Υπερήφανοι γιατί;

Νιώ­θου­με υπε­ρή­φα­νοι για τον Γιάν­νη  Αντε­το­κούν­μπο,  για τον Λευ­τέ­ρη Πε­τρού­νια, για την Κα­τε­ρί­να Στε­φα­νί­δη, για τον Στέ­φα­νο Τσι­τσι­πά, για Ελ­λη­νες επι­στή­μο­νες που δια­πρέ­πουν στο εξω­τε­ρι­κό (αν κι αυτοί οι τε­λευ­ταί­οι χά­νο­νται στα ψηλά των εφη­με­ρί­δων). Μόνο που δεν αρκεί η «εθνι­κή υπε­ρη­φά­νεια» που μας απο­γειώ­νει 2-3 ημέ­ρες. Ούτε θεωρώ πως μπο­ρεί να εί­μα­στε υπε­ρή­φα­νοι για τα επι­τεύγ­μα­τα κά­ποιου άλλου. Δεν θεωρώ επαρ­κή συ­νά­φεια την κα­τα­γω­γή από την ίδια χώρα για να αι­σθαν­θώ υπε­ρή­φα­νη,  όταν η επι­τυ­χία κά­ποιου δεν οφεί­λε­ται σε κά­ποια δική μου συμ­βο­λή. Χαρά ναι, νο­μί­ζω πως είναι αρ­κε­τή. Μαζί με τη χαρά, ας βγά­λου­με τη λάσπη από τα μάτια κι ας εμπνευ­σθού­με από αυ­τούς τους αξιο­θαύ­μα­στους, άρι­στους νέους αν­θρώ­πους!  Να κά­νου­με κι εμείς τις υπερ­βά­σεις μας, με οδη­γούς αυτά τα νέα παι­διά, που δού­λε­ψαν σκλη­ρά, σε δρόμο μο­να­χι­κό και κα­κο­τρά­χα­λο, που σμί­λε­ψαν τα όνει­ρά τους με ιδρώ­τα και πάθος. Να εμνευ­σθού­με από αυτά τα υπέ­ρο­χα πλά­σμα­τα που με την ευ­φυ­ΐα, την παι­δεία, την ηθική, τη στρα­τη­γι­κή, τη σοφή στο­χο­θε­σία, την ακά­μα­τη προ­σπά­θεια, ξε­περ­νούν πολλά εμπό­δια και φτά­νουν να ξε­περ­νούν τους εαυ­τούς τους.  Να χαι­ρό­μα­στε και να πα­νη­γυ­ρί­ζου­με για όσους κα­τα­φέρ­νουν με την αξία τους να ανα­δει­χθούν σε όποιο τομέα κι αν έχουν επι­λέ­ξει. Αλλά ας σκε­φτού­με πόσες ευ­και­ρί­ες τους δί­νου­με, πόσες δυ­να­τό­τη­τες τους αφή­νου­με, πόσο εν τέλει η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία επεν­δύ­ει στη δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα και το πάθος των νέων αν­θρώ­πων…