Στ. Ξεκαλάκης: «Οι πολίτες με την ψήφο τους, πρέπει να επιβάλουν την εθνική συνεννόηση»

Κύριε Ξεκα­λάκη, να ξεκι­νή­σουμε με την αξιο­λό­γηση. Τελικά κερ­δί­σαμε κάτι και πώς βλέπετε να εξε­λίσ­σε­ται η κατά­σταση; Κιν­δυ­νεύ­ουμε από κάποιο ‘ατύχημα’ μέσα στους επό­με­νους μήνες;

Το ατύχημα το έχουμε πάθει από τότε που αυτή η ανίκανη, ανερ­μά­τι­στη και ανα­ξιό­πι­στη κυβέρ­νηση των εθνι­κο­λαϊ­κι­στών ανέλαβε τα ηνία της δια­κυ­βέρ­νη­σης της Χώρας. Την εβδο­μάδα που μας πέρασε η κυβέρ­νηση πανη­γύ­ριζε επειδή οι εκπρό­σω­ποι της τρόικας ξανα­γυ­ρί­ζουν στην Αθήνα για να ολο­κλη­ρώ­σουν το σχε­δια­σμό που θα οδη­γή­σει σε προ­νο­μο­θέ­τηση συγκε­κρι­μέ­νων μέτρων και σε ευχο­λό­για περί δήθεν αντι­σταθ­μι­στι­κών, αν και εφόσον επι­τευ­χθεί ο όρος για την επί­τευξη του πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος 3,5% του ΑΕΠ για το 2018, γεγονός που συνε­πά­γε­ται άγρια λιτό­τητα και νέα αφαί­μαξη του εισο­δή­μα­τος των πολιτών. Μας περνάνε για «ιθα­γε­νείς», αφού έχουν ήδη δεχθεί προ­κα­τα­βο­λικά την μείωση των συντά­ξεων, του αφο­ρο­λό­γη­του, και την αφαί­ρεση των εργα­σια­κών δικαιω­μά­των. Αλλά ακόμα κι αυτή καθ’ αυτή η «ασπι­ρίνη» ενός αντι­σταθ­μι­στι­κού μέτρου για κάθε ένα νέο μέτρο που θα λαμ­βά­νουν είναι έωλη. Επί παρα­δείγ­ματι, αν μειώ­σουν κατά 1.000€ το αφο­ρο­λό­γητο, θα φορ­τώ­σουν με επι­πλέον βάρη 220€ όλους εμάς, ενώ ως θεω­ρη­τικό πάντα αντι­στάθ­μι­σμα θα έχουμε την προσ­δο­κία μείωσης του Φ.Π.Α. σε βασικά αγαθά κατά ποσοστό τέτοιο που ό,τι και να γίνει θα οδηγεί σε αρνη­τικό ισο­ζύ­γιο για τον οικο­γε­νειακό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό.

 Το Grexit επα­νήλθε στην ατζέντα. Πόσο κατα­στρο­φι­κές συνέ­πειες μπορεί να έχει για την χώρα μας ένα τέτοιο σενάριο;

Το σενάριο αυτό δεν είναι και­νούρ­γιο. Το απερ­γά­ζο­νται όλοι οι σκο­τει­νοί κύκλοι της Ευρώπης και το σιγο­ντά­ρουν εκούσια ή ακούσια διά­φο­ρες ιδε­ο­λη­πτι­κές πολι­τι­κές δυνά­μεις στο εσω­τε­ρικό της Χώρας.

Είναι γεγονός ότι, οι συμπο­λί­τες μας, βλέ­πο­ντας την υπο­χώ­ρηση του βιο­τι­κού τους επι­πέ­δου τα τελευ­ταία χρόνια και την αδυ­να­μία των αστικών πολι­τι­κών δυνά­μεων να συνεν­νοη­θούν προς την κατεύ­θυνση της εξόδου από την κρίση, όλο και πιο έντονα «φλερ­τά­ρουν» μ’ ένα τέτοιο σενάριο. Όμως είναι τελείως δια­φο­ρε­τικό ως πολίτης να επι­λέ­γεις τη λάθος «θερα­πεία», που στην πολι­τική μετα­φρά­ζε­ται σε μετά­νοια ως προς την εντολή, δια της ψήφου, σε ένα κόμμα για να κυβερ­νή­σει, απ’ το να «αυτο­κτο­νείς» μέσω μιας επι­λο­γής που καθιστά μη ανα­στρέ­ψιμη την κατά­σταση και μετα­τρέ­πει τη Χώρα σε τρι­το­κο­σμική. Η λύση δεν είναι η έξοδος απ’ το ευρώ και την Ευρω­παϊκή Ένωση, αλλά η πάλη των Λαών και των Προ­ο­δευ­τι­κών Δυνά­μεων για τη βαθ­μιαία μετά­βαση από τη σημε­ρινή ατελή νομι­σμα­τική ένωση στην ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση.

 Η κα Φώφη Γεν­νη­ματά, επέ­μεινε ότι για σχη­μα­τι­σμό Κυβέρ­νη­σης εθνικής συνεν­νό­η­σης απαι­τεί­ται τα δύο πρώτα Κόμματα να ενώσουν τις δυνά­μεις τους γύρω από ένα σχέδιο μεγάλων επεν­δύ­σεων, μεγάλων μεταρ­ρυθ­μί­σεων. Κατά την άποψή σας, είναι κάτι τέτοιο εφικτό;

Το ΠΑΣΟΚ και η Δημο­κρα­τική Συμπα­ρά­ταξη εμμέ­νουν με συνέ­πεια στη θέση που από το 2010 έχουμε εκφρά­σει περί ανα­γκαιό­τη­τας εθνικής συνεν­νό­η­σης.

Σήμερα, επτά χρόνια μετά, αρχίζει να εμπε­δώ­νε­ται μέρα με την ημέρα στη συνεί­δηση κάθε Έλληνα πολίτη, ότι καμία μονο­κομ­μα­τική κυβέρ­νηση ή πολυ­κομ­μα­τική, απο­τε­λού­μενη από κόμματα όπου το ένα υπερ­τε­ρεί συντρι­πτικά των άλλων σε εκλο­γικό ποσοστό, δεν μπορεί να δώσει λύσεις στα προ­βλή­ματά του. Εμείς, απο­συν­δέ­ουμε την εθνική συνεν­νό­ηση από τη συζή­τηση περί δια­μοι­ρα­σμού των κάθε λογής θέσεων κυβερ­νη­τι­κής ή δημό­σιας εξου­σίας. Δεν μας αφορά η κυβερ­νη­τική θεσι­θη­ρία, στο­χεύ­ουμε στην προ­γραμ­μα­τική ηγε­μο­νία και καλούμε τους προ­ο­δευ­τι­κούς Έλληνες Πολίτες να συμ­με­τέ­χουν στη δια­μόρ­φωση των πολι­τι­κών μας θέσεων. Από ‘κει και πέρα, τρεις είναι οι μετε­κλο­γι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να τη δούμε να υλο­ποιεί­ται στην πράξη. Πρώτη, η ενί­σχυση της Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης για να μπο­ρέ­σει να λει­τουρ­γή­σει κατα­λυ­τικά στην ενσάρ­κωσή της, εντός του ασφυ­κτι­κού πλαι­σίου που ορίζει το Σύνταγμα. Δεύτερη, το κλεί­σιμο της εκλο­γι­κής ψαλίδας μεταξύ των πολι­τι­κών δυνά­μεων, κατά τα πρότυπα των εκλογών του Μαΐου του 2012. Τρίτη, η πολι­τική ωρί­μανση του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ. και η άρση της αγωνίας των αρχηγών τους να κατα­γρά­ψουν στο βιο­γρα­φικό τους επι­πλέον ή κάποιους μήνες αντί­στοιχα ως Πρω­θυ­πουρ­γοί.

Άλλωστε, η ιστορία ποτέ δεν αφιε­ρώ­νει σελίδες σε βρα­χύ­βιους Πρω­θυ­πουρ­γούς που συντη­ρούν ή ενι­σχύ­ουν την κρίση, αλλά αντι­θέ­τως δεν φεί­δε­ται επαίνων σε πολι­τι­κούς που μέσα από το βίο και την πολι­τεία τους δίνουν προ­ο­πτική στο Λαό και στην Πατρίδα.

 Mπορεί η χώρα να οδη­γη­θεί σε εκλογές; Αυτό το ενδε­χό­μενο είναι η λύση για τα προ­βλή­ματα της χώρας αυτή την περίοδο;

Η πρόωρη προ­σφυγή στις κάλπες είναι μια κατά­σταση που μπορεί να την προ­κα­λέ­σει η εκά­στοτε κυβέρ­νηση. Αν ο κ. Τσίπρας είχε την ελά­χι­στη ευθιξία και υπη­ρε­τούσε το Λαό κι όχι την ιδιο­τέ­λειά του και τον κομ­μα­τικό του στρατό, θα είχε οδη­γή­σει από καιρό τη Χώρα σε εκλογές.Ας μην τρέ­φουμε όμως φρούδες ελπίδες, δεν πρό­κει­ται να το πράξουν. Όποτε όμως κι αν γίνουν οι εκλογές, προ­ϋ­πό­θεση για να οδη­γή­σουν σε λύση και όχι σε διαιώ­νιση των προ­βλη­μά­των, είναι οι πολίτες, δια της ψήφου τους, να επι­βά­λουν την εθνική συνεν­νό­ηση, κι αυτό, όπως προείπα, θα γίνει αν δεν επι­τρέ­ψουν σε κανένα κόμμα να παίξει το ρόλο του πολι­τι­κού «Γολιάθ» κι αν θέσουν τη Δημο­κρα­τική Συμπα­ρά­ταξη στη θέση του βασικού πρω­τα­γω­νι­στή στον αρι­στερό – προ­ο­δευ­τικό πόλο του πολι­τι­κού μας συστή­μα­τος.

 Στις δημο­σκο­πή­σεις το δικό σας κόμμα, φαί­νε­ται να κερ­δί­ζει ποσοστά. Υπάρ­χουν πιθα­νό­τη­τες για να κατα­λά­βετε την τρίτη θέση σε ενδε­χό­μενη εκλο­γική ανα­μέ­τρηση;

Σε κάθε δια­δι­κα­σία, σε κάθε επί­σκεψη που πραγ­μα­το­ποιούμε σε όλη τη Χώρα δια­πι­στώ­νε­ται σημα­ντική αύξηση της κοι­νω­νι­κής επιρ­ροής του ΠΑΣΟΚ και της Συμπα­ρά­τα­ξης κι αυτό είναι κάτι που μας δίνει δύναμη, αλλά δεν μας εφη­συ­χά­ζει. Στόχος μας είναι μέσα από τις δια­δι­κα­σίες της Συμπα­ρά­τα­ξης να δοθεί το κίνητρο της συμ­με­το­χής σε κάθε προ­ο­δευ­τικό Έλληνα πολίτη. Είναι εξαι­ρε­τικά σημα­ντικό να θέσουμε σε εγρή­γορση πολίτες που για δια­φό­ρους λόγους τέθηκαν τα τελευ­ταία χρόνια σε πολι­τική αγρα­νά­παυση. Να επα­να­συν­δε­θούμε μ’ αυτούς που άδολα ξεγε­λά­στη­καν από τα ψεύδη και τους λαϊ­κι­σμούς του ΣΥΡΙΖΑ. Να εκπρο­σω­πή­σουμε τους μη προ­νο­μιού­χους της νέας εποχής και με όλους αυτούς να δια­μορ­φώ­σουμε τις ικανές και ανα­γκαίες συν­θή­κες για την ανα­δό­μηση της μεσαίας τάξης. Όσο προ­σεγ­γί­ζουμε στο στόχο, τόσο θα αυξάνει και η παρεμ­βα­τική μας ισχύς. Γιατί δεν μας ενδια­φέ­ρει να είμαστε ρυθ­μι­στές των πολι­τι­κών εξε­λί­ξεων, θέλουμε να είμαστε πρω­τα­γω­νι­στές και μέσα από την εφαρ­μογή των πολι­τι­κών μας θέσεων να δίνουμε προ­ο­πτική σε κάθε Έλληνα Πολίτη. Κι αυτό ποτέ δεν κατέστη εφικτό από την τρίτη θέση…

 Τελικά, γιατί δεν προ­χώ­ρησε η προ­σπά­θεια με το ‘Ποτάμι’;

Όσο υπάρ­χουν στελέχη που θέτουν την ανα­γκαιό­τητα δημιουρ­γίας της μεγάλης Προ­ο­δευ­τι­κής Παρά­τα­ξης πάνω από τη λογική δια­χεί­ρι­σης και κατα­νο­μής των δια­φό­ρων αξιω­μά­των, ποτέ μη λες ποτέ. Το κάλεσμα προς όλες τις όμορες ιδε­ο­λο­γικά πολι­τι­κές δυνά­μεις, κινή­σεις ή συλ­λο­γι­κό­τη­τες είναι διαρκές και ειλι­κρι­νές. Τους καλούμε όλους, χωρίς προ­α­παι­τού­μενα, να συμ­με­τέ­χουν στις δια­δι­κα­σίες της Συμπα­ρά­τα­ξης, για να συν­δια­μορ­φώ­σουμε τον οδικό χάρτη προς το συνέ­δριο της Προ­ο­δευ­τι­κής Παρά­τα­ξης που θα αφορά την κοι­νω­νία, θα συμ­με­τέ­χει η κοι­νω­νία, θα διε­ξα­χθεί για την κοι­νω­νία και που το περιε­χό­μενο κι φυσιο­γνω­μία του θα προ­κύ­ψει από τη σύνθεσή του. Ένα συνέ­δριο που θα κριθεί στη βάση των δια­φο­ρε­τι­κών ρευ­μά­των σκέψης, των πολι­τι­κών και όχι των υπαρ­κτών ή εικο­νι­κών μικρο­κομ­μα­τι­κών συσχε­τι­σμών.

 Πιστεύ­ετε ότι υπάρχει μέλλον για την ευρω­παϊκή σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία μέσα σε ένα όχι και τόσο φιλικό περι­βάλ­λον;

Ενίοτε το περι­βάλ­λον το δια­μορ­φώ­νεις και με τη δική σου δράση ή αδρά­νεια.

Η Ευρω­παϊκή Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία επέλεξε να παίξει το ρόλο του κομπάρ­σου, απο­δε­χό­μενη «ωχα­δερ­φικά» τη στείρα λογική μιας Ευρώπης που θα στη­ρί­ζε­ται στην ευη­με­ρία των οικο­νο­μι­κών μεγεθών και όχι των πολιτών. Την επιλογή αυτή την πλήρωσε, καθώς άρχισαν με το πέρασμα του χρόνου να ξεθω­ριά­ζουν οι ιδε­ο­λο­γι­κές γραμμές ανάμεσα σ’ αυτή και στο Λαϊκό Κόμμα. Αν ανα­τρέ­ξει ξανά στις γενε­σιουρ­γές αρχές και αξίες, αν ξανα­βρεί το χαμένο της εαυτό, τότε υπάρχει επι­στροφή. Αλλά για να μπο­ρέ­σει να ανα­τα­χθεί δεν αρκεί η αλλαγή των πολι­τι­κών της εκφρά­σεων σε μια ή δύο Χώρες, απαι­τεί­ται ενιαία στάση και λει­τουρ­γία τόσο στο πλαίσιο των δια­δι­κα­σιών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, όσο και στα όρια εκάστου κράτους.