ο Ευ. Τσα­κα­λώ­τος δεν πιέ­ζε­ται μόνον από την ομάδα των “53” των οποίων είναι έστω ατύπως, επι­κε­φα­λής. Ψυχα­νε­μί­ζε­ται ενδε­χο­μέ­νως ότι μια κακή κατά­ληξη στη δια­πραγ­μά­τευση ( είτε πρό­κει­ται για άτακτη υπο­χώ­ρηση είτε για νέα κατα­στρο­φική παρά­ταση) διόλου απίθανο είναι, να φορ­τω­θεί στον ίδιο.

Το έργο άλλωστε, το έχει ξαναδεί επί βαρου­φα­κειά­δας.

capital.gr