Κάλλιο αργά…

Με δήλωσή του, ο Αδωνις Γεωρ­γιά­δης ανα­γνω­ρί­ζει ότι συνυ­πήρξε και ανέ­χτηκε τους φορείς του αντι­ση­μι­τι­σμού στη χώρα μας και ζητά συγ­γνώμη από την Εβραϊκή Κοι­νό­τητα που υπο­στή­ριξε και προ­ώ­θησε το φιλο­χι­τλε­ρικό βιβλίο του Κώστα Πλεύρη, ενώ ανα­γνω­ρί­ζει ότι ο αντι­ση­μι­τι­σμός «απο­τε­λεί πλήγμα στις αξίες της Δημο­κρα­τίας μας και του δυτικού πολι­τι­σμού». Είναι ηλίου φαει­νό­τερο, ότι ο κ.  Γεωρ­γιά­δης, δείχνει ότι μάλλον θέλει να αλλάξει κοινό, επίπεδο και πίστα. Κάποιοι συν­δέ­ουν την απόφαση του κ. Γεωρ­γιάδη με το γεγονός ότι την περα­σμένη Κυριακή ο κ. Μητσο­τά­κης ήταν κεντρι­κός ομι­λη­τής στην εκδή­λωση μνήμης για το Ολο­καύ­τωμα στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Πώς θα μπο­ρούσε να σταθεί , έχοντας ως αντι­πρό­ε­δρο έναν αρνητή του Ολο­καυ­τώ­μα­τος; Αλλά ακόμα και έτσι, η ομο­λο­γία του λάθους πρέπει να ανα­γνω­ρι­στεί ως πράξη πολι­τι­κού θάρρους. Και αν μη τι άλλο, είναι καιρός να ανα­γνω­ρι­στεί και στην Ελλάδα το δικαί­ωμα στη συγ­γνώμη και στην εξέλιξη. Εδώ κάτι που είπες ή έγραψες πριν δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια, σε κατα­τρέ­χει δια βίου καθώς η δημόσια κριτική επι­κρί­νει ή χλευά­ζει τη μετα­τό­πιση θέσεων. Ανε­ξάρ­τητα από τις προ­θέ­σεις του Αδωνι Γεωρ­γιάδη, η συγ­γνώμη προς τους Εβραί­ους θα έχει και επι­μορ­φω­τική διά­σταση, ειδικά προς ένα ακρο­α­τή­ριο επιρ­ρε­πές στον αντι­ση­μι­τι­σμό.