Όταν η Ελλάδα νόμιζε πως βρήκε τον Κολοσσό της Ρόδου – Το μέντιουμ που ξεγέλασε μια ολόκληρη χώρα

Ακού­γε­ται εντε­λώς φαι­δρό, στα όρια του γε­λοί­ου, κι όμως είναι απο­λύ­τως αλη­θι­νό. Η «ανα­κά­λυ­ψη» του Κο­λοσ­σού της Ρόδου στα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του 1980, χα­μέ­νου τόσο στα βάθη της θά­λασ­σας όσο και της ιστο­ρί­ας, πα­ρα­μέ­νει ένα από τα πιο απί­στευ­τα και αλ­λό­κο­τα επει­σό­δια της σύγ­χρο­νης Ελ­λά­δας.

Στην ελ­λη­νι­κή αρ­χαιο­λο­γία, η ανα­ζή­τη­ση του από­λυ­του «Ιερού Δι­σκο­πό­τη­ρου» συ­νή­θως πε­ρι­στρέ­φε­ται γύρω από τον χα­μέ­νο τάφο του Με­γά­λου Αλε­ξάν­δρου, όπως φά­νη­κε και στο τη­λε­ο­πτι­κό και πο­λι­τι­κό πα­νη­γύ­ρι των ανα­σκα­φών της Αμ­φί­πο­λης.

Πολύ κοντά, όμως, βρί­σκο­νται δύο ακόμη αρ­χαί­ες εμ­μο­νές: το χρυ­σε­λε­φά­ντι­νο άγαλ­μα του Δία στην Ολυ­μπία και ο θρυ­λι­κός Κο­λοσ­σός που κά­πο­τε δέ­σπο­ζε στο λι­μά­νι της Ρόδου. Και τα δύο ανή­κουν δι­καί­ως στα Επτά Θαύ­μα­τα του Αρ­χαί­ου Κό­σμου.

Το κα­λο­καί­ρι του 1987, μια Ολ­λαν­δή γυ­ναί­κα ισχυ­ρί­στη­κε ότι ήξερε ακρι­βώς πού βρι­σκό­ταν ο Κο­λοσ­σός, το μνη­μειώ­δες χάλ­κι­νο αρι­στούρ­γη­μα που φι­λο­τε­χνή­θη­κε το 282 π.Χ.

Η εί­σο­δος της «μέ­ντιουμ αρ­χαιο­λό­γου»

Αν η Αν Ντάνκ­μπα­αρ ήταν πραγ­μα­τι­κή αρ­χαιο­λό­γος, οι ισχυ­ρι­σμοί της ίσως να είχαν κά­ποια βα­ρύ­τη­τα. Αντί γι’ αυτό, δεν είχε καμία απο­λύ­τως επι­στη­μο­νι­κή κα­τάρ­τι­ση. Ήταν αυ­το­α­πο­κα­λού­με­νη μέ­ντιουμ και χαρ­το­μά­ντισ­σα.

Έφτα­σε στη Ρόδο και άρ­χι­σε να λέει σε όποιον την άκου­γε ότι είχε λάβει ένα θεϊκό όραμα. Σε αυτό το όραμα, ισχυ­ρι­ζό­ταν πως είδε το ακρι­βές ση­μείο στον βυθό όπου βρί­σκο­νται τα σπα­σμέ­να κομ­μά­τια του αρ­χαί­ου Κο­λοσ­σού.

Σε σχε­δόν οποια­δή­πο­τε άλλη χώρα, οι το­πι­κές αρχές θα της είχαν δώσει ένα συ­γκα­τα­βα­τι­κό χα­μό­γε­λο, ένα πα­ρη­γο­ρη­τι­κό χτύ­πη­μα στην πλάτη και θα της εύ­χο­νταν καλές δια­κο­πές. Παρ’ όλα αυτά, κα­τά­φε­ρε να πεί­σει ολό­κλη­ρη την πο­λι­τι­κή ηγε­σία για τα ορά­μα­τά της. Ξε­κί­νη­σε από τις το­πι­κές αρχές.

Δύο το­πι­κοί πο­λι­τι­κοί ενη­μέ­ρω­σαν αμέ­σως τον υπουρ­γό Εμπο­ρι­κής Ναυ­τι­λί­ας Στάθη Αλε­ξαν­δρή, ο οποί­ος με τη σειρά του πεί­στη­κε πλή­ρως. Μέσα σε λίγες μέρες, ολό­κλη­ρος ο κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός τέ­θη­κε στη διά­θε­ση της Ολ­λαν­δής μέ­ντιουμ. Το Λι­με­νι­κό, η αστυ­νο­μία και επί­λε­κτοι δύτες του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν.

Οι μόνοι που απο­κλεί­στη­καν από την επι­χεί­ρη­ση ήταν οι πραγ­μα­τι­κοί αρ­χαιο­λό­γοι. Φυ­σι­κά επι­φυ­λα­κτι­κοί, έμει­ναν εκτός γιατί τα ενο­χλη­τι­κά «επι­στη­μο­νι­κά δε­δο­μέ­να» τους απει­λού­σαν να χα­λά­σουν μια υπέ­ρο­χη ιστο­ρία.

 Μι­ντια­κό πα­νη­γύ­ρι

Η ιστο­ρία εξε­λί­χθη­κε σε μι­ντια­κό πυ­ρε­τό. Οι εφη­με­ρί­δες δη­μο­σί­ευαν κα­θη­με­ρι­νά απο­κα­λυ­πτι­κές ενη­με­ρώ­σεις για την υπο­θα­λάσ­σια έρευ­να.

Η Ντάνκ­μπα­αρ επέ­με­νε ότι ένα από τα χέρια του μνη­μεί­ου, ένα πόδι και διά­φο­ρα τμή­μα­τα του κορ­μού βρί­σκο­νταν στον βυθό. Όταν οι δύτες ανέ­συ­ραν τε­λι­κά ένα με­γά­λο, θα­λασ­σο­φθαρ­μέ­νο αντι­κεί­με­νο που έμοια­ζε αμυ­δρά με σφιγ­μέ­νη γρο­θιά, η μέ­ντιουμ και οι υπο­στη­ρι­κτές της πα­νη­γύ­ρι­σαν σαν να επρό­κει­το για ιστο­ρι­κή δι­καί­ω­ση. Οι αμ­φι­σβη­τί­ες κλή­θη­καν να κα­τα­πιούν τα λόγια τους.

Όταν οι επι­στή­μο­νες εξέ­τα­σαν πραγ­μα­τι­κά το «εύ­ρη­μα», χρειά­στη­καν λι­γό­τε­ρο από δύο λεπτά για να κα­τα­λά­βουν την αλή­θεια.

Αυτό που είχαν μπρο­στά τους δεν ήταν ένα χάλ­κι­νο αρι­στούρ­γη­μα 2.000 ετών, αλλά ένα κομ­μά­τι τσι­μέ­ντου και μπά­ζων που είχε πε­τα­χτεί στη θά­λασ­σα από έναν σύγ­χρο­νο το­πι­κό ερ­γο­λά­βο — ένας πραγ­μα­τι­κός σύγ­χρο­νος από­γο­νος των αρ­χαί­ων Ελ­λή­νων κα­τα­σκευα­στών.

Η Με­λί­να Μερ­κού­ρη βάζει τέλος

Το κα­θή­κον της αντι­με­τώ­πι­σης της πα­γκό­σμιας αμη­χα­νί­ας και της εξή­γη­σης του ανε­ξή­γη­του έπεσε στη Με­λί­να Μερ­κού­ρη. Ως υπουρ­γός Πο­λι­τι­σμού, είχε κρα­τή­σει απο­στά­σεις από όλο το εγ­χεί­ρη­μα, καθώς ποτέ δεν πί­στε­ψε στα ορά­μα­τα της μέ­ντιουμ.

Σε μια κα­τά­με­στη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου, ξέ­σπα­σε έντο­νη αντι­πα­ρά­θε­ση όταν η Ολ­λαν­δή χαρ­το­μά­ντισ­σα προ­σπά­θη­σε να δια­κό­ψει την υπουρ­γό. Η Μερ­κού­ρη τη σί­γη­σε με μια αφο­πλι­στι­κή, ιστο­ρι­κή ατάκα: «Η ευ­θύ­νη για την πο­λι­τι­στι­κή μας κλη­ρο­νο­μιά ανή­κει απο­κλει­στι­κά στο Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού — όχι σε μά­ντεις και ανα­γνώ­στες καφέ».

Με αυτή τη φράση, το μυ­θι­κό ψη­φια­κό φρού­ριο του αρ­χαί­ου κό­σμου της Ελ­λά­δας δια­λύ­θη­κε ξανά στη λάσπη, αφή­νο­ντας πίσω του μία από τις πιο αστεί­ες πο­λι­τι­κές ιστο­ρί­ες-προει­δο­ποι­ή­σεις της σύγ­χρο­νης ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας.

Πηγή: newsbomb.gr