Η τελική παρτίδα στο πόκερ του συμβιβασμού

Οι Βρυ­ξέλ­λες δεί­χνουν συμ­φω­νία «εδώ και τώρα» και δια­μη­νύ­ουν ότι το κουαρ­τέτο μπορεί να επι­στρέ­ψει στην Αθήνα ακόμη και την Τετάρτη, το Μαξίμου διαρ­ρέει ότι τίποτα δεν έχει κλείσει ακόμη και πυρο­βο­λεί Σόιμπλε και Τόμσεν, και ο ΣΥΡΙΖΑ μετρά ξανά τις αντοχές του ανάμεσα στον πολι­τικό ρεα­λι­σμό και τις ιδε­ο­λο­γι­κές του ανα­στο­λές.

Εάν δεν είναι απλώς η πολι­τική δια­χεί­ριση του επι­κεί­με­νου συμ­βι­βα­σμού Αθήνας – δανει­στών, είναι ίσως η τελική παρτίδα του πόκερ όπου αμφό­τε­ρες οι πλευρές παίζουν τα «ρέστα» τους και διεκ­δι­κούν το μέγιστο δυνατό.

Το αφο­ρο­λό­γητο και η ποσο­τική χαλά­ρωση

Σ’ αυτή την παρτίδα για την ελλη­νική κυβέρ­νηση τα κύρια ζητού­μενα είναι δύο -αφ’ ενός η δια­σφά­λιση του πάγιου, και στρα­τη­γι­κού, στόχου για ένταξη στην ποσο­τική χαλά­ρωση της ΕΚΤ και, αφ΄ε­τέ­ρου, το χαμή­λωμα των απαι­τή­σεων του ΔΝΤ σε ό,τι αφορά τη μείωση του αφο­ρο­λό­γη­του.

Σύμφωνα, δε, με πηγές κοντά στη δια­πραγ­μά­τευση αυτό το χαμή­λωμα μπορεί να μετα­φρά­ζε­ται σε μια «βάση συζή­τη­σης» για αφο­ρο­λό­γητο περί τα 7.000 ευρώ και όχι στην κλίμακα των 5.000 με 6.000 ευρώ που αξιώνει το Ταμείο.

«Αυτά που ζητά το ΔΝΤ είναι αντι­πα­ρα­γω­γικά, οικο­νο­μικά παρά­λογα και ανα­πο­τε­λε­σμα­τικά», έλεγε χαρα­κτη­ρι­στικά χθες το βράδυ υψη­λό­βαθμο κυβερ­νη­τικό στέ­λε­χος, ενώ ενδει­κτική ήταν και η ένταση της επί­θε­σης του υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών Ευκλείδη Τσα­κλώ­του στο Ταμείο κατά την ομιλία του στην Κεντρική Επι­τροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια ώρα, και παρά τα μηνύ­ματα ευε­λι­ξίας από την Φραγ­κφούρτη, ανοιχτό παρα­μέ­νει και το θέμα της ένταξης στην ποσο­τική χαλά­ρωση. Πολι­τική δέσμευση επ’ αυτού δεν υπάρχει ακόμη, όπως επι­βε­βαί­ω­ναν χθες κυβερ­νη­τι­κές πηγές -εξ ου και η νέα υπεν­θύ­μιση, επίσης από τον Ευκλείδη Τσα­κα­λώτο, ότι «η δια­πραγ­μά­τευση φθάνει πάντοτε σε ένα σημείο που τίποτε δεν κλείνει έως ότου κλεί­σουν όλα».

Πιέζουν οι Βρυ­ξέλ­λες

Ο χρόνος, ωστόσο, δεν είναι απε­ριό­ρι­στος και οι πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν ότι η κυβέρ­νηση δέχεται ισχυρές πιέσεις από τις Βρυ­ξέλ­λες να συναι­νέ­σει για την άμεση επι­στροφή των τεχνι­κών κλι­μα­κίων των δανει­στών στην Αθήνα.

Σ’ αυτή την κατεύ­θυνση κινεί­ται και το χθεσινό μήνυμα του αντι­προ­έ­δρου της Κομι­σιόν Βάλντις Ντο­μπρόβ­σκις για άμεσο κλεί­σιμο της αξιο­λό­γη­σης, μαζί με την επισήμανση-προειδοποίηση ότι «δεν είναι η ώρα να επι­στρέ­ψουμε στην οικο­νο­μική αστά­θεια».

Ως προς αυτή την ώρα, ωστόσο, και ως προς τα χρονικά όρια της δια­πραγ­μά­τευ­σης, οι ειση­γή­σεις προς το Μαξίμου έχουν – από απο­χρώσ­σες έως και έντονες – απο­κλί­σεις.

Οι δύο ειση­γή­σεις προς Τσίπρα

Οι «ρεα­λι­στές» συντάσ­σο­νται με το δόγμα Χου­λια­ράκη -«προ­τι­μό­τερη μια λίγο χει­ρό­τερη συμ­φω­νία τώρα, παρά μια λίγο καλύ­τερη σε πέντε μήνες»- και ζητούν να κλείσει η αξιο­λό­γηση «ακόμη και χθες».

Οι πιο «ριψο­κίν­δυ­νοι» επεν­δύ­ουν στην ρευ­στό­τητα στην Ευρώπη, ποντά­ρουν στην εκλο­γική ανα­τροπή στη Γερ­μα­νία, στον παρά­γο­ντα Σουλτς και στην πίεση Γιούν­κερ και θεωρούν ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός πρέπει να εξα­ντλή­σει τα περι­θώ­ρια πολι­τι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης με ορί­ζο­ντα την – και ιστο­ρική -σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 25 Μαρτίου.

Η «ανεί­πωτη αλήθεια»

Σε αμφό­τερα τα στρα­τό­πεδα υπάρχει βάση επι­χει­ρη­μά­των: Στο μέτωπο των ρεα­λι­στών, για παρά­δειγμα, ίσως έχει την δική της αξία η «ανεί­πωτη αλήθεια» που επι­ση­μαί­νει στην ανάλυσή του στους Financial Times ο Βόλφ­γκανγκ Μουν­χάου – «η ανεί­πωτη αλήθεια ότι η Γερ­μα­νία δεν θα δια­γρά­ψει ποτέ ελλη­νικό χρέος».

Και, μαζί, η εκτί­μησή του, ότι σε έξι μήνες τα πράγ­ματα ίσως είναι χει­ρό­τερα. Διότι, όπως γράφει, «στις επό­με­νες εκλογές το FDP θα εισέλ­θει στη Βουλή. Την προη­γού­μενη εβδο­μάδα η επι­κε­φα­λής του Κρι­στιάν Λίντνερ, δήλωσε ότι η καλύ­τερη λύση για την Ελλάδα είναι να εγκα­τα­λεί­ψει την ευρω­ζώνη και μετά να υπάρξει ένας «δια­κα­νο­νι­σμός» χρέους.

Το ακρο­δε­ξιό κόμμα της χώρας θέλει εκτός ευρώ την Ελλάδα αλλά και τη Γερ­μα­νία. Αυτά τα δυο κόμματα μαζί θα ελέγ­χουν το 20-25% της Βουλής. Αν προ­στε­θεί και η μεγάλη ομάδα των ευρω­σκε­πτι­κι­στών από τους Χρι­στια­νο­κοι­νω­νι­στές (συμ­μά­χους της Μέρκελ) τότε δεν είναι δύσκολο να δει κανείς γιατί το παρά­θυρο για ελά­φρυνση χρέους κλείνει ορι­στικά για την Ελλάδα το φθι­νό­πωρο».

Η «έξοδος» Σόιμπλε

Στην άλλη πλευρά, οι σκληρές δηλώ­σεις Σουλτς και Γκά­μπριελ κατά Σόιμπλε και οι δημο­σκο­πή­σεις στη Γερ­μα­νία ενι­σχύ­ουν τις προσ­δο­κίες για αλλαγή κλί­μα­τος υπέρ της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Με αρκού­ντως ενδει­κτικό και το δημο­σί­ευμα του Guardian σύμφωνα με το οποίο στο Βερο­λίνο υπάρ­χουν φήμες που θέλουν την Ανγκελα Μέρκελ να «απο­κα­θη­λώ­νει» από την θέση του τον Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε – τον «πατριάρχη της λιτό­τη­τας» όπως ανα­φέ­ρε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά στο άρθρο- για να τον αντι­κα­τα­στή­σει με κάποιον άλλο, με πιο «γοη­τευ­τική προ­σω­πι­κό­τητα», που θα μπο­ρούσε να την βοη­θή­σει να επα­νε­κλε­γεί τον Σεπτέμ­βριο.

Το ερώτημα, ωστόσο, ενώπιον των τελικών επι­λο­γών Τσίπρα, είναι πόσα περι­θώ­ρια περαι­τέρω ανα­μο­νής αφήνει πλέον ο επτα­ε­τής μνη­μο­νια­κός κλοιός. Και ποιο θα είναι το – κοι­νω­νικό και πολι­τικό – τίμημα ενός ακόμη ρίσκου…

tvxs.gr