Το Bloomberg βάζει φωτιές: «Το ΔΝΤ να διαγράψει το ελληνικό χρέος και να φύγει»

Αρθρο­γρά­φος του Bloomberg, ταράζει τα νερά στην Ελλάδα και την Ευρώπη καθώς συμ­βου­λεύει το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο να… δια­γρά­ψει το χρέος της Ελλάδας και να απο­χω­ρή­σει από τη χώρα, αφή­νο­ντας «Έλληνες και Ευρω­παί­ους να βγάλουν άκρη με αυτό το χάλι»!

Ο συγκε­κρι­μέ­νος αρθρο­γρά­φος είναι ο Ινδός Ασόκα Μόντι, ο οποίος στο παρελ­θόν έχει δια­τε­λέ­σει διευ­θυ­ντικό στέ­λε­χος του ΔΝΤ και συγκε­κρι­μένα του ευρω­παϊ­κού του τμή­μα­τος, έχοντας μάλιστα πάρει θέση και κατά της λιτό­τη­τας.

Ο ίδιος στο κείμενό του χαρα­κτη­ρί­ζει “ολο­κλη­ρω­τική κατα­στροφή” την εμπλοκή του ΔΝΤ στο ελλη­νικό πρό­γραμμα, μια συζή­τηση που είναι επί­καιρη όσο ποτέ, αφού μέχρι και σήμερα το κατά πόσο θα εμπλα­κεί -οικονομιά- το Ταμείο στο πακέτο διά­σω­σης της Ελλάδας παρα­μέ­νει ένας άλυτος γρίφος…

“Ήταν σα να απαι­τού­σες από έναν τραυ­μα­τία να τρέξει γύρω από το τετρά­γωνο πριν του προ­σφέ­ρουμε φρο­ντίδα”, λέει ανα­φε­ρό­με­νος στην Ελλάδα μετά την ανάληψη της εξου­σίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και συνε­χί­ζει: “Ως συνήθως όμως, η ανα­πό­δρα­στη ταλαι­πω­ρία χρε­ώ­θηκε στην απρο­θυ­μία της Ελλάδας να συνερ­γα­στεί”.

Ολό­κληρο το κείμενο του Bloomberg, με τίτλο “Το ΔΝΤ πρέπει να απο­χω­ρή­σει από την Ελλάδα”

«Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην Ελλάδα απο­τέ­λεσε μια ολο­κλη­ρω­τική κατα­στροφή: Ξανά και ξανά, απέτυχε να αντι­με­τω­πί­σει κρίσιμα ζητή­ματα προ­κα­λώ­ντας πόνο στους Έλληνες. Όταν το ΔΣ του Ταμείου συνα­ντη­θεί τη Δευτέρα, θα πρέπει να συμ­φω­νή­σει να δια­γρά­ψει τα χρέη της χώρας και να απο­χω­ρή­σει από εκεί.

Το ΔΝΤ δεν έπρεπε καν να ασχο­λη­θεί με την Ελλάδα από την αρχή. Τον Μάρτη του 2010, με την ανη­συ­χία πως η ελλη­νική κυβέρ­νηση δεν μπορεί να απο­πλη­ρώ­σει τα χρέη της οι αγορές είχαν ταρα­χθεί, ενώ οι Ευρω­παίοι ηγέτες ήθελαν το ΔΝΤ να μείνει μακριά. Οι Ευρω­παίοι πίστευαν πως η οικο­νο­μική βοήθεια του Ταμείου σε ένα από τα δικά τους μέλη, θα σημα­το­δο­τούσε αδυ­να­μία για τη νομι­σμα­τική ένωση. Ο Ζαν Κλοντ Γιουν­κέρ – με μια φράση που έμεινε στην ιστορία – το έθεσε ως εξής: «Αν η Καλι­φόρ­νια είχε πρό­βλημα χρη­μα­το­δό­τη­σης, οι ΗΠΑ δεν θα απευ­θύ­νο­νταν στο ΔΝΤ».

Παρόλα αυτά, η Γερ­μα­νίδα καγκε­λά­ριος Ανγκέλα Μέρκελ απο­φά­σισε πως η παρου­σία του ΔΝΤ ήταν το σήμα που χρεια­ζό­ταν ώστε να πει­στούν οι Γερ­μα­νοί πολίτες πως η Ελλάδα έχει επεί­γουσα ανάγκη οικο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης και ότι θα επι­βλη­θεί αυστηρή πει­θαρ­χία στο πως θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί η εν λόγω χρη­μα­το­δό­τηση.

Οι πολι­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες της Μέρκελ συνέ­πι­πταν εκείνη την εποχή, με τα συμ­φέ­ρο­ντα του τότε επι­κε­φα­λής του ΔΝΤ, Ντο­μι­νίκ Στρος Καν, ο οποίος ήθελε απελ­πι­σμένα να βγάλει το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο από την αφάνεια. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, το ΔΝΤ μετα­τρά­πηκε σε όργανο της Ευρώπης –κυρίως της Γερμανίας- στην Ελλάδα.

Τότε ήρθε το κομβικό λάθος: Στη διοί­κηση του ΔΝΤ, παρά την αντί­δραση αρκετών εκτε­λε­στι­κών διευ­θυ­ντών, οι Ευρω­παίοι και οι Αμε­ρι­κα­νοί πίεσαν για ένα πρό­γραμμα διά­σω­σης, ενάντια στους κανόνες του Ταμείου, που δεν επέβαλε ζημιές στους ιδιώτες πιστω­τές της Ελλάδας. Η απόφαση στη­ρί­χθηκε στον ψευδή ισχυ­ρι­σμό πως «η ανα­διάρ­θρωση» του ιδιω­τι­κού χρέους θα πυρο­δο­τούσε μια παγκό­σμια οικο­νο­μική κατάρ­ρευση.

Έτσι, οι ευρω­παϊ­κές κυβερ­νή­σεις και το ΔΝΤ δάνει­σαν την Ελλάδα ένα τερά­στιο ποσό για να απο­πλη­ρώ­σει τους υφι­στά­με­νους πιστω­τές της. Το ελλη­νικό χρέος παρέ­μεινε έτσι απα­ράλ­λα­χτο και βαρύ, ενώ οι πιο ευά­λω­τοι Έλληνες ανα­γκά­στη­καν να δεχθούν εξο­ντω­τική λιτό­τητα ώστε να απο­πλη­ρω­θούν οι νέοι δανει­στές. Η οικο­νο­μία γρήγορα και προ­βλέ­ψιμα περι­ήλθε σε δίνη. Ακόμη και όταν το ΔΝΤ ανα­γνώ­ρισε το λάθος του, δεν άλλαξε κατεύ­θυνση. Μια εσω­τε­ρική «αυστηρά εμπι­στευ­τική» έκθεση, που δημο­σιο­ποι­ή­θηκε αργό­τερα, ανα­γνώ­ριζε πως το πρό­γραμμα ήταν γεμάτο «σημα­ντι­κές απο­τυ­χίες», μεταξύ των οποίων και η απουσία ανα­διάρ­θρω­σης ιδιω­τι­κού χρέους αλλά και της παρα­τε­τα­μέ­νης λιτό­τη­τας.

Όμως το ΔΝΤ ποτέ δεν ανέλαβε την ευθύνη. Αντί­θετα, απαι­τούσε ακόμα περισ­σό­τερη λιτό­τητα το 2014. Τον Δεκέμ­βρη, ο λαός εξε­γέρ­θηκε και έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, κάτι που έκανε τις απαι­τή­σεις του ΔΝΤ πιο επί­μο­νες. Σε αυτό το σημείο, οι απο­δεί­ξεις πως η στρα­τη­γική αυτή έσπρω­χνε την Ελλάδα σε οικο­νο­μική και χρη­μα­το­πι­στω­τική κατάρ­ρευση, ήταν υπερ­βο­λικά πολλές. Ήταν σα να απαι­τού­σες από έναν τραυ­μα­τία να τρέξει γύρω από το τετρά­γωνο πριν του προ­σφέ­ρουμε φρο­ντίδα. Ως συνήθως όμως, η ανα­πό­δρα­στη ταλαι­πω­ρία χρε­ώ­θηκε στην απρο­θυ­μία της Ελλάδας να συνερ­γα­στεί.

Ο παρα­λο­γι­σμός αυτός, έφτασε στο απόγειό του, στα μέσα στου 2015, όταν το ΔΝΤ εξέδωσε μια έκθεση που ανέφερε ότι με τις τελευ­ταίες προ­τά­σεις λιτό­τη­τας της Ευρώπης, η Ελλάδα θα χρεια­ζό­ταν ένα θαύμα για να απο­πλη­ρώ­σει τα χρέη της. Εκείνη την εποχή, η έρευνα του ΔΝΤ έδειχνε πως η καλύ­τερη επιλογή θα ήταν η δια­γραφή του χρέους και η εγκα­τά­λειψη κάθε δημο­σιο­νο­μι­κού μέτρου λιτό­τη­τας. Αυτό θα επέ­τρεπε στη χώρα κάποια ελευ­θε­ρία να επι­στρέ­ψει στην ανά­πτυξη και ίσως να προ­σελ­κύ­σει και κάποιες επεν­δύ­σεις. Από τη στιγμή που θα ξεκι­νούσε αυτή η δια­δι­κα­σία, η Ελλάδα θα μπο­ρούσε να είναι ελεύ­θερη από τους πιστω­τές της και να βασί­ζε­ται και πάλι σε ιδιώτες επεν­δυ­τές, με την σημεί­ωση πως ήταν απόλυτα υπεύ­θυ­νοι για τα ρίσκα που έπαιρ­ναν.

Από τότε το ΔΝΤ βρί­σκε­ται στη σωστή κατεύ­θυνση, καθώς επα­νει­λημ­μένα καλεί τους Ευρω­παί­ους, να δια­γρά­ψουν σημα­ντικό μέρος του χρέους. Οι Γερ­μα­νοί, παρόλα αυτά, αρνού­νται οποια­δή­ποτε σοβαρή δια­γραφή. Αντί­θετα ακο­λου­θούν μια στρα­τη­γική ελά­φρυν­σης σε δόσεις καθώς πιστεύ­ουν πως οι Γερ­μα­νοί πολίτες δεν θα μπο­ρέ­σουν να υπο­λο­γί­σουν το μέγεθος της πραγ­μα­τι­κής ελά­φρυν­σης. Και έτσι η λιτό­τητα συνε­χί­ζε­ται, κατα­πιέ­ζο­ντας την ανά­πτυξη και προ­κα­λώ­ντας επι­βά­ρυνση του ελλη­νι­κού χρέους – υπο­λο­γι­σμένο ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η τελευ­ταία ανάλυση του ΔΝΤ, που εντάσ­σε­ται στις προ­ε­τοι­μα­σίες για τη συνά­ντηση της Δευ­τέ­ρας, λέει πως τα επίπεδα του ελλη­νι­κού δημο­σίου χρέους θα μπο­ρού­σαν και πάλι να γνω­ρί­σουν «εκρη­κτική άνοδο».

Αυτή η στρα­τη­γική είναι εντελώς ανόητη. Οι Έλληνες έχουν βιώσει αχρεί­α­στο πόνο. Όσοι μπορούν να φύγουν, φεύγουν, δίνο­ντας την εικόνα μιας χώρας γερα­σμέ­νης και έρημης. Κάθε μέρα που περνά, κάνει τις πιθα­νό­τη­τες των δανει­στών να πάρουν πίσω τα χρήματά τους και λιγό­τε­ρες. Οι επεν­δυ­τές ανε­βά­ζουν και πάλι τις απο­δό­σεις των ελλη­νι­κών ομο­λό­γων, καθώς φοβού­νται –και σωστά- ότι βρι­σκό­μα­στε μπροστά σε ένα ακόμα αδιέ­ξοδο.

Η αγωνία δεν θα τελειώ­σει εκτός αν το ΔΝΤ βάλει το θέμα στο τραπέζι. Το ΔΝΤ και οι βασικοί του μέτοχοι – Ευρω­παίοι και Αμε­ρι­κα­νοί – έκαναν το αρχικό λάθος και το διαιω­νί­ζουν. Ένα σκέτο «mea culpa» δεν είναι αρκετό: Αν θέλουν να απο­δει­χθούν πραγ­μα­τικά υπεύ­θυ­νοι οι μέτοχοι του ΔΝΤ απαι­τεί­ται να απο­δε­χθούν πραγ­μα­τι­κές απώ­λειες. Αυτό σημαί­νει να δια­γρά­ψουν το χρέος της χώρας στο Ταμείο και να αφήσουν Έλληνες και Ευρω­παί­ους να βρουν τη δική τους λύση σε αυτό το χάλι. Αν το ΔΝΤ παρα­μεί­νει εμπλε­κό­μενο, θα κατα­φέ­ρει μόνο κατα­στρέ­ψει ακόμα περισ­σό­τερο την αξιο­πι­στία του».

Πηγή: bloomberg.com