Ο Δήμος Ρόδου απαντά στην αγωγή για το πάρκινγκ της Λίνδου με ένσταση αναρμοδιότητας, παραγραφής και «κερδοσκοπικής» αποζημίωσης

• Στις προ­τά­σεις του στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ο Δήμος υπο­στη­ρί­ζει ότι οι επί­δι­κοι χώροι ήταν ανέ­κα­θεν κοι­νό­χρη­στοι, ότι η εκμε­τάλ­λευσή τους έχει παρα­χω­ρη­θεί από το 2022 στη ΔΕΡΜΑΕ και ότι ο ενάγων γνώριζε την κατά­σταση του ακι­νή­του όταν το απέ­κτησε. Ζητά την απόρ­ριψη της αγωγής και, επι­κου­ρικά, πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη

Η αγωγή του κατοί­κου της Λίνδου που διεκ­δι­κεί από τον Δήμο Ρόδου 525 τετρα­γω­νικά μέτρα της ιδιο­κτη­σίας του, τα οποία κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του ασφαλ­το­στρώ­θη­καν, κλεί­στη­καν με μπάρες και εκμι­σθώ­νο­νται ως χώρος στάθ­μευ­σης, έχει πλέον και την απά­ντηση της άλλης πλευράς. Ο Δήμος Ρόδου κατέ­θεσε τις προ­τά­σεις του και σε αυτές αρνεί­ται την αγωγή σε όλη της την έκταση, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς την απα­ρά­δε­κτη, αόριστη, νόμω και ουσία αβάσιμη. Κατα­λή­γει στο αίτημα να απορ­ρι­φθεί και να κατα­δι­κα­στεί ο ενάγων στα δικα­στικά έξοδα και στην αμοιβή του πλη­ρε­ξού­σιου δικη­γό­ρου.

Η εικόνα που επι­χει­ρεί να δώσει είναι ότι ο χώρος όπου σήμερα σταθ­μεύ­ουν οχήματα δεν είναι ιδιο­κτη­σία που κατα­πα­τή­θηκε, αλλά δημόσια οδός και κοι­νό­χρη­στος χώρος που λει­τουρ­γούσε με τον ίδιο τρόπο επί δεκα­ε­τίες, πολύ πριν ο ενάγων απο­κτή­σει το ακίνητο με συμ­βό­λαιο γονικής παροχής της 20ής Μαρτίου 2024.

Αορι­στία και παρα­γραφή

Η πρώτη ένσταση αφορά στην αορι­στία της αγωγής. Επι­κα­λού­με­νος τις δια­τά­ξεις του Κώδικα Πολι­τι­κής Δικο­νο­μίας και σειρά απο­φά­σεων του Αρείου Πάγου, ο Δήμος υπο­στη­ρί­ζει ότι το δικό­γραφο πρέπει να περιέ­χει σαφή έκθεση όλων των γεγο­νό­των που απαι­τού­νται για τη νομική του θεμε­λί­ωση και ότι το κενό δεν θερα­πεύ­ε­ται ούτε με τις προ­τά­σεις ούτε με την εκτί­μηση των απο­δεί­ξεων.

Το συγκε­κρι­μένο κενό που εντο­πί­ζει είναι ο χρόνος της κατά­λη­ψης. Όπως ανα­φέ­ρει, σε κανένα σημείο της αγωγής δεν προσ­διο­ρί­ζε­ται πότε τα επίδικα τμήματα περι­ήλ­θαν στην κατοχή του Δήμου ή των νομικών προ­σώ­πων που προη­γή­θη­καν αυτού, ενώ δεν αρκεί, κατά την άποψή του, η αναφορά στον Μάιο του 2024, οπότε ο ενάγων λέει ότι δια­πί­στωσε την κατά­ληψη κατά την εμβα­δο­μέ­τρηση. Η παρά­λειψη αυτή, δια­τεί­νε­ται, τον στερεί από το δικαί­ωμα άμυνας και καθιστά αδύνατο τον υπο­λο­γι­σμό της πεντα­ε­τούς παρα­γρα­φής, η οποία, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, έχει σε κάθε περί­πτωση επέλθει.

Στη συνέ­χεια αρνεί­ται την αγωγή στο σύνολό της, με κεντρικό επι­χεί­ρημα ότι ο ενάγων γνώριζε την κατά­σταση του ακι­νή­του όταν το απέ­κτησε. Η δια­μόρ­φωση του χώρου, κατά τον Δήμο, είχε γίνει πριν από δεκα­ε­τίες, αρχικά από την Κοι­νό­τητα Λίνδου και στη συνέ­χεια από τον πρώην Δήμο Λινδίων, και επο­μέ­νως ο σημε­ρι­νός ιδιο­κτή­της παρέ­λαβε το ακίνητο με τους χώρους στάθ­μευ­σης ήδη σε λει­τουρ­γία.

Αναρ­μο­διό­τητα των πολι­τι­κών δικα­στη­ρίων

Η τρίτη ένσταση αφορά τη δικαιο­δο­σία. Ο Δήμος υπο­στη­ρί­ζει ότι τα χρη­μα­τικά αιτή­ματα της αγωγής, δηλαδή τα 35.280 ευρώ ως απο­ζη­μί­ωση χρήσης για 24 μήνες και τα 1.470 ευρώ μηνιαίως από την 1η Μαρτίου 2026, εκφεύ­γουν της αρμο­διό­τη­τας των πολι­τι­κών δικα­στη­ρίων και ανήκουν στα Τακτικά Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια. Η συλ­λο­γι­στική του στη­ρί­ζε­ται στις δια­τά­ξεις του Εισα­γω­γι­κού Νόμου του Αστικού Κώδικα για την αστική ευθύνη του Δημο­σίου και των νομικών προ­σώ­πων δημο­σίου δικαίου, καθώς και σε απόφαση του Ανω­τά­του Ειδικού Δικα­στη­ρίου. Κατά τον Δήμο, η διαφορά υπά­γε­ται στα πολι­τικά δικα­στή­ρια μόνο όταν ενά­γε­ται προ­σω­πικά το όργανο που προ­κά­λεσε τη ζημία και όχι το ίδιο το νομικό πρόσωπο. Εφόσον η αγωγή στρέ­φε­ται κατά του Δήμου ως νομικού προ­σώ­που δημο­σίου δικαίου, η υπόθεση, σύμφωνα με τον ισχυ­ρι­σμό, πρέπει να απορ­ρι­φθεί ως αναρ­μο­δίως ασκη­θείσα.

Οι εικόνες του Google Maps και η κτη­μα­το­λο­γική απο­τύ­πωση

Επί της ουσίας, για την περί­πτωση που το δικα­στή­ριο κρίνει ότι έχει δικαιο­δο­σία, ο Δήμος είναι κατη­γο­ρη­μα­τι­κός ότι οι επί­δι­κοι χώροι είναι και ήταν ανέ­κα­θεν κοι­νό­χρη­στοι. Προ­σκο­μί­ζει 4 εικόνες από το Google Maps, των ετών 2013, 2016, 2019 και 2023, οι οποίες κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του απει­κο­νί­ζουν δια­χρο­νικά τη στάθ­μευση αυτο­κι­νή­των στη δημόσια οδό και στον κοι­νό­χρη­στο χώρο πέρα από αυτήν.

Επι­κα­λεί­ται επίσης τα κτη­μα­το­λο­γικά όρια του ακι­νή­του και σχε­διά­γραμμα που προ­σκο­μί­ζει, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η ιδιο­κτη­σία του ενά­γο­ντος απο­τυ­πώ­νε­ται ως 2 δια­κριτά και ανε­ξάρ­τητα τμήματα, ανάμεσα στα οποία παρεμ­βάλ­λε­ται η δημόσια οδός και η προ­έ­κτασή της, με τα χαρα­κτη­ρι­στικά δημό­σιας έκτασης. Με άλλα λόγια, κατά την ανά­γνωση του Δήμου, ο χώρος που ο ενάγων θεωρεί δικό του είναι το κενό ανάμεσα στα 2 τμήματα του οικο­πέ­δου, το οποίο ουδέ­ποτε απο­τέ­λεσε ιδιω­τική περιου­σία.

Η παρα­χώ­ρηση στη ΔΕΡΜΑΕ από το 2022

Με ξεχω­ρι­στή ένσταση έλλει­ψης παθη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης ο Δήμος υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν είναι καν ο σωστός ενα­γό­με­νος. Προ­σκο­μί­ζει την υπ’ αριθμόν 124/2022 απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, με την οποία, όπως ανα­φέ­ρει, οι χώροι ελεγ­χό­με­νης στάθ­μευ­σης της Δημο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Λίνδου, μεταξύ των οποίων και οι επί­μα­χοι, παρα­χω­ρή­θη­καν νόμιμα από το 2022 στη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ρόδου Μονο­με­το­χική Ανώνυμη Εται­ρεία. Η ΔΕΡΜΑΕ, αυτο­τε­λές νομικό πρόσωπο ιδιω­τι­κού δικαίου με σκοπό την αξιο­ποί­ηση της δημο­τι­κής ακί­νη­της περιου­σίας, είναι έκτοτε, κατά τον Δήμο, η υπόλογη για όσα ανα­φέ­ρο­νται στην αγωγή.

Το στοι­χείο αυτό συνδέει ευθέως την υπόθεση με την άλλη δικα­στική εκκρε­μό­τητα για τη στάθ­μευση στη Λίνδο, εκείνη της ιδιω­τι­κής εται­ρείας κατά της ανα­δό­χου και της ΔΕΡΜΑΕ, που θα συζη­τη­θεί τον Σεπτέμ­βριο του 2027. Και στις 2 υπο­θέ­σεις η δημο­τική επι­χεί­ρηση τοπο­θε­τεί­ται στο επί­κε­ντρο της δια­χεί­ρι­σης των χώρων στάθ­μευ­σης του οικι­σμού.

«Κερ­δο­σκο­πική απο­ζη­μί­ωση» και κατα­χρη­στική άσκηση

Η πιο αιχμηρή ένσταση είναι εκείνη της κατα­χρη­στι­κής άσκησης δικαιώ­μα­τος. Ο Δήμος υπο­στη­ρί­ζει ότι ο ενάγων, γνω­ρί­ζο­ντας κατά την κτήση του ακι­νή­του την προ­ϋ­πάρ­χουσα λει­τουρ­γία των κοι­νό­χρη­στων χώρων στάθ­μευ­σης, προ­σφεύ­γει τώρα δικα­στικά επι­διώ­κο­ντας «εξω­πραγ­μα­τική», όπως τη χαρα­κτη­ρί­ζει, απο­ζη­μί­ωση. Προ­σκο­μί­ζει μάλιστα τη σύμβαση λει­τουρ­γίας ελεγ­χό­με­νης στάθ­μευ­σης με τη ΔΕΡΜΑΕ για το 2026 και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι το ποσό που διεκ­δι­κεί ο ενάγων υπερ­βαί­νει ακόμη και τη συνο­λική αξία της σύμ­βα­σης για όλους τους χώρους στάθ­μευ­σης ολό­κλη­ρης της Λίνδου.

Πρό­κει­ται για το ίδιο έγγραφο που, σύμφωνα με όσα είχαν γίνει γνωστά, απο­τυ­πώ­νει εκμί­σθωση του χώρου έναντι 200.000 ευρώ ετησίως. Ο τρόπος με τον οποίο ο Δήμος συσχε­τί­ζει το ποσό αυτό με τα 35.280 ευρώ της αγωγής δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται περαι­τέρω στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία. Ο Δήμος προ­σθέ­τει ότι ο ενάγων δεν ζητά την απόδοση των τμη­μά­των που θεωρεί δικά του αλλά, όπως το δια­τυ­πώ­νει με έμφαση, «την κερ­δο­σκο­πική απο­ζη­μί­ωσή του», κάτι που κατά την άποψή του απο­κα­λύ­πτει σκοπό που υπερ­βαί­νει κάθε ανεκτό όριο.

Πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη και προ­νό­μια του Δημο­σίου

Για την περί­πτωση που το δικα­στή­ριο κρίνει ότι υπάρχει αμφι­σβή­τηση ως προς την πραγ­μα­τική κατά­σταση των ακι­νή­των, ο Δήμος ζητά τη διε­νέρ­γεια πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θεί αν υπάρχει κατα­πά­τηση, από πότε υφί­στα­ται και αν στις ανοι­κο­δο­μή­σεις των κτηρίων και στις άδειες λει­τουρ­γίας τους απο­τυ­πώ­νε­ται η κατά­σταση που ο ίδιος περι­γρά­φει.

Επι­κα­λεί­ται τέλος τα δικο­νο­μικά προ­νό­μια που απο­λαμ­βά­νει ως Οργα­νι­σμός Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης. Υπο­στη­ρί­ζει ότι τόκος οφεί­λε­ται μόνο από την επίδοση της αγωγής, ότι ο τόκος υπε­ρη­με­ρίας για τους ΟΤΑ ανέρ­χε­ται σε 6% και ότι η δικα­στική δαπάνη που τυχόν επι­δι­κα­στεί σε βάρος του μειώ­νε­ται κατά 50%, βάσει του Κώδικα Δήμων και Κοι­νο­τή­των.

Δύο αντί­θε­τες αφη­γή­σεις για τον ίδιο χώρο

Η απά­ντηση του Δήμου σκια­γρα­φεί μια εντελώς δια­φο­ρε­τική εκδοχή από εκείνη της αγωγής. Ο ενάγων επι­κα­λεί­ται την κατα­χώ­ριση του οικο­πέ­δου στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου ως ελεύ­θε­ρης ιδιο­κτη­σίας και τη βεβαί­ωση μη οφειλής ΤΑΠ που ο ίδιος ο Δήμος εξέδωσε τον Μάρτιο του 2024 για ολό­κληρο το ακίνητο. Ο Δήμος αντι­τεί­νει ότι ο χώρος ήταν ανέ­κα­θεν δημό­σιος δρόμος, ότι ο ενάγων τον παρέ­λαβε έτσι το 2024, ότι υπεύ­θυνη είναι η ΔΕΡΜΑΕ και ότι η αξίωση έχει παρα­γρα­φεί.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι στις προ­τά­σεις του ο Δήμος δεν φαί­νε­ται να απαντά ευθέως στο επι­χεί­ρημα της βεβαί­ω­σης ΤΑΠ, του­λά­χι­στον σύμφωνα με όσα προ­κύ­πτουν από τα δια­θέ­σιμα στοι­χεία. Αντί­στοιχα, δεν απο­τυ­πώ­νε­ται θέση για τον ισχυ­ρι­σμό της αγωγής ότι ο πρό­ε­δρος της Δημο­τι­κής Ενό­τη­τας Λίνδου φέρεται να ζήτησε τη δωρεάν μετα­βί­βαση των τμη­μά­των. Το αν πρό­κει­ται για ιδιω­τική έκταση που κατα­πα­τή­θηκε ή για δημόσιο δρόμο που ουδέ­ποτε ανήκε σε ιδιώτη θα κληθεί να το κρίνει το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, εφόσον προη­γου­μέ­νως απορ­ρί­ψει τις δικο­νο­μι­κές ενστά­σεις που θα έκλει­ναν την υπόθεση πριν καν εξε­τα­στεί η ουσία της.