Το νερό της Ρόδου ακόμη περιμένει κάποιον να το μετρήσει

Ο Κώ­στας Χρυ­σο­χο­ΐ­δης δεν ζή­τη­σε τί­πο­τα επα­να­στα­τι­κό. Ζή­τη­σε να μάθει η Ρόδος πόσο νερό έχει, πόσο κα­τα­να­λώ­νει, πόσο χάνει στα δί­κτυα και από πού θα βρει όσο θα χρεια­στεί σε 5 και σε 10 χρό­νια. Το ότι ένα τέ­τοιο ισο­ζύ­γιο πα­ρου­σιά­ζε­ται ως πρό­τα­ση και όχι ως δε­δο­μέ­νο λέει πε­ρισ­σό­τε­ρα για τη ΔΕΥΑΡ από κάθε ανα­κοί­νω­ση περί νέας επο­χής. Η προ­στα­σία του απο­θέ­μα­τος είναι υπο­χρέ­ω­ση της επι­χεί­ρη­σης, όμως ένα νησί που ζει από τον του­ρι­σμό και βάζει φρένο στις νέες υδρο­δο­τή­σεις οφεί­λει να ξέρει για πόσο θα κρα­τή­σει το φρένο και με ποια έργα θα ση­κω­θεί.

Το ίδιο ισχύ­ει για τον Βιο­λο­γι­κό. Η ΕΑ­ΔΗ­ΣΥ ακύ­ρω­σε τη δια­δι­κα­σία για έργο 46,6 εκατ. ευρώ και εκ­κρε­μούν 3 απλές απα­ντή­σεις: πότε θα προ­κη­ρυ­χθεί ξανά, με ποια χρη­μα­το­δό­τη­ση και με ποιο χρο­νο­διά­γραμ­μα. Αν προ­στε­θούν οι υπερ­βά­σεις που κα­τα­γρά­φη­καν στα επε­ξερ­γα­σμέ­να λύ­μα­τα και τα ανοι­χτά ερω­τή­μα­τα για τους ισο­λο­γι­σμούς και τις υπο­χρε­ώ­σεις προς τους πα­ρό­χους ενέρ­γειας, η ει­κό­να δεν δι­καιο­λο­γεί ούτε πα­νι­κό ούτε εφη­συ­χα­σμό. Θέλει ένα τρα­πέ­ζι με τον Δήμο, τη ΔΕΥΑΡ και την Πε­ρι­φέ­ρεια, όπως πρό­τει­νε ο επι­κε­φα­λής της «Ανοι­χτής Ατζέ­ντας», που είχε τη φρό­νη­ση να μη με­τα­τρέ­ψει το θέμα σε προ­ε­κλο­γι­κό σποτ για το 2028.

Οι πε­ριο­ρι­σμοί αγο­ρά­ζουν χρόνο, το σχέ­διο όμως είναι αυτό που αγο­ρά­ζει νερό.