Ακυρώθηκε οριστικά διαταγή πληρωμής άνω του μισού εκατομμυρίου ευρώ λόγω τυπικής παράλειψης στα τραπεζικά αποσπάσματα

Ορι­στι­κό τέλος μπαί­νει σε μια πο­λυ­ε­τή δι­κα­στι­κή δια­μά­χη για δια­τα­γή πλη­ρω­μής ύψους 517.235,43 ευρώ, την οποία είχε επι­διώ­ξει πι­στώ­τρια τρά­πε­ζα σε βάρος ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρί­ας και δύο φυ­σι­κών προ­σώ­πων.

Το Εφε­τείο, με από­φα­ση που δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 10 Ιου­νί­ου 2026, απέρ­ρι­ψε την έφεση της τρα­πε­ζι­κής εται­ρί­ας και της εται­ρί­ας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων που είχε ανα­λά­βει τον χει­ρι­σμό του χαρ­το­φυ­λα­κί­ου, αφή­νο­ντας στο ακέ­ραιο την πρω­τό­δι­κη κρίση που είχε ακυ­ρώ­σει τον εκτε­λε­στό τίτλο. Την υπό­θε­ση για την πλευ­ρά των οφει­λε­τών κέρ­δι­σε η δι­κη­γό­ρος Έλλη Βε­λιά­δη.

Η δια­τα­γή πλη­ρω­μής είχε εκ­δο­θεί το 2017 από δι­κα­στή Πρω­το­δι­κεί­ου, ύστε­ρα από αί­τη­ση της τρά­πε­ζας, και αφο­ρού­σε οφει­λή που προ­έ­κυ­πτε από σύμ­βα­ση πί­στω­σης με ανοι­κτό αλ­λη­λό­χρεο λο­γα­ρια­σμό η οποία είχε κα­ταρ­τι­στεί το 2000. Με τον τίτλο αυτό, οι καθ’ ων δια­τά­χθη­καν να κα­τα­βά­λουν, ευ­θυ­νό­με­νοι εις ολό­κλη­ρον, το ποσό των 517.235,43 ευρώ, εντό­κως. Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», για τη στή­ρι­ξη της αί­τη­σης είχαν προ­σκο­μι­στεί απο­σπά­σμα­τα τριών δα­νεια­κών λο­γα­ρια­σμών, στα οποία απο­τυ­πω­νό­ταν η κί­νη­ση του λο­γα­ρια­σμού καθ’ όλη την κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο λει­τουρ­γί­ας της σύμ­βα­σης. Οι οφει­λέ­τες αντέ­δρα­σαν δι­κα­στι­κά, ασκώ­ντας ανα­κο­πή και, στη συ­νέ­χεια, πρό­σθε­τους λό­γους, ζη­τώ­ντας την ακύ­ρω­ση του τί­τλου. Η υπό­θε­ση, μετά από μια αρ­χι­κή πα­ρα­πο­μπή λόγω αρ­μο­διό­τη­τας, εκ­δι­κά­στη­κε από το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο, το οποίο με την από­φα­σή του δέ­χθη­κε τον τέ­ταρ­το λόγο της ανα­κο­πής και ακύ­ρω­σε τη δια­τα­γή πλη­ρω­μής.

Το επί­μα­χο στοι­χείο εντο­πί­στη­κε σε ένα μόνο από τα τρία απο­σπά­σμα­τα. Όπως προ­έ­κυ­ψε, στα δύο απο­σπά­σμα­τα η γνη­σιό­τη­τα της εκτύ­πω­σης βε­βαιω­νό­ταν κα­νο­νι­κά από αρ­μό­διο υπάλ­λη­λο της τρά­πε­ζας. Στο τρίτο, ωστό­σο, δεν υπήρ­χε αντί­στοι­χη βε­βαί­ω­ση, παρά μόνο επι­κύ­ρω­ση από τον πλη­ρε­ξού­σιο δι­κη­γό­ρο που είχε κα­τα­θέ­σει την αί­τη­ση. Η διά­κρι­ση αυτή απο­δεί­χθη­κε κα­θο­ρι­στι­κή. Κατά πάγια νο­μο­λο­γία, η εκτύ­πω­ση απο­σπά­σμα­τος από τα μη­χα­νο­γρα­φι­κά τη­ρού­με­να εμπο­ρι­κά βι­βλία μιας τρά­πε­ζας απο­κτά απο­δει­κτι­κή δύ­να­μη και ισχύ πρω­το­τύ­που μόνο εφό­σον φέρει βε­βαί­ω­ση γνη­σιό­τη­τας από τον υπάλ­λη­λο που πραγ­μα­το­ποί­η­σε την εκτύ­πω­ση. Η απλή επι­κύ­ρω­ση από δι­κη­γό­ρο, αν και επι­τρε­πτή για τα φω­το­τυ­πι­κά αντί­γρα­φα, δεν ανα­πλη­ρώ­νει την έλ­λει­ψη αυτή. Επι­πλέ­ον, όπως δια­πι­στώ­θη­κε, ο σχε­τι­κός όρος της ίδιας της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης προ­έ­βλε­πε ρητά ότι τα απο­σπά­σμα­τα έχουν ισχύ πρω­το­τύ­που εγ­γρά­φου μόνο όταν η γνη­σιό­τη­τα της εκτύ­πω­σης βε­βαιώ­νε­ται από τον αρ­μό­διο τρα­πε­ζι­κό υπάλ­λη­λο.

Με δε­δο­μέ­νη αυτή την πα­ρά­λει­ψη, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι έλει­πε μια ου­σιώ­δης δια­δι­κα­στι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για την έκ­δο­ση του τί­τλου. Η ακύ­ρω­ση, όπως ση­μειώ­νε­ται, απαγ­γέλ­λε­ται λόγω δια­δι­κα­στι­κού απα­ρα­δέ­κτου, ανε­ξάρ­τη­τα από το αν η απαί­τη­ση υφί­στα­ται ή μπο­ρεί να απο­δει­χθεί με άλλα μέσα. Δεν πα­ρά­γε­ται δη­λα­δή δε­δι­κα­σμέ­νο ως προς την ύπαρ­ξη της οφει­λής, καθώς το ζή­τη­μα αυτό δεν κρί­θη­κε επί της ου­σί­ας. Κα­θο­ρι­στι­κό στοι­χείο του ιστο­ρι­κού απο­τέ­λε­σε και το γε­γο­νός ότι η ίδια αδυ­να­μία είχε ήδη εντο­πι­στεί νω­ρί­τε­ρα. Σύμ­φω­να με τα στοι­χεία, πα­ρεμ­φε­ρής αί­τη­ση για έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής, που είχε υπο­βλη­θεί τον Οκτώ­βριο του 2017, είχε απορ­ρι­φθεί ακρι­βώς λόγω της έλ­λει­ψης βε­βαί­ω­σης γνη­σιό­τη­τας των απο­σπα­σμά­των από αρ­μό­διο υπάλ­λη­λο. Η με­τα­γε­νέ­στε­ρη αί­τη­ση, στην οποία στη­ρί­χθη­κε ο τί­τλος που τε­λι­κά ακυ­ρώ­θη­κε, δεν κά­λυ­ψε αυτό το κενό, κάτι που οδή­γη­σε στην ίδια κα­τά­λη­ξη. Στην έφεσή τους, η τρά­πε­ζα και η εται­ρία δια­χεί­ρι­σης υπο­στή­ρι­ξαν ότι το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο εσφαλ­μέ­να δέ­χθη­κε την έλ­λει­ψη της βε­βαί­ω­σης. Προ­έ­βα­λαν, επί­σης, και δεύ­τε­ρο λόγο, σχε­τι­κό με τον τρόπο που είχε αντι­με­τω­πι­στεί η πρό­σθε­τη πα­ρέμ­βα­ση της εται­ρί­ας δια­χεί­ρι­σης. Το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε και τα δύο σκέλη. Έκρι­νε ότι η πρω­τό­δι­κη από­φα­ση ερ­μή­νευ­σε και εφάρ­μο­σε ορθά τον νόμο ως προς το ζή­τη­μα της βε­βαί­ω­σης, ενώ ως προς το δεύ­τε­ρο ση­μείο επι­σή­μα­νε ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη πα­ρέμ­βα­ση δεν ει­σή­γα­γε αυ­το­τε­λές αί­τη­μα, αλλά απλώς διεύ­ρυ­νε τα όρια της εκ­κρε­μούς δια­δι­κα­σί­ας.

Αξιο­ση­μεί­ω­το είναι ότι η τρα­πε­ζι­κή εται­ρία δι­κά­στη­κε ερή­μην στο δεύ­τε­ρο βαθμό, καθώς, αν και εκ­προ­σω­πή­θη­κε, δεν κα­τέ­θε­σε προ­τά­σεις επί της έδρας. Η συ­ζή­τη­ση, ωστό­σο, προ­χώ­ρη­σε κα­νο­νι­κά, κα­θό­σον θε­ω­ρή­θη­κε ότι αντι­προ­σω­πευό­ταν από την εται­ρία δια­χεί­ρι­σης, με την οποία συν­δέ­ε­ται με δεσμό ανα­γκα­στι­κής ομο­δι­κί­ας.

Με την απόρ­ρι­ψη της έφε­σης, η ακύ­ρω­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής κα­θί­στα­ται ορι­στι­κή.