Α-τυπος και υπογραμμός: Τα εν οίκω και εν δήμω

Εγ­χει­ρί­διο για δη­μο­σιο­γρά­φους δεν υπάρ­χει. Πα­ρε­ξη­γη­μέ­νο εκ φύ­σε­ως επάγ­γελ­μα, αφού τα στε­γα­νά έχουν από καιρό κα­ταρ­γη­θεί και η πόρτα είναι ορ­θά­νοι­χτη. Μπαί­νει αλλά και βγαί­νει, όποιος θέλει.

Εξάλ­λου, στη χώρα που ό,τι δη­λώ­σεις είσαι, ποιος θα ζη­τή­σει… πι­στο­ποι­η­τι­κά από ποιον;

Τα κλισέ ότι καλοί και κακοί υπάρ­χουν σε κάθε επάγ­γελ­μα, είναι αυ­το­νό­η­τα και ως εκ τού­του πα­ρα­λεί­πο­νται.

Σύμ­φω­να όμως με την ΕΣΗΕΑ ο δη­μο­σιο­γρά­φος οφεί­λει:

-Να θε­ω­ρεί σο­βα­ρό­τα­τη αντιε­παγ­γελ­μα­τι­κή πράξη κάθε λο­γο­κλο­πή.

-Να μην οι­κειο­ποιεί­ται την ερ­γα­σία συ­να­δέλ­φων του. Να ανα­φέ­ρει πά­ντο­τε το όνομα του συ­ντά­κτη, του οποί­ου χρη­σι­μο­ποιεί κεί­με­να ή απο­σπά­σμα­τα κει­μέ­νων.

-Να μνη­μο­νεύ­ει την πηγή των πλη­ρο­φο­ριών, που έχουν ήδη δη­μο­σιευ­θεί ή με­τα­δο­θεί.

Στην πε­ρι­φέ­ρεια, όπου οι πηγές ει­δή­σε­ων είναι συ­γκε­κρι­μέ­νες και πε­ριο­ρι­σμέ­νες, πολ­λές φορές με­τα­ξύ μας οι συ­νά­δελ­φοι πέ­φτου­με ο ένας πάνω στον άλλον, σύ­νη­θες φαι­νό­με­νο, κα­θη­με­ρι­νό και ανα­με­νό­με­νο. Εξάλ­λου, όσοι ερ­γα­ζό­μα­στε σε πε­ρι­φε­ρεια­κά μέσα, οφεί­λου­με να ξέ­ρου­με καλά πολλά είδη ρε­πορ­τάζ σε αντί­θε­ση με τους συ­να­δέλ­φους των Αθη­νών, που έχουν την πο­λυ­τέ­λεια της εξει­δί­κευ­σης.

Στην πε­ρι­φέ­ρεια, πρέ­πει να μπο­ρού­με να αντα­πο­κρι­θού­με και στο πο­λι­τι­κό και στο ελεύ­θε­ρο και στο δι­κα­στι­κό και στο αστυ­νο­μι­κό με την ίδια ευ­κο­λία και την ίδια ευ­ε­λι­ξία.

Αγώ­νας δρό­μου κάθε μέρα για την εί­δη­ση… Ψά­ξι­μο, τρέ­ξι­μο, τη­λε­φω­νή­μα­τα, πο­δα­ρό­δρο­μος, γρα­φεία, αντα­να­κλα­στι­κά και πολλά άλλα αγ­χω­τι­κά στοι­χεία που συν­θέ­τουν μια τυ­πι­κή ημέρα ενός δη­μο­σιο­γρά­φου. Του δη­μο­σιο­γρά­φου του­λά­χι­στον, που έχει μέσα του το «σα­ρά­κι» να βγά­λει εί­δη­ση, να δια­φο­ρο­ποι­η­θεί, να κοι­τά­ξει πίσω από τις γραμ­μές, να δει πέρα από τα εμ­φα­νή. Του δη­μο­σιο­γρά­φου που ψά­χνει, που ανα­δει­κνύ­ει, που ανα­κα­λύ­πτει και που πολ­λές φορές απο­κα­λύ­πτει και δη­μο­σιεύ­ει. Ο κα­θέ­νας ερ­γά­ζε­ται όπως του υπα­γο­ρεύ­ει η συ­νεί­δη­σή του.

Μα­θή­μα­τα δη­μο­σιο­γρα­φί­ας οπωσ­δή­πο­τε δεν είμαι εκεί­νη που θα πα­ρα­δώ­σω. Εξάλ­λου όποιος ασχο­λεί­ται με το επάγ­γελ­μα, θα έπρε­πε να τα γνω­ρί­ζει και να τα σέ­βε­ται.

Ο κα­θέ­νας προ­σπα­θεί να κάνει τη δου­λειά του όσο κα­λύ­τε­ρα μπο­ρεί και όλοι εμείς, δί­νου­με εξε­τά­σεις κα­θη­με­ρι­νά στους ανα­γνώ­στες μας, στους ακρο­α­τές μας, στους τη­λε­θε­α­τές μας. Εκεί­νοι είναι που κρί­νουν, επι­κρί­νουν ή επι­κρο­τούν. Κα­θη­με­ρι­νά.

Η οι­κειο­ποί­η­ση της προ­σω­πι­κής μας ερ­γα­σί­ας, από όσους δεν μπο­ρούν, δεν θέ­λουν, δεν ξέ­ρουν ή δεν εν­δια­φέ­ρο­νται να κά­νουν σωστά τη δου­λειά τους, δυ­στυ­χώς, δεν μπο­ρεί να απο­τρα­πεί. Η γνω­στή μέ­θο­δος του «copy paste» έχει γίνει ιδιαι­τέ­ρως δη­μο­φι­λής. Με ένα κλικ, μπο­ρεί πολύ εύ­κο­λα κα­νείς στην εποχή της τε­χνο­λο­γί­ας και της τα­χύ­τη­τας, να αρ­πά­ξει την δου­λειά σου και με δυο-τρεις αλ­λα­γές, λίγο πα­σά­λειμ­μα και λίγη στά­χτη στα μάτια – ω του θαύ­μα­τος- γεν­νιέ­ται ρε­πορ­τάζ! Ρε­πορ­τάζ το οποίο οι­κειο­ποιεί­ται κά­ποιος, που δεν έχει δου­λέ­ψει γι αυτό. Αρα οι­κειο­ποιεί­ται την ερ­γα­σία σου, τον κόπο σου, τους προ­βλη­μα­τι­σμούς σου ακόμα και τον τρόπο σκέ­ψης σου. Αυτή είναι η λεπτή δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή, ανά­με­σα σε συ­να­δέλ­φους και αντι­γρα­φείς.

Τα εν οίκω μη εν δήμω, λέει μια αρ­χαιο­ελ­λη­νι­κή πα­ροι­μία. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση όμως ισχύ­ει, τα εν οίκω και εν δήμω. Γιατί κά­ποια στιγ­μή πρέ­πει να ξα­να­συ­στη­θού­με.