ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Δημήτρης Απόκης: «Η Ελλάδα προσφέρει τα πάντα στις ΗΠΑ χωρίς τα ανάλογα ανταλλάγματα»

Πέγκυ Ντόκου 7 λεπτά ανάγνωση
apokis
Η Ελλάδα προσφέρει τα πάντα στις ΗΠΑ χωρίς τα ανάλογα ανταλλάγματα

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΚΗΣ

✦ Σύνοψη ⌄
  • της πλειο­ψη­φίας είναι πιθανή. Οι Ρεπου­μπλι­κά­νοι θα πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουν τις εσω­τε­ρι­κές τους δια­μά­χες και τις προ­κλή­σεις από τους Δημο­κρα­τι­κούς.
  • Η ελλη­νική διπλω­μα­τία αντι­με­τω­πί­ζει προ­κλή­σεις, κυρίως απέ­να­ντι στην τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα και την πολι­τική του Ισραήλ, με απο­τέ­λε­σμα να ανα­δει­κνύ­ο­νται λάθη που χρήζουν άμεσης διόρ­θω­σης.
  • Ο Δημή­τρης Γ. Απόκης αναλύει τις εγχώ­ριες διερ­γα­σίες και την αλλαγή φυσιο­γνω­μίας της κυβέρ­νη­σης, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την αυξα­νό­μενη απαί­τηση της κοι­νω­νίας για παρέμ­βαση από τον πρώην πρω­θυ­πουργό, Αντώνη Σαμαρά.
  • Η διεθνής ασφά­λεια και η πολι­τική σκηνή στην Ελλάδα βρί­σκο­νται σε κρίσιμη συγκυ­ρία, με τον Απόκη να επι­ση­μαί­νει την ανάγκη για στρα­τη­γι­κές προ­σαρ­μο­γές.

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέ­ντευξη, ο δια­κε­κρι­μέ­νος διε­θνο­λό­γος και ανα­λυ­τής αμε­ρι­κα­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής ακτι­νο­γρα­φεί τις ραγδαίες εξε­λί­ξεις στην Ουά­σιγ­κτον, τα λάθη της ελλη­νι­κής διπλω­μα­τίας απέ­να­ντι στην τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα και το Ισραήλ, ενώ αναλύει το έκρυθμο πολι­τικό σκηνικό στο εσω­τε­ρικό της χώρας και τις διερ­γα­σίες στον συντη­ρη­τικό χώρο.

Ο Δημή­τρης Γ. Απόκης δεν χρειά­ζε­ται ιδιαί­τε­ρες συστά­σεις. Διε­θνο­λό­γος με εξει­δί­κευση στην αμε­ρι­κα­νική εξω­τε­ρική πολι­τική, τη γεω­πο­λι­τική και τη διεθνή οικο­νο­μία, από­φοι­τος των κορυ­φαίων πανε­πι­στη­μίων The American University (School of International Service) και The Johns Hopkins University (Paul H. Nitze School of Advanced International Studies) της Ουά­σιγ­κτον, καθώς και μέλος του The International Institute for Strategic Studies του Λον­δί­νου, δια­θέ­τει μια σπάνια βάση γνώσεων. Ως δημο­σιο­γρά­φος, υπήρξε για δεκα­ε­τίες δια­πι­στευ­μέ­νος αντα­πο­κρι­τής στον Λευκό Οίκο, το Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ και το Πεντά­γωνο.

Σε μια κρίσιμη συγκυ­ρία για τη διεθνή ασφά­λεια και την ελλη­νική πολι­τική σκηνή, ο κ. Απόκης ανοίγει τα χαρτιά του. Μιλά για τις προ­κλή­σεις της δεύ­τε­ρης θητείας του Προ­έ­δρου Ντό­ναλντ Τραμπ, τις επερ­χό­με­νες ενδιά­με­σες εκλογές στο αμε­ρι­κα­νικό Κογκρέσο, τις παρα­φω­νίες της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής στη Μέση Ανατολή, αλλά και για τις εγχώ­ριες διερ­γα­σίες, σχο­λιά­ζο­ντας την αλλαγή φυσιο­γνω­μίας της σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης και την αυξα­νό­μενη απαί­τηση της κοι­νω­νίας για παρέμ­βαση από τον πρώην πρω­θυ­πουργό, Αντώνη Σαμαρά.

Κύριε Απόκη, να ξεκι­νή­σουμε από την άλλη πλευρά του Ατλα­ντι­κού. Πώς εξε­λίσ­σο­νται τα πράγ­ματα για τον Πρόεδρο Ντό­ναλντ Τραμπ στη δεύτερη θητεία του;

Βρι­σκό­μα­στε σε μια αντι­κει­με­νικά δύσκολη περίοδο για τον Αμε­ρι­κανό Πρόεδρο. Αυτό, βέβαια, δεν απο­τε­λεί έκπληξη, καθώς διανύει τη δεύτερη και τελευ­ταία θητεία του βάσει του αμε­ρι­κα­νι­κού Συντάγ­μα­τος, πράγμα που σημαί­νει ότι δεν μπορεί να είναι εκ νέου υπο­ψή­φιος. Επι­πλέον, η διεθνής συγκυ­ρία και ειδι­κό­τερα η κατά­σταση με το Ιράν επι­βα­ρύ­νουν το κλίμα. Παρά τα όσα συμ­βαί­νουν στο παρα­σκή­νιο, ο Πρό­ε­δρος Τραμπ δεν ανέμενε ότι φτά­νο­ντας τόσο κοντά στις κρί­σι­μες ενδιά­με­σες εκλογές του Νοεμ­βρίου για το Κογκρέσο, το μέτωπο του Ιράν θα παρέ­μενε ανοικτό.

Αυτό το μέτωπο προ­κα­λεί παρε­νέρ­γειες στο εσω­τε­ρικό των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών: η τιμή της βεν­ζί­νης αυξά­νε­ται και ο πλη­θω­ρι­σμός πιέζει τα νοι­κο­κυ­ριά. Παρότι ο Αμε­ρι­κα­νός Πρό­ε­δρος κατα­γρά­φει σημα­ντι­κές επι­τυ­χίες σε επίπεδο εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής και οικο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης, αυτές δεν μπορούν να επι­κοι­νω­νη­θούν στην κοινή γνώμη όσο θετικά θα έπρεπε, εξαι­τίας της σκιάς των διεθνών εξε­λί­ξεων.

Ποια είναι η πρό­βλεψή σας για το απο­τέ­λε­σμα των ενδιά­με­σων εκλογών στο Κογκρέσο;

Αν βασι­στεί κανείς στις δημο­σκο­πή­σεις -τις οποίες προ­σω­πικά αντι­με­τω­πίζω με μεγάλη επιφύλαξη- η μάχη θα είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολη για τους Ρεπου­μπλι­κά­νους. Ο ίδιος ο Ντό­ναλντ Τραμπ ξεκα­θα­ρί­ζει συχνά πως στην κάλπη δεν κρί­νε­ται το δικό του όνομα, αλλά οι υπο­ψή­φιοι του κόμ­μα­τος. Στη Βουλή των Αντι­προ­σώ­πων τα πράγ­ματα είναι πολύ ζόρικα και η απώλεια της πλειο­ψη­φίας είναι ένα ορατό ενδε­χό­μενο. Στη Γερου­σία η μάχη είναι αμφίρ­ροπη, όμως οι Ρεπου­μπλι­κά­νοι δια­τη­ρούν ελπίδες να κρα­τή­σουν μια οριακή πλειο­ψη­φία.

Ωστόσο, παρα­κο­λου­θώ­ντας την αμε­ρι­κα­νική πολι­τική για πάνω από τρεις δεκα­ε­τίες, επι­στη­μο­νικά και δημο­σιο­γρα­φικά, απο­φεύγω τις πρώιμες προ­γνώ­σεις. Στην Αμερική υπάρχει πάντα η «έκπληξη του Οκτω­βρίου» (October surprise). Το τελευ­ταίο δεκα­πεν­θή­μερο πριν από την κάλπη είναι ιστο­ρικά το πλέον καθο­ρι­στικό.

Ωστόσο, πώς δια­μορ­φώ­νε­ται σήμερα η κατά­σταση στο στρα­τό­πεδο των Δημο­κρα­τι­κών;

Το σημε­ρινό Δημο­κρα­τικό Κόμμα δεν έχει καμία απο­λύ­τως σχέση με το κόμμα που γνω­ρί­ζαμε παρα­δο­σιακά. Έχει μετα­το­πι­στεί σε ακραίες θέσεις. Η ισχυ­ρό­τερη τάση στο εσω­τε­ρικό του είναι η λεγό­μενη προ­ο­δευ­τική πτέρυγα (progressives) της «woke ατζέ­ντας». Πρό­κει­ται για ομάδες με ακραίες ιδέες στην οικο­νο­μία, την εσω­τε­ρική πολι­τική, αλλά και την εξω­τε­ρική πολι­τική -με θέσεις υπέρ των Παλαι­στι­νίων που αγγί­ζουν την ανοχή στην τρο­μο­κρα­τία και με αμφι­λε­γό­με­νες προ­σεγ­γί­σεις απέ­να­ντι στην Κίνα.

Παρ’ όλα αυτά, ο Αμε­ρι­κα­νός πολίτης στο τέλος της ημέρας ψηφίζει με βάση την καθη­με­ρι­νό­τητά του. Όταν αυξά­νε­ται η τιμή της βεν­ζί­νης, η οργή στρέ­φε­ται άμεσα προς την εκά­στοτε δια­κυ­βέρ­νηση. Ο Τραμπ, πάντως, έχει απο­δεί­ξει ότι είναι ένας πολι­τι­κός που δεν κατα­βάλ­λε­ται εύκολα και δια­τη­ρεί ισχυρά χαρτιά μέχρι το τελευ­ταίο λεπτό.

Στα καθ’ ημάς. Πώς δια­μορ­φώ­νο­νται οι σχέσεις της Αθήνας με την Ουά­σιγ­κτον και ποιο είναι το πραγ­μα­τικό απο­τύ­πωμά τους;

Όταν ολο­κλη­ρώ­νο­νται οι προ­ε­δρι­κές εκλογές στις ΗΠΑ, τίθεται σε λει­τουρ­γία το θεσμικό πλαίσιο και οι σχέσεις καθο­ρί­ζο­νται στενά από το αμε­ρι­κα­νικό εθνικό συμ­φέ­ρον. Βέβαια, ο Ντό­ναλντ Τραμπ είναι ένας ηγέτης που εκτιμά ιδιαί­τερα όσους τον στή­ρι­ξαν ή δια­τή­ρη­σαν μια έντιμη στάση απέ­να­ντί του, ειδικά αν ανα­λο­γι­στούμε τον πόλεμο που δέχθηκε από το σύστημα από το 2016. Η στάση που είχε κρα­τή­σει η ελλη­νική κυβέρ­νηση προ­ε­κλο­γικά δεν ήταν υπέρ του, κι αυτό έχει τη σημασία του.

Επί της ουσίας, οι ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κές σχέσεις παρα­μέ­νουν σε καλό επίπεδο και οι ΗΠΑ χρειά­ζο­νται την Ελλάδα λόγω των γεω­πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξεων στην περιοχή. Όμως, η δική μου εκτί­μηση είναι ξεκά­θαρη: η Αθήνα έχει δώσει τα πάντα στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, αλλά τα ανταλ­λάγ­ματα που λαμ­βά­νει -τόσο σε διπλω­μα­τικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο ουσια­στι­κής στή­ρι­ξης απέ­να­ντι στην τουρ­κική προκλητικότητα- είναι ελά­χι­στα έως μηδα­μινά.

Πώς αξιο­λο­γείτε τους χει­ρι­σμούς της ελλη­νι­κής διπλω­μα­τίας στις συμ­μα­χίες της περιο­χής, όπως με το Ισραήλ;

Η στρα­τη­γική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ απο­τε­λεί μονό­δρομο. Δυστυ­χώς, όμως, παρα­τη­ρούμε σοβαρές παρα­φω­νίες και μια αλλο­πρό­σαλλη πολι­τική από την κυβέρ­νηση. Από τη μια πλευρά υπο­γρά­φο­νται σημα­ντι­κές συμ­φω­νίες, όπως η «Ασπίδα του Αχιλλέα» -αν και μένει να δούμε πώς θα εφαρ­μο­στούν στην πράξη-, από την άλλη πλευρά, δεν μπορείς να θεωρείς το Ισραήλ τον κυριό­τερο στρα­τη­γικό σου σύμμαχο και ταυ­τό­χρονα να συνυ­πο­γρά­φεις στην Αίγυπτο κοινά ανα­κοι­νω­θέ­ντα για τη Γάζα και τον Λίβανο που περι­λαμ­βά­νουν θέσεις οι οποίες απο­τε­λούν «κόκκινο πανί» για το Τελ Αβίβ.

Παράλ­ληλα, η Αθήνα υπέ­γραψε «Δια­κή­ρυξη Φιλίας» με την Τουρκία, την οποία η Άγκυρα έχει μετα­τρέ­ψει σε κου­ρε­λό­χαρτο με τις διαρ­κείς διεκ­δι­κή­σεις της. Όλα αυτά συμ­βαί­νουν τη στιγμή που το Ισραήλ κατα­τάσ­σει πλέον την Τουρκία στους βασι­κούς εχθρούς του. Αυτή η τακτική στε­ρεί­ται διπλω­μα­τι­κής σοβα­ρό­τη­τας και μειώνει το ειδικό βάρος της χώρας στη διεθνή σκηνή. Αρκεί να συγκρί­νει κανείς τις επαφές και τη συμ­με­τοχή σε κρίσιμα fora που είχε ο Ταγίπ Ερντο­γάν στην πρό­σφατη Γενική Συνέ­λευση του ΟΗΕ με τις αντί­στοι­χες του Έλληνα πρω­θυ­πουρ­γού για να βγάλει τα συμπε­ρά­σματά του.

Περ­νώ­ντας στις εσω­τε­ρι­κές πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις, ποια είναι η εκτί­μησή σας για την κατά­σταση όπως δια­μορ­φώ­νε­ται, στο κυβερ­νών κόμμα;

Για να είμαστε ακρι­βείς και να απο­δί­δουμε την πραγ­μα­τική εικόνα στους πολίτες, πρέπει να μιλάμε για το «κόμμα του κύριου Μητσο­τάκη» και όχι για τη παρα­δο­σιακή Νέα Δημο­κρα­τία. Πρό­κει­ται για ένα μόρφωμα που δεν έχει σχέση με την ιστο­ρική παρά­ταξη. Η πλειο­ψη­φία των στε­λε­χών της σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης δεν προ­έρ­χε­ται από τη Νέα Δημο­κρα­τία, ενώ οι ασκού­με­νες πολι­τι­κές είναι πλήρως μεταλ­λαγ­μέ­νες. Ο ελλη­νι­κός λαός στις εκλογές του 2023 ψήφισε μια κεντρο­δε­ξιά παρά­ταξη και βρέθηκε αντι­μέ­τω­πος με μια εντελώς δια­φο­ρε­τική δια­κυ­βέρ­νηση.

Βρί­σκε­στε κοντά στον πρώην πρω­θυ­πουργό Αντώνη Σαμαρά. Τι να περι­μέ­νουμε όσον αφορά στις επό­με­νες κινή­σεις του;

Με τον Αντώνη Σαμαρά μας συνδέει μια μακρο­χρό­νια φιλία. Τις λεπτο­μέ­ρειες των απο­φά­σεών του θα τις ανα­κοι­νώ­σει ο ίδιος όταν κρίνει ότι είναι η κατάλ­ληλη ώρα, απευ­θυ­νό­με­νος ευθέως στον ελλη­νικό λαό με τον οποίο δια­τη­ρεί μια αρραγή, δια­χρο­νική σχέση εμπι­στο­σύ­νης.

Εκείνο που είναι ολο­φά­νερο πλέον είναι η τερά­στια πίεση που ασκεί­ται από την ίδια την κοι­νω­νία προς τον πρώην πρω­θυ­πουργό. Πολίτες από όλο το φάσμα τον καλούν να ανα­λά­βει πρω­το­βου­λία ώστε να ξανα­μπεί η χώρα στις ράγες, να απο­κα­τα­στα­θεί η πολι­τική στα­θε­ρό­τητα και να εφαρ­μο­στούν πολι­τι­κές που εξυ­πη­ρε­τούν το εθνικό συμ­φέ­ρον. Ο Αντώνης Σαμαράς είναι έμπει­ρος πολι­τι­κός, γνω­ρί­ζει άριστα τους συσχε­τι­σμούς και δεν επη­ρε­ά­ζε­ται από παρα­σκη­νια­κούς θορύ­βους. Έχει εκφρά­σει θέσεις που δικαιώ­θη­καν πανη­γυ­ρικά, πλην όμως δεν εισα­κού­στη­καν τότε από την κυβέρ­νηση.

Πώς περι­γρά­φετε το πολι­τικό κλίμα καθώς πορευό­μα­στε προς τις επό­με­νες εθνικές εκλογές;

Αυτή τη στιγμή επι­κρα­τεί μια πλα­σμα­τική εικόνα στα­θε­ρό­τη­τας. Η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη ασκεί μια αμιγώς επι­κοι­νω­νιακή πολι­τική, βασι­σμένη σε δηλώ­σεις, φωτο­γρα­φίες και μια επι­δο­μα­τική τακτική που λει­τουρ­γεί ως «τσιρότο» στις βαθιές πληγές που αντι­με­τω­πί­ζει ο πολίτης στην καθη­με­ρι­νό­τητά του.

Όλες οι «κρυφές» και φανερές δημο­σκο­πή­σεις που βλέπουν το φως της δημο­σιό­τη­τας απέχουν παρα­σάγ­γας από την πραγ­μα­τική οργή και αμη­χα­νία που επι­κρα­τεί στην κοι­νω­νία. Έχουμε εισέλ­θει σε μια ιδιαί­τερα κρίσιμη και περί­πλοκη πολι­τική περίοδο. Η επί­τευξη αυτο­δυ­να­μίας από οποιο­δή­ποτε κόμμα φαντά­ζει πλέον από δύσκολη έως αδύνατη. Μέχρι να στηθούν οι κάλπες -όποτε κι αν τις απο­φα­σί­σει ο πρωθυπουργός- οι εξε­λί­ξεις θα είναι πυκνές και το πολι­τικό ενδια­φέ­ρον τερά­στιο.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.