Αμφισβητείται η ιδιοκτησία του Δημοσίου σε ακίνητα της Μεσαιωνικής Πόλης!

Απόφαση «βόμβα» του Αρείου Πάγου, που επι­κύ­ρωσε ανάλογη του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, θέτει εν αμφι­βόλω την ιδιο­κτη­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου σε δεκάδες ακίνητα στη Μεσαιω­νική Πόλη, που είχαν περιέλ­θει στη δια­χεί­ριση του Νομικού Προ­σώ­που Δημο­σίου Δικαίου με την επω­νυ­μία «Οργα­νι­σμός Περι­θάλ­ψεως και Απο­κα­τα­στά­σεως Ισραη­λι­τών Ελλάδος (ΟΠΑΙΕ)».

Το δικα­στή­ριο με την απόφασή του, έκρινε συγκε­κρι­μένα ότι κακώς το Ελλη­νικό Δημόσιο συμπε­ριέ­λαβε στην ιδιο­κτη­σία του ακίνητο του ΟΠΑΙΕ. Η απόφαση έχει επε­κτα­τικό απο­τέ­λε­σμα σε του­λά­χι­στον 230 ακόμη ακίνητα με το ίδιο καθε­στώς εντός των τειχών.

Στην υπό κρίση υπόθεση ο ΟΠΑΙΕ εξέθεσε ότι η Ρ. Κ. του Μ., ήταν κύριος, νομέας και κάτοχος ενός ακι­νή­του στη Μεσαιω­νική Πόλη. Η ανωτέρω, απε­βί­ωσε συνε­πεία των διωγμών των εβραϊ­κής κατα­γω­γής πλη­θυ­σμών στη διάρ­κεια του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμίου Πολέμου.

Υπο­στή­ριξε ότι το επίδικο ακίνητο περι­ήλθε στο ΟΠΑΙΕ δυνάμει του α.ν. 846/1946 και του Β.Δ. από 29/29-3-1949 «περί ιδρύ­σεως του Ο.Π.Α.Ι.Ε» και ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο αμφι­σβη­τεί το δικαί­ωμα της επ’ αυτού (οικο­πέ­δου).

Το Ελλη­νικό Δημόσιο αρνή­θηκε στο σύνολό της την αγωγή, ειδι­κό­τερα δε προ­βάλ­λει τον ισχυ­ρι­σμό ότι έχει κατα­στεί κύριο του ακι­νή­του κατά τρόπο πρω­τό­τυπο και ειδι­κό­τερα με τα προ­σό­ντα της τακτι­κής, άλλως της έκτα­κτης χρη­σι­κτη­σίας, ως νεμό­μενο αυτό, με καλή πίστη και νόμιμο τίτλο, για χρονικό διά­στημα που υπερ­βαί­νει την τεσα­ρα­κο­ντα­ε­τία, ήτοι συνεχώς και αδια­λεί­πτως, προ του έτους 1965, ενερ­γώ­ντας δια­κα­το­χι­κές πράξεις νομής  και ειδι­κό­τερα, το μίσθωνε σε τρίτους και εισέ­πραττε τα μισθώ­ματα.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Το επίδικο ακίνητο κείμενο στη θέση «Εβραϊκά», με καλυμ­μένο χώρο 96 τμ, ακά­λυ­πτο χώρο 152 τμ, εφέρετο εγγε­γραμ­μένο από θεμε­λιώδη κατα­γραφή στα βιβλία μετα­γρα­φών Ρόδου, στο όνομα της Ρ. Κ. του Μ..

Κατόπιν των φυλε­τι­κών διωγμών που υπέστη το εβραϊκό στοι­χείο, η ως άνω συνε­λή­φθη μαζί με ομό­θρη­σκούς της και μετα­φέρ­θηκε αρχικά στην Αθήνα και ακο­λού­θως σε στρα­τό­πεδο συγκέ­ντρω­σης, απ’ όπου δεν επέ­στρεψε. Μέχρι τη συζή­τηση της αγωγής δεν εμφα­νί­σθηκε ούτε η ίδια ούτε κάποιο πρόσωπο που να εγείρει κλη­ρο­νο­μικά δικαιώ­ματα στην περιου­σία της.

Το ως ακίνητο κατε­λή­φθη από τον Οργα­νι­σμό Δια­χει­ρί­σεως Ακί­νη­της Περιου­σίας Δημο­σίου δυνάμει της από 18-02-1955 και με αριθμό 6192/472/18-02-1955 από­φα­σης του Γενικού Διοι­κη­τού Δωδε­κα­νή­σου.

Δυνάμει της παρα­γρά­φου 8 του άρθρου 34 του ΑΝ 1539/1938, μετά τη συμπλή­ρωση δεκα­ε­τούς δια­χει­ρί­σεως του από τον ως άνω Οργα­νι­σμό, το ακίνητο, περι­ήλθε στον τελευ­ταίο.

Σύμφωνα με το από 29-10-1968 πρω­τό­κολλο παρά­δο­σης και παρα­λα­βής αρχαιο­λο­γι­κών ακι­νή­των, ο Οργα­νι­σμός Δια­χει­ρί­σεως Ακί­νη­της Περιου­σίας Δημο­σίου παρέ­δωσε το ακίνητο στο ΤΑΠ προς δια­χεί­ριση.

Με το άρθρο 2 του ν.δ. 195/1973, ο προ­α­να­φερ­θείς Οργα­νι­σμός καταρ­γή­θηκε, το δε επίδικο περι­ήλθε αυτο­δι­καίως κατά κυριό­τητα στο Ελλη­νικό Δημόσιο.

Στο επίδικο ακίνητο κατοι­κούσε, ήδη πριν από την κατά­ληψη του από το Ελλη­νικό Δημόσιο, η Ε. χήρα Ν. Μ., η οποία κατέ­βαλε μισθώ­ματα στον Οργα­νι­σμό Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου στη Δωδε­κά­νησο μετά την κατά­ληψη του ακι­νή­του ως εγκα­τα­λειμ­μέ­νου.

Ακο­λού­θως, με τη με αριθμό ΥΠΠΕ / 8.05Α-154″/19675/29-04-1986 απόφαση του Υπουρ­γού Πολι­τι­σμού εγκρί­θηκε η μετα­βί­βαση της μισθω­τι­κής σχέσης στον εγγονό της τελευ­ταίας, Ι. Σ., ανα­δρο­μικά από την 01-01-1985.

Τον Φεβρουά­ριο του έτους 1990 εγκα­τα­στά­θηκε αυθαί­ρετα στο ακίνητο η Ε. Γ.. Με τη με αριθμό ΥΠΠΟ/ ΑΠΑΛΑ /Φ05Α-154Α/40924/1334/23-08-1993 απόφαση του ΓΓ του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού εγκρί­θηκε η μετα­στέ­γαση του Ν. Τ. στο επίδικο ακίνητο, με την προ­ϋ­πό­θεση αυτό να επι­σκευα­στεί με την προ­γραμ­μα­τική σύμβαση ΥΠΠΟ-ΤΑΠΑ-Δήμου Ροδίων.

Σε εκτέ­λεση της ως άνω από­φα­σης υπε­γράφη το από 01-11-1995 συμ­φω­νη­τικό μισθώ­σεως χρο­νι­κής διάρ­κειας 3 ετών, έναντι μισθώ­μα­τος 30.000 δραχμών.

Μετά την απο­χώ­ρηση του Ν. Τ., ο Π. Χ. κατέ­λαβε αυθαι­ρέ­τως το ακίνητο.

Στη συνέ­χεια με την από 19-05-2004 αίτησή του, απευ­θυ­νό­μενη στο Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών, ζήτησε να ανα­γνω­ρι­σθεί η νομή, η δια­χεί­ριση και κατοχή του στο επίδικο ακίνητο, να υπο­χρε­ω­θεί το Ελλη­νικό Δημόσιο να του απο­δώ­σει το ακίνητο και να ανα­γνω­ρι­σθεί η ακυ­ρό­τητα κάθε πράξης που ενερ­γή­θηκε με γνώμονα την εσφαλ­μένη εντύ­πωση ότι ήταν εγκα­τα­λειμ­μένο και να δια­τα­χθεί η διόρ­θωση των σχε­τι­κών κτη­μα­το­λο­γι­κών εγγρα­φών.

Η αίτηση αυτή συζη­τή­θηκε στο Γνω­μο­δο­τικό Συμ­βού­λιο Δημο­σίων Κτη­μά­των και Ανταλ­λά­ξι­μης Περιου­σίας του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών κατά τη συνε­δρί­αση της 28-09-2006, μετά την οποία εκδό­θηκε η με αριθμό 57α/28-09-2006 γνω­μο­δό­τηση με την οποία έγινε δεκτή η εισή­γηση της Προϊ­στα­μέ­νης της 10ης Διεύ­θυν­σης του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών.

Το ως άνω Συμ­βού­λιο γνω­μο­δό­τησε υπέρ της απορ­ρί­ψεως της από 19-05-2004 αίτησής του γιατί έκρινε ότι το ενα­γό­μενο Ελλη­νικό Δημόσιο έχει απο­κτή­σει την κυριό­τητα με έκτακτη χρη­σι­κτη­σία.

Επειδή όμως η δια­χεί­ριση αυτή, η οποία αφο­ρούσε όλες τις Ισραη­λι­τι­κές περιου­σίες μετα­βι­βά­στηκε στον ΟΠΑΙΕ το επίδικο ακίνητο δεν υπα­γό­ταν κατά το χρόνο της κατά­λη­ψης του από το Ελλη­νικό Δημόσιο στην κατη­γο­ρία των εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νων.

Συνα­κό­λουθα, η κατά­ληψη από το Ελλη­νικό Δημόσιο του ακι­νή­του αυτού δεν ήταν νόμιμη και το Ελλη­νικό Δημόσιο δεν ήταν δυνατόν να απο­κτή­σει μετά πάροδο δεκα­ε­τίας από της μετα­γρα­φής του πρω­το­κόλ­λου κατα­λή­ψεως την κυριό­τητά του.

Προ­έ­κυψε έτσι ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο πράγ­ματι θεώρησε το επίδικο ως εγκα­τα­λε­λειμ­μένο και σαν τέτοιο το κατέ­λαβε με την από 18-02-1955 και ακο­λού­θως ανέλαβε τη δια­χεί­ρισή του. Η παρα­πάνω απόφαση όμως ήταν  άκυρη. Το Ελλη­νικό Δημόσιο δεν ήταν δυνατόν να απο­κτή­σει, μετά πάροδο δεκα­ε­τίας από της μετα­γρα­φής της, δηλαδή στις 18-02-1965, την κυριό­τητα του εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νου ακι­νή­του με τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις της τακτι­κής χρη­σι­κτη­σίας, διότι, αφ’ης στιγμής δεν γνω­στο­ποί­ησε στον ΟΠΑΙΕ -πλασματικό νομέα την πρόθεσή του να δια­χει­ρι­στεί, άρα να αντι­ποι­η­θεί τη νομή, αυτή δεν χάθηκε για τον ΟΠΑΙΕ.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Γιάννης Καρα­μι­χά­λης.