Η ΔΕΥΑΡ τιμολογεί το νερό του Γαδουρά στους καταναλωτές και το αφήνει απλήρωτο στην Περιφέρεια

• Στις «ανε­λα­στι­κές» δα­πά­νες της η επι­χεί­ρη­ση μετρά τη­λε­φω­νία, καύ­σι­μα και μι­σθώ­σεις μη­χα­νη­μά­των, όχι όμως το κό­στος του προ­ϊ­ό­ντος που δια­νέ­μει. Το 2025 είχε του­λά­χι­στον ρυθ­μί­σει την οφει­λή της σε 48 δό­σεις, ενώ τώρα δεν υπάρ­χει ούτε ρύθ­μι­ση ούτε κα­τα­βο­λή

Εκλει­σαν χθες οι φά­κε­λοι στο Τρι­με­λές Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιά για την νέα αί­τη­ση ανα­στο­λής που κα­τέ­θε­σε η ΔΕΥΑΡ κατά της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Η υπό­θε­ση περνά στη φάση της ανα­μο­νής της από­φα­σης. Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται η οφει­λή των 2.172.692,27 ευρώ από τον έκτο λο­γα­ρια­σμό της προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης για τη λει­τουρ­γία των έργων ύδρευ­σης του Γα­δου­ρά.

Πρό­κει­ται για το δεύ­τε­ρο δι­κα­στι­κό μέ­τω­πο της ίδιας δια­μά­χης, μετά το κα­τα­σχε­τή­ριο που εκ­κρε­μεί στο Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου. Η Πε­ρι­φέ­ρεια ζητά να απορ­ρι­φθούν τόσο η αί­τη­ση όσο και το αί­τη­μα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής. Υπο­στη­ρί­ζει ότι η ΔΕΥΑΡ πε­ρι­γρά­φει στο Εφε­τείο μια δέ­σμευ­ση λο­γα­ρια­σμών που έχει ήδη αρθεί για το μέλ­λον, ενώ για τον επί­μα­χο λο­γα­ρια­σμό δεν έχει κα­τα­βά­λει μέχρι σή­με­ρα το πα­ρα­μι­κρό.

Η αί­τη­ση και οι δι­κη­γό­ροι των 2 πλευ­ρών

Η νέα αί­τη­ση δεν στρέ­φε­ται κατά του κα­τα­σχε­τη­ρί­ου αλλά κατά των πρά­ξε­ων στις οποί­ες αυτό στη­ρί­ζε­ται, δη­λα­δή του χρη­μα­τι­κού κα­τα­λό­γου της 14ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 και της κα­τά­στα­σης βε­βαί­ω­σης οφει­λής της 15ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Κα­τα­τέ­θη­κε στις 22 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Την υπο­γρά­φει ως πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος της ΔΕΥΑΡ ο κ. Βα­σί­λειος Χα­τζη­γιαν­νά­κης.

Την Πε­ρι­φέ­ρεια εκ­προ­σω­πούν οι κ.κ. Γιώρ­γος Μαυ­ρομ­μά­της, Έλλη Βε­λιά­δη και Ευάγ­γε­λος Πε­τρό­που­λος. Με τις από­ψεις που υπο­γρά­φουν ζη­τούν την απόρ­ρι­ψη της αί­τη­σης και να κλη­θούν ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου, ώστε να ανα­πτύ­ξουν και προ­φο­ρι­κά τις θέ­σεις τους.

Η ΔΕΥΑΡ προ­βάλ­λει 6 λό­γους. Υπο­στη­ρί­ζει ότι η βε­βαί­ω­ση δεν πε­ριέ­χει τα στοι­χεία που απαι­τεί ο νέος Κώ­δι­κας Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια δεν είναι αρ­μό­δια να βε­βαιώ­νει η ίδια τα έσοδά της, ότι ο λο­γα­ρια­σμός εγκρί­θη­κε από επι­τρο­πή με κακή σύν­θε­ση και ότι η σύμ­βα­ση με τον ανά­δο­χο χρη­μα­το­δο­τεί­ται από δη­μό­σιους πό­ρους. Το με­γα­λύ­τε­ρο βάρος πέ­φτει στην κο­στο­λό­γη­ση. Κατά την επι­χεί­ρη­ση, τα έργα της δεύ­τε­ρης φάσης δεν κα­τα­σκευά­στη­καν ποτέ, η αμοι­βή του ανα­δό­χου όμως εξα­κο­λου­θεί να τα πε­ρι­λαμ­βά­νει. Με δι­κούς της υπο­λο­γι­σμούς, η ορθή χρέ­ω­ση του έκτου λο­γα­ρια­σμού είναι 1.216.632,62 ευρώ. Ως προς τη βλάβη, επι­κα­λεί­ται μη­δε­νι­κά τα­μεια­κά δια­θέ­σι­μα, μη­νιαία μι­σθο­δο­σία 437.100 ευρώ για 236 ερ­γα­ζο­μέ­νους και ανε­λα­στι­κές δα­πά­νες 1.972.340,16 ευρώ τον μήνα.

«Η σύγ­χυ­ση δεν είναι τυ­χαία»

Η Πε­ρι­φέ­ρεια απα­ντά ότι στο Εφε­τείο κρί­νο­νται μόνο ο χρη­μα­τι­κός κα­τά­λο­γος και η τα­μεια­κή βε­βαί­ω­ση, που από μόνα τους δεν αφαι­ρούν κα­νέ­να πε­ριου­σια­κό στοι­χείο. Το κα­τα­σχε­τή­ριο προ­σβάλ­λε­ται στη Ρόδο. Εκεί, στις 30 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026, εκ­δό­θη­κε προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή που έκανε το αί­τη­μα της ΔΕΥΑΡ δεκτό μόνο εν μέρει. Τα ποσά που εισ­ρέ­ουν από εκεί­νη την ημέρα και μετά η επι­χεί­ρη­ση μπο­ρεί να τα ανα­λαμ­βά­νει ελεύ­θε­ρα. Εκτός δια­τα­γής έμει­ναν τα χρή­μα­τα που είχαν ήδη απο­δο­θεί στην Πε­ρι­φέ­ρεια στις 29 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», πρό­κει­ται για 150.227,59 ευρώ.

Παρ’ όλα αυτά, η αί­τη­ση στον Πει­ραιά στη­ρί­ζει το κε­φά­λαιο της βλά­βης στη «δέ­σμευ­ση του συ­νό­λου των τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών». «Η σύγ­χυ­ση αυτή δεν είναι τυ­χαία, αλλά απο­λύ­τως σκό­πι­μη», ανα­φέ­ρουν οι δι­κη­γό­ροι της Πε­ρι­φέ­ρειας. Επι­ση­μαί­νουν ότι η αί­τη­ση κα­τα­τέ­θη­κε στις 22 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 αλλά επι­δό­θη­κε 10 ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, 2 ημέ­ρες μετά την προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή της Ρόδου, χωρίς να ενη­με­ρω­θεί το Εφε­τείο για τη με­τα­βο­λή.

Ο λο­γα­ρια­σμός των 7 μηνών

Ο έκτος λο­γα­ρια­σμός αφορά τις υπη­ρε­σί­ες από τον Σε­πτέμ­βριο του 2025 έως και τον Μάρ­τιο του 2026. Εγκρί­θη­κε κατά πλειο­ψη­φία στις 17 Απρι­λί­ου 2026 από την επι­τρο­πή πα­ρα­κο­λού­θη­σης, η οποία αφαί­ρε­σε 337.395,45 ευρώ και κα­τέ­βα­σε το ποσό στα 2.172.692,27 ευρώ. Κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια, αντι­στοι­χεί ακρι­βώς σε όσα η ίδια πλη­ρώ­νει από δικά της κε­φά­λαια στον ανά­δο­χο για το ίδιο διά­στη­μα. Η σύμ­βα­ση, που έχει ελεγ­χθεί από το Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο, ορί­ζει ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια «δεν προσ­δο­κά, δε διεκ­δι­κεί ούτε απο­κο­μί­ζει κα­νέ­να οι­κο­νο­μι­κό όφε­λος».

Ο λο­γα­ρια­σμός κοι­νο­ποι­ή­θη­κε στη ΔΕΥΑΡ στις 13 Ιου­λί­ου 2026 και η προ­θε­σμία των 30 ημε­ρών έληξε στις 12 Αυ­γού­στου 2026. Η Πε­ρι­φέ­ρεια το­νί­ζει ότι έκτο­τε δεν κα­τα­βλή­θη­κε τί­πο­τα. Ούτε τα 1.216.632,62 ευρώ που η ίδια η επι­χεί­ρη­ση δέ­χε­ται ως ορθή χρέ­ω­ση, ούτε τα 113.560,56 ευρώ που, με τους δι­κούς της συμ­ψη­φι­σμούς, θα κα­τέ­βαλ­λε «άμεσα».

Η ΔΕΥΑΡ αντι­τεί­νει ότι έχει πλη­ρώ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρα από όσα όφει­λε για τους προη­γού­με­νους λο­γα­ρια­σμούς και ότι το πλε­ό­να­σμα πρέ­πει να λο­γι­στεί ένα­ντι του έκτου. Η Πε­ρι­φέ­ρεια απα­ντά ότι εκεί­νες οι κα­τα­βο­λές προ­έρ­χο­νται από την κα­τά­σχε­ση του 2025 και από δό­σεις ρύθ­μι­σης, οπότε δεν με­τα­φέ­ρο­νται μο­νο­με­ρώς σε άλλη οφει­λή.

Τα με­γέ­θη που αντι­τάσ­σει η Πε­ρι­φέ­ρεια

Στον ισχυ­ρι­σμό περί οι­κο­νο­μι­κού αδιε­ξό­δου η Πε­ρι­φέ­ρεια απα­ντά με στοι­χεία που, όπως ανα­φέ­ρει, προ­έρ­χο­νται από την ίδια τη ΔΕΥΑΡ. Η επι­χεί­ρη­ση δη­λώ­νει ετή­σια έσοδα από τέλη 19 έως 20 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, άρα η οφει­λή αντι­στοι­χεί πε­ρί­που στο 11% του ποσού. Στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2026 έχει εγ­γρά­ψει ει­δι­κή πί­στω­ση 2.500.000 ευρώ για την προ­γραμ­μα­τι­κή σύμ­βα­ση, ποσό με­γα­λύ­τε­ρο από την οφει­λή. Σε συ­γκε­κρι­μέ­νο τρα­πε­ζι­κό λο­γα­ρια­σμό της κα­τα­γρά­φο­νται για τον Σε­πτέμ­βριο του 2026 πι­στώ­σεις 2.160.568,22 ευρώ, σχε­δόν στο ύψος ολό­κλη­ρης της οφει­λής. Η Πε­ρι­φέ­ρεια επι­κα­λεί­ται ακόμη από­φα­ση της 16ης Ιου­νί­ου 2026, με την οποία η ΔΕΥΑΡ δέ­σμευ­σε για έργα στην εγκα­τά­στα­ση επε­ξερ­γα­σί­ας λυ­μά­των 46.600.000 ευρώ σε βάθος 3 ετών, δη­λώ­νο­ντας ότι θα τα χρη­μα­το­δο­τή­σει «απο­κλει­στι­κά με ίδιους πό­ρους».

Ο πί­να­κας των ανε­λα­στι­κών δα­πα­νών, κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια, είναι ανα­πό­δει­κτο ση­μεί­ω­μα της ίδιας της επι­χεί­ρη­σης. Πε­ρι­λαμ­βά­νει τη­λε­φω­νία, καύ­σι­μα και μι­σθώ­σεις μη­χα­νη­μά­των, όχι όμως το κό­στος του νερού του Γα­δου­ρά. «Η αι­τού­σα θε­ω­ρεί “ανε­λα­στι­κή” κάθε δα­πά­νη της εκτός από το κό­στος του ίδιου του προ­ϊ­ό­ντος που δια­νέ­μει και τι­μο­λο­γεί», ση­μειώ­νε­ται χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Προ­στί­θε­ται ότι η ΔΕΥΑΡ δεν προ­σκό­μι­σε οι­κο­νο­μι­κές κα­τα­στά­σεις των χρή­σε­ων 2024 και 2025 και ότι η δυ­σπρα­γία της είναι πα­λαιά, άσχε­τη με την επί­μα­χη βε­βαί­ω­ση.

Οι νο­μι­κοί λόγοι και το προη­γού­με­νο του 2025

Στα νο­μι­κά ζη­τή­μα­τα οι κ.κ. Μαυ­ρομ­μά­της, Βε­λιά­δη και Πε­τρό­που­λος θυ­μί­ζουν ότι προ­δή­λως βά­σι­μος είναι μόνο ο λόγος που στη­ρί­ζε­ται σε πάγια νο­μο­λο­γία. Ο νέος Κώ­δι­κας ισχύ­ει από τις 29 Ιου­νί­ου 2026 και, όπως ση­μειώ­νουν, δεν υπάρ­χει ακόμη δι­κα­στι­κή από­φα­ση που να ερ­μη­νεύ­ει τις επί­μα­χες δια­τά­ξεις του. Για την επι­τρο­πή πα­ρα­κο­λού­θη­σης ανα­φέ­ρουν ότι τα μέλη της ορί­στη­καν ονο­μα­στι­κά στη σύμ­βα­ση που υπέ­γρα­ψε η ίδια η ΔΕΥΑΡ. Η επι­χεί­ρη­ση με­τεί­χε σε 7 συ­νε­δριά­σεις χωρίς να ζη­τή­σει ποτέ εξαί­ρε­ση και προ­βάλ­λει την αντίρ­ρη­ση 3 χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, «και μόνο για τον λο­γα­ρια­σμό που δεν θέλει να πλη­ρώ­σει».

Ο ισχυ­ρι­σμός για χρη­μα­το­δό­τη­ση από το Πρό­γραμ­μα Δη­μο­σί­ων Επεν­δύ­σε­ων δια­ψεύ­δε­ται, κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια, από έγ­γρα­φο του αρ­μό­διου υπουρ­γεί­ου της 11ης Ιου­λί­ου 2025, σύμ­φω­να με το οποίο το πρό­γραμ­μα δεν κα­λύ­πτει λει­τουρ­γι­κές δα­πά­νες. Όσο για την κο­στο­λό­γη­ση, στη­ρί­ζε­ται σε με­λέ­τη ιδιώ­τη με­λε­τη­τή την οποία η ΔΕΥΑΡ «επι­φυ­λάσ­σε­ται να προ­σκο­μί­σει».

Η Πε­ρι­φέ­ρεια επι­κα­λεί­ται και το προη­γού­με­νο. Για τους 4 πρώ­τους λο­γα­ρια­σμούς το Εφε­τείο, με την από­φα­ση Ν35/2025, είχε απορ­ρί­ψει την αί­τη­ση ανα­στο­λής της ΔΕΥΑΡ. Είχε δια­τά­ξει μόνο την ελεύ­θε­ρη δια­κί­νη­ση των μελ­λο­ντι­κών κα­τα­θέ­σε­ων, υπό τον όρο ότι θα τη­ρεί­ται η ρύθ­μι­ση των 48 δό­σε­ων. Ακο­λού­θη­σε η από­φα­ση Ν24/2026 επί αί­τη­σης του Δήμου Ρόδου ως εγ­γυ­η­τή, με την οποία, όπως επι­κα­λεί­ται, οι ίδιοι κατ’ ου­σί­αν λόγοι κρί­θη­καν και πάλι μη προ­δή­λως βά­σι­μοι. Το 2025, ση­μειώ­νει η Πε­ρι­φέ­ρεια, η επι­χεί­ρη­ση είχε ρυθ­μί­σει την οφει­λή και την εξυ­πη­ρε­τού­σε. Για τον έκτο λο­γα­ρια­σμό δεν έχει γίνει ούτε ρύθ­μι­ση ούτε κα­τα­βο­λή.

Το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον και το επι­κου­ρι­κό αί­τη­μα

Η Πε­ρι­φέ­ρεια επι­μέ­νει ότι δεν επι­διώ­κει κέρ­δος αλλά την εί­σπρα­ξη όσων έχει ήδη πλη­ρώ­σει στον ανά­δο­χο που λει­τουρ­γεί τις εγκα­τα­στά­σεις από τις οποί­ες υδρο­δο­τεί­ται η πόλη και με­γά­λο μέρος του νη­σιού. Προει­δο­ποιεί ότι, αν δεν μπο­ρέ­σει να συ­νε­χί­σει τις πλη­ρω­μές, ο ανά­δο­χος θα ανα­στεί­λει τις ερ­γα­σί­ες ή θα δια­λύ­σει τη σύμ­βα­ση, με άμεσο κίν­δυ­νο για την υδρο­δό­τη­ση. Θυ­μί­ζει ότι ο νέος Κώ­δι­κας, όταν ασκεί­ται έν­δι­κο βο­ή­θη­μα, ανα­στέλ­λει μόνο το 50% του αμ­φι­σβη­τού­με­νου ποσού και μόνο εφό­σον έχει κα­τα­βλη­θεί το υπό­λοι­πο. Μια ολική ανα­στο­λή χωρίς καμία κα­τα­βο­λή, κατά την ίδια, θα την με­τέ­τρε­πε σε «μό­νι­μο και ανα­γκα­στι­κό χρη­μα­το­δό­τη» της επι­χεί­ρη­σης.