Ηταν κάποτε μια Ευρώπη

Επι­τέ­λους! Συμ­φώ­νη­σαν οι δύο πλευρές. Η δεξιά κυβέρ­νηση της Δανίας από τη μια και το κόμμα της αντι­πο­λί­τευ­σης από την άλλη, τα βρήκαν όσον αφορά το πλαφόν στο οποίο πρέπει να φτάνει η αξία των κοσμη­μά­των των προ­σφύ­γων. Ετοιμοι. Με ήσυχη τη συνεί­δηση, ψήφισαν νόμο στο κοι­νο­βού­λιό τους. Και αφού τα βρήκαν κυβέρ­νηση και αντι­πο­λί­τευση, στους ίδιους τους πρό­σφυ­γες δεν πέφτει λόγος τι θα κρα­τή­σουν και τι θα παρα­δώ­σουν από τα προ­σω­πικά τους είδη. Όσα κοσμή­ματα ξεπερ­νούν σε χρη­μα­τική αξία το συμ­φω­νη­μένο πλαφόν, θα κατα­λή­γουν στα (μακριά) χέρια του κράτους της Δανίας. Θα γίνουν Δαν(ε)ικά κι αγύ­ρι­στα. Ευτυχώς που κάνει μια εξαί­ρεση. Εξαιρεί από τις κατα­σχέ­σεις τα αντι­κεί­μενα «εξαι­ρε­τι­κής συναι­σθη­μα­τι­κής αξίας». Προ­φα­νώς θεωρεί πως έτσι δια­σώ­ζει την τιμή της… Ισως σε κάποια άλλη στιγμή, απο­φα­σί­σουν να ψηφί­σουν ένα νόμο που να επι­βά­λει κάποιο δια­κρι­τικό στοι­χείο στην εμφά­νιση των προ­σφύ­γων ώστε να μπορεί κανείς εύκολα να τους ξεχω­ρί­σει μέσα στο πλήθος. Ένα άστρο στο στήθος; Ένα χαρι­τω­μένο tattoo στον καρπό; Οι πρό­σφυ­γες έρχο­νται κατά χιλιά­δες και όσοι δεν πνί­γο­νται στα παγω­μένα νερά του Αιγαίου αντι­με­τω­πί­ζουν μια δια­φο­ρε­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα σε κάθε χώρα. Η μονα­δική λογική στην οποία οι περισ­σό­τε­ρες χώρες ομο­νο­ούν είναι αυτή που λέει «ας δώσουμε μερικά χρήματα παρα­πάνω, για να μείνει το πρό­βλημα μακρυά από μας». Και όταν το «πρό­βλημα» δεν μένει μακρυά, υπάρχει η Δανία για να δείξει τον δικό της δρόμο. Ενας ευρω­βου­λευ­τής του κυβερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος πάντως, ο κ. Γενς Ρόχντε, παραι­τή­θηκε οργι­σμέ­νος.

Και ο Δανός συγ­γρα­φέα Christian Mørk, έστειλε στην κυβέρ­νηση έναν φάκελο που περιείχε μια βέρα και ένα σημεί­ωμα από τον απο­στο­λέα: «Ο προ-προπάππος μου ήρθε στη Δανία από την Ρωσία την δεκα­ε­τία του 1860», γράφει. «Και εξ’όσων γνωρίζω κανείς δεν ζήτησε από την προ-προγιαγιά μου να παρα­δώ­σει τα τιμαλφή της όταν έφθασε στα σύνορα. Αλλά ανα­λο­γι­ζό­με­νος αυτούς που τώρα θα υπο­στούν αυτή την ταπεί­νωση, σας στέλνω την βέρα της»

Και κάποιοι Δανοί, ντρο­πια­σμέ­νοι, έντυσαν πρό­σφυγα τη διάσημη γοργόνα της Κοπεγ­χά­γης, ένα μνημείο προς τιμήν του παρα­μυθά Αντερ­σεν. Στα ανέκ­δοτα του οποίου βρέθηκε τελευ­ταία το χει­ρό­γραφο του παρα­μυ­θιού «Ηταν κάποτε μια Ευρώπη».