Ποτέ δεν φταίει το γρανάζι

Η βία της ( βιο) ψηφιο­ποί­η­σης μας ακο­λου­θεί παντού. Εννοώ οτι ακόμη και αν πάμε απο συνή­θεια (οι μεγα­λύ­τε­ροι σε ηλικία) στο γκισέ της τρά­πε­ζας, της εφορίας ή μιας υπη­ρε­σίας, θα συνα­ντή­σουμε το εξής φαι­νό­μενο : ένας υπάλ­λη­λος γεμάτος προ­θυ­μία θα είναι πάντα «γεμάτος» και από το συστη­μικό αυτό­ματο.

Θα τον ρωτήσει ο πολίτης τι πρέπει να κάνει για να πλη­ρώ­σει ( τον φορο, την δόση, το τέλος) και ο υπάλ­λη­λος θα μεταμ­φιε­στεί απο γρανάζι σε σύστημα, υπο­δει­κνύ­ο­ντας πχ το αυτό­ματο μηχά­νημα πλη­ρω­μών ( ή λέγο­ντας – ενω είσαι μπροστά στο ταμείο – ότι «μπο­ρείτε μόνο να πλη­ρώ­σετε με e banking, με e παρά­βολο» κτλ)

Μετα­τρά­πη­καν δηλαδή τα στελέχη πίσω από  τα γκισέ, σε ψηφιακά γρα­νά­ζια υπο­δεί­ξεων ( μέχρι να αντι­κα­τα­στα­θούν πλήρως απο AI agents στα smartphones)

Μόνο που αυτό που αγκυ­ρο­βο­λεί στην επι­φά­νεια εργα­σίας του νου ενός πελάτη/ πολίτη, είναι καλά σχε­δια­σμένο από τους αόρα­τους κοι­νω­νι­κούς μηχα­νι­κούς της ψηφια­κής βιο­πο­λι­τι­κής.

Και ενώ θεω­ρη­τικά ποτέ δεν φταίει το γρανάζι – αλλά το σύστημα και οι δομές του – σωστά είπε πρό­σφατα ένας φίλος πανε­πι­στη­μια­κός :»ναι, δεν φταίει το γρανάζι, αλλά ο μηχα­νι­κός που αφήνει το σάπιο γρανάζι τι ρόλο τελικά παίζει ;»

Άραγε θα μετρή­σουμε ποτέ ως κοι­νω­νίες πόσο ανθρώ­πινο κεφά­λαιο σπα­τα­λάμε, πόση δια­νοη­τική και δημιουρ­γική παρα­γω­γι­κό­τητα -συγκριτικά με την τεχνο­λο­γική και­νο­το­μία που μας ξεπερνά-  και πώς αυτό το «δημιουρ­γικό έλλειμμα μας συντρο­φεύει, καλά σχε­δια­σμένο μάλιστα πάνω μας ;

Ως πότε δηλαδή θα ανε­χό­μα­στε να συνά­πτουν σχέση με τα φέουδα της βιο­ε­ξου­σίας οι δυο μεγάλοι συνέ­ται­ροι (αγορά και κράτος), ώστε να απο­σπούν με «κοι­νω­νι­κούς μηχα­νι­κούς» και γρα­νά­ζια ( εν ονόματι της τεχνο­λο­γι­κής και­νο­το­μίας και των αυτο­μα­τι­σμών) χρόνο, υπε­ρα­ξία και ιδρώτα από τον άμοιρο netizen (ψηφιακό πολίτη ) ;

Έναν netizen που νομίζει ότι μπαίνει στο «δια­σκε­δα­στικό άπειρο» , όταν πλη­ρώ­νει συνέ­χεια χαρά­τσια σε πλατ­φόρ­μες.

Απλά νομίζει οτι το κάνει αναί­μα­κτα, χωρίς τον «παρά» στα χέρια, χωρίς να μετράει στο γκισέ τα  λεφτου­δά­κια του …