Βυθισμένο στο πένθος το Παραδείσι για το απονενοημένο διάβημα 45χρονου

Ημε­δα­πός, γεν­νη­θείς το 1981, ο οποί­ος αντι­με­τώ­πι­ζε προ­βλή­μα­τα ψυ­χι­κής υγεί­ας και τε­λού­σε υπό φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή, έδωσε μόνος του τέλος στη ζωή του τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες. Η εί­δη­ση σκόρ­πι­σε οδύνη σε μια κλει­στή κοι­νω­νία που τον γνώ­ρι­ζε καλά.

Ένα βαρύ πέπλο σιω­πής έχει απλω­θεί από νωρίς το πρωί πάνω από το Πα­ρα­δεί­σι. Η το­πι­κή κοι­νω­νία ξύ­πνη­σε με τη χει­ρό­τε­ρη δυ­να­τή εί­δη­ση, εκεί­νη του απο­νε­νοη­μέ­νου δια­βή­μα­τος ενός αν­θρώ­που που με­γά­λω­σε και έζησε ανά­με­σά της. Σε έναν τόπο όπου οι πε­ρισ­σό­τε­ροι γνω­ρί­ζο­νται με­τα­ξύ τους, μια τέ­τοια απώ­λεια δεν αφορά μόνο μια οι­κο­γέ­νεια. Αφορά ολό­κλη­ρη την κοι­νό­τη­τα.

Οι αρ­μό­διες αρχές ενη­με­ρώ­θη­καν για τον εντο­πι­σμό του άνδρα χωρίς τις αι­σθή­σεις του. Παρά τη γρή­γο­ρη κι­νη­το­ποί­η­ση, δεν υπήρ­χαν πε­ρι­θώ­ρια. Ο ημε­δα­πός είχε ήδη υπο­κύ­ψει. Προ­α­νά­κρι­ση για τα ακρι­βή αίτια και τις συν­θή­κες του θα­νά­του διε­νερ­γεί­ται από τις το­πι­κές αστυ­νο­μι­κές αρχές, στο πλαί­σιο της κα­θιε­ρω­μέ­νης δια­δι­κα­σί­ας που ακο­λου­θεί­ται σε ανά­λο­γες υπο­θέ­σεις.

Από όσα έχουν γίνει γνω­στά, ο άν­δρας αντι­με­τώ­πι­ζε εδώ και καιρό προ­βλή­μα­τα ψυ­χια­τρι­κής φύ­σε­ως και λάμ­βα­νε σχε­τι­κή αγωγή. Η πλη­ρο­φο­ρία αυτή δίνει ένα πλαί­σιο στην τρα­γω­δία, χωρίς ωστό­σο να την εξη­γεί από­λυ­τα. Όσοι ασχο­λού­νται με ζη­τή­μα­τα ψυ­χι­κής υγεί­ας το­νί­ζουν διαρ­κώς πως πίσω από κάθε τέ­τοια από­φα­ση κρύ­βε­ται ένας μα­κρύς, σιω­πη­λός αγώ­νας, που συχνά δεν γί­νε­ται ορα­τός ούτε στο στε­νό­τε­ρο πε­ρι­βάλ­λον.

Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, ο άν­θρω­πος αυτός φέ­ρε­ται να πά­λευε με τα δικά του βάρη, παρά τη φρο­ντί­δα και την πα­ρα­κο­λού­θη­ση που λάμ­βα­νε.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση επα­να­φέ­ρει, για άλλη μία φορά, στο προ­σκή­νιο το ζή­τη­μα της ψυ­χι­κής υγεί­ας και της ανά­γκης για ου­σια­στι­κή στή­ρι­ξη όσων δο­κι­μά­ζο­νται. Παρά τα όποια βή­μα­τα έχουν γίνει, το στίγ­μα που συ­νο­δεύ­ει τις ψυ­χι­κές δια­τα­ρα­χές πα­ρα­μέ­νει ισχυ­ρό, εμπο­δί­ζο­ντας πολ­λούς να ζη­τή­σουν εγκαί­ρως βο­ή­θεια ή να μι­λή­σουν ανοι­χτά για όσα τους τα­λα­νί­ζουν.

Για την ώρα, η το­πι­κή κοι­νω­νία προ­σπα­θεί να στα­θεί στο πλευ­ρό των οι­κεί­ων του εκλι­πό­ντος, σε μια στιγ­μή που οι λέ­ξεις μοιά­ζουν πε­ριτ­τές.