«Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»

Η ΔΕΥΑΡ ανε­βά­ζει τη δική της εκδοχή του θεα­τρι­κού του Ντάριο Φο, μόνο που στη δική της παρά­σταση, το γέλιο βγαίνει ξινό

«Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!»  (Non si paga! Non si paga!) φώναζαν οι ηρωίδες του Ντάριο Φο στη γνωστή πολι­τική σάτιρα, ξεση­κώ­νο­ντας γέλια και προ­βλη­μα­τι­σμό. Μόνο που στη ροδί­τικη εκδοχή της παρά­στα­σης —σε σκη­νο­θε­σία ΔΕΥΑΡ, παρα­γωγή Δήμου Ρόδου και καλεσμένο-στόχο την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου— το έργο παί­ζε­ται με το θράσος του θύτη που παρι­στά­νει το θύμα. Εδώ δεν έχουμε μια από­γνωση λαϊκή, αλλά μια σκο­πί­μως οργα­νω­μένη «άρνηση πλη­ρω­μής», βαφτι­σμένη σε πολι­τικό διωγμό, με μπόλικη θεα­τρι­κό­τητα και καθόλου αυτο­κρι­τική.

Το έργο ανε­βαί­νει εδώ και μήνες. Η πλοκή προ­βλέ­ψιμη: πρώτα προ­κα­λούν, μετά καταγ­γέλ­λουν «επι­θέ­σεις», τέλος ανε­βαί­νουν στη σκηνή ως αδι­κη­μέ­νοι ήρωες του δημό­σιου βίου. Το κοινό όμως —οι πολίτες της Ρόδου— δεν παρα­κο­λου­θεί αμέτοχο. Βλέπει πως η δημο­τική επι­χεί­ρηση αρνεί­ται να πλη­ρώ­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις της, πετώ­ντας την ευθύνη αλλού, ενώ ταυ­τό­χρονα αφήνει τους υπαλ­λή­λους της στον αέρα. Και όλα αυτά, με σκηνικό μια τεχνητή σύγκρουση που δεν έχει ούτε οικο­νο­μικό ούτε ηθικό έρεισμα. Ένα κακο­παιγ­μένο έργο, με θεσμούς και δημότες σε ρόλο κομπάρ­σου.

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

Η Άρνηση: Όταν η πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν ται­ριά­ζει στο αφήγημα

Καταγ­γε­λίες χωρίς απο­δεί­ξεις, στρα­τη­γική «ό,τι να ’ναι», υπάλ­λη­λοι όμηροι και επι­χει­ρή­ματα που δεν αντέ­χουν ούτε σε κου­βέ­ντα καφε­νείου — όχι στη βάσανο της λογικής. Καλω­σο­ρί­σατε στο σύμπαν της ΔΕΥΑΡ!

Οι τελευ­ταίες μέρες ήταν απο­κα­λυ­πτι­κές του τρόπου και της αντί­λη­ψης λει­τουρ­γίας της ΔΕΥΑΡ, μέσα από τις επι­μέ­ρους πτυχές της υπό­θε­σης που ανα­δεί­χτη­καν. Αντί να πλη­ρώ­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις της, η επι­χεί­ρηση κατα­φεύ­γει σε ένδικα μέσα με επι­χει­ρή­ματα που θυμί­ζουν κακό­γου­στη φάρσα. Υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν χρωστά, επειδή πολύ απλά, δεν θέλε να πλη­ρώ­σει!  Και πασχί­ζει να πείσει πως η Περι­φέ­ρεια που με δικούς της πόρους πλη­ρώ­νει τον ανάδοχο του Φράγ­μα­τος Γαδουρά, απο­κο­μί­ζει “αδι­καιο­λό­γητο πλου­τι­σμό”! Και τον πλη­ρώ­νει από ίδιους πόρους, με τα ταμειακά της δια­θέ­σιμα να ασφυ­κτιούν επι­κίν­δυνα, για να συνε­χί­σει το διυ­λι­στή­ριο να δίνει δωρεάν το νερό στη ΔΕΥΑΡ και εκείνη να το ακρι­βο­που­λάει στους δημότες. Πράγ­ματα που μόνο σε σου­ρε­α­λι­στικά σενάρια γίνο­νται απο­δε­κτά.

Η ΔΕΥΑΡ, η δημο­τική επι­χεί­ρηση ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης της Ρόδου, βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο μιας κρίσης που δεν είναι πια απλώς οικο­νο­μική ή διοι­κη­τική. Είναι ηθική και πολι­τική. Και όσο περνούν οι μέρες, η εικόνα που εκπέ­μπει δεν είναι εκείνη μιας επι­χεί­ρη­σης που προ­σπα­θεί να επι­βιώ­σει. Είναι μιας διοί­κη­σης που αυτο­σχε­διά­ζει επι­κίν­δυνα, μετα­τρέ­πο­ντας το νερό σε μοχλό πίεσης και τους εργα­ζό­με­νους σε ασπίδα.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Η Μετα­φορά Ευθύνης: Όταν δεν μπορείς να πλη­ρώ­σεις, κατη­γό­ρησε τον εγγυητή!

Η ΔΕΥΑΡ επέλεξε να προ­σφύ­γει σε ένδικα μέσα για να αμφι­σβη­τή­σει υπο­χρε­ώ­σεις που απορ­ρέ­ουν από μια σαφώς δια­τυ­πω­μένη προ­γραμ­μα­τική σύμβαση με την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και τον Δήμο Ρόδου. Έχει δικαί­ωμα να το κάνει. Μόνο που τα επι­χει­ρή­ματά της  στο δικό­γραφο της ανα­κο­πής, δεν στέκουν ούτε νομικά ούτε λογικά. Οι ψευδείς ισχυ­ρι­σμοί περί “αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέ­ντων ποσών” καταρ­ρί­πτο­νται με απλά στοι­χεία. Κι όμως, η ΔΕΥΑΡ επι­μέ­νει να αρνεί­ται την πραγ­μα­τι­κό­τητα, σαν να προ­σπα­θεί να κερ­δί­σει χρόνο ή εντυ­πώ­σεις.

Η επιλογή της ΔΕΥΑΡ να ανα­τε­θεί η υπόθεση σε δικη­γόρο εκτός Ρόδου, με κόστος δεκάδων χιλιά­δων ευρώ, ακο­λου­θή­θηκε από τη μετα­γε­νέ­στερη απόφαση σύντα­ξης τεχνι­κο­οι­κο­νο­μι­κής μελέτης που θα υπο­στή­ριζε νομικά την ανακοπή. Δηλαδή πρώτα πήγε στο δικα­στή­ριο και μετά σκέ­φτηκε να βρει τα στοι­χεία. Πρώτα η πράξη, μετά το σκε­πτικό. Πρώτα η αντί­δραση, μετά η τεκ­μη­ρί­ωση. Σαν να ανε­βαί­νεις στη σκηνή χωρίς σενάριο και μετά να προ­σπα­θείς να θυμη­θείς πώς βρέ­θη­κες εκεί και ποια είναι τα λόγια σου!

Και όχι μόνο αυτό. Η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή των δικη­γό­ρων της  ΔΕΥΑΡ ήταν ότι η Περι­φέ­ρεια δεν ζήτησε τα εκα­τομ­μύ­ρια που της χρω­στάει η ΔΕΥΑΡ από τον Δήμο Ρόδου!!! Ανα­με­νό­μενο λοιπόν ήταν, ότι μόλις οι Οικο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σίες της Περι­φέ­ρειας θα λάμ­βα­ναν γνώση για τι ακριβώς τις εγκαλεί η ΔΕΥΑΡ, θα έσπευ­δαν να συμ­μορ­φω­θούν, κατά­σχο­ντας και τους λογα­ρια­σμούς του Δήμου. Με άλλα λόγια, άλλος χρω­στάει, άλλος καλεί­ται να πλη­ρώ­σει, ως εγγυ­η­τής του χρέους. Εκ του ασφα­λούς λοιπόν οι λεο­ντα­ρι­σμοί κατά της Περι­φέ­ρειας του Βαγια­νού και των λαλί­στα­των λαγών που τον πλαι­σιώ­νουν, αφού τώρα που η ΔΕΥΑΡ πρέπει να πλη­ρώ­σει, πετάει το μπαλάκι στον Δήμο!  Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης και Κώστας Χαλκιάς (είναι και δικη­γό­ρος) άραγε τι λένε για όλα αυτά; Είχαν γνώση του περιε­χο­μέ­νου και των επι­χει­ρη­μά­των της ανα­κο­πής που συνέ­τα­ξαν δικη­γό­ροι της Αθήνας ή πιά­στη­καν στον ύπνο;

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

Οι Όμηροι της Παρά­στα­σης: Οι υπάλ­λη­λοι της ΔΕΥΑΡ

Η από­πειρα μετα­τρο­πής μιας ξεκά­θα­ρης υπό­θε­σης σε δήθεν «κόντρα φορέων» δεν είναι αθώα. Είναι από­πειρα να κου­κου­λω­θούν τα ουσιώδη: οι ευθύνες για τη δια­χεί­ριση της ΔΕΥΑΡ, η έλλειψη σχεδίου, η διοι­κη­τική ασυ­νέ­πεια και η περι­φρό­νηση προς τους ίδιους τους εργα­ζο­μέ­νους της, που παρα­μέ­νουν χωρίς δια­σφά­λιση μισθών κι αυτό είναι μια μορφή ηθικής ομηρίας. Η διοί­κηση της ΔΕΥΑΡ φαί­νε­ται πως δεν έχει μερι­μνή­σει ούτε για ακα­τά­σχετο λογα­ρια­σμό μισθο­δο­σίας ούτε για εγγραφή στην Ενιαία Αρχή Πλη­ρω­μών. Δηλαδή, με απλά λόγια, άφησε τους υπαλ­λή­λους της εκτε­θει­μέ­νους σε ενδε­χό­με­νες κατα­σχέ­σεις.

Αλήθεια, οι συν­δι­κα­λι­στές της ΔΕΥΑΡ πώς επέ­τρε­ψαν αυτό να συμβεί; Γνώ­ρι­ζαν ή όχι ότι η διοί­κηση τους είχε κυριο­λε­κτικά στον «αέρα» όταν τρα­βούσε το σκοινί στα άκρα και έκανε επί­δειξη ψευ­το­λε­βε­ντιάς; Κι αν το γνώ­ρι­ζαν τι έκαναν για να δια­σφα­λί­σουν τους συνα­δέλ­φους τους;

ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Η Σκη­νο­θε­σία της Θυμα­το­ποί­η­σης: Ο θύτης ντύ­νε­ται θύμα

Όταν μια δημόσια επι­χεί­ρηση αδυ­να­τεί να πλη­ρώ­σει, αδυ­να­τεί να εξη­γή­σει, αδυ­να­τεί να οργα­νω­θεί — και στο τέλος εμφα­νί­ζε­ται και ως… θύμα — τότε δεν έχουμε απλώς ένα διοι­κη­τικό πρό­βλημα. Έχουμε μια απτή έκφραση χαρα­κτη­ρι­στι­κής παθο­γέ­νειας: αυτής που αρνεί­ται τη λογο­δο­σία, δαι­μο­νο­ποιεί τον έλεγχο και στήνει σκηνικά πολι­τι­κού μελο­δρά­μα­τος.

Και ενώ δεν έχει απα­ντη­θεί ούτε ένα από τα οκτώ καίρια ερω­τή­ματα που έθεσε η Περι­φέ­ρεια προς τη ΔΕΥΑΡ, βλέ­πουμε τη γνωστή μεθό­δευση: η οφει­λό­μενη λογο­δο­σία  – όχι προς την  Περι­φέ­ρεια αλλά προς την κοι­νω­νία – να βαφτί­ζε­ται «επίθεση». Είναι η γνωστή συνταγή όσων έχουν χάσει την επαφή με την ευθύνη. Όταν δεν μπορούν να απα­ντή­σουν, επι­τί­θε­νται. Όταν δεν μπορούν να υπε­ρα­σπι­στούν τις πράξεις τους, θυμα­το­ποιού­νται.

Η ΔΕΥΑΡ επέλεξε — μήνες τώρα — να χτίσει σκηνικό έντασης με την Περι­φέ­ρεια. Γιατί άραγε; Τι και ποιους εξυ­πη­ρε­τεί αυτή η τεχνητή σύγκρουση; Πρώτα προ­κα­λεί και μετά σπεύδει στους θεα­τρι­νι­σμούς περί διωγμών και επι­θέ­σεων. Μόνο που η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι σκληρή και συγκε­κρι­μένη: Η ΔΕΥΑΡ όντως χρω­στάει. Και αντί να δια­χει­ρι­στεί την υπο­χρέ­ωσή της με σοβα­ρό­τητα και θεσμική συνέ­πεια, απο­φά­σισε να πλη­ρώ­σει 14.500 ευρώ (συν ΦΠΑ) για να κατα­θέ­σει μια νομικά επι­σφαλή ανακοπή, γεμάτη αντι­φά­σεις, με σαθρά, ψευδή επι­χει­ρή­ματα. Μια διαμάχη χωρίς νομικό ή οικο­νο­μικό έρεισμα δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά στημένη. Και κάθε στημένο σκηνικό κάτι κρύβει. Αργά ή γρήγορα θα απο­κα­λυ­φθεί.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Θύτης με τη Μάσκα του Θύματος

Η ΔΕΥΑΡ, λοιπόν, δεν είναι το θύμα. Είναι ο θύτης. Θύτης απέ­να­ντι στους δημότες, θύτης απέ­να­ντι στους υπαλ­λή­λους της,  θύτης απέ­να­ντι στη θεσμική τάξη.

Όμως, όποιος αρνεί­ται  τις ευθύνες του και ταυ­τό­χρονα παρι­στά­νει το κατα­τρεγ­μένο θύμα, θέτει εαυτόν εκτός σοβαρής πολι­τι­κής. Δεν μπορεί η δημόσια διοί­κηση να λει­τουρ­γεί σαν θεα­τρικό μονό­πρα­κτο. Ούτε οι θεσμοί να μετα­τρέ­πο­νται σε σκηνικό κακής προ­πα­γάν­δας.

Πηγή realvoice.gr