WSJ: Η Ελλάδα, όχι η Ιταλία, είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για την ευρωζώνη

Για ακόμα μια φορά φέτος οι Κασ­σάν­δρες δια­ψεύ­στη­καν, σημειώ­νει σε δημο­σί­ευμά της η Wall Street Journal ανα­φε­ρό­μενη στο απο­τέ­λε­σμα του ιτα­λι­κού δημο­ψη­φί­σμα­τος. Ο Ιταλός πρω­θυ­πουρ­γός Ματέο Ρεντσι παραι­τή­θηκε μετά το όχι στην πρότασή του για συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση, αλλά αυτό δεν οδήγησε σε κατάρ­ρευση τις αγορές, εξηγεί ο γνωστός αρθρο­γρά­φος Simon Nixon.  Το γιατί οι αγορές δεν βυθί­στη­καν και η Ευρώπη δεν δια­λύ­θηκε μετά από αυτή την εξέλιξη – όπως πολλοί φοβού­νταν – έχει πολλές εξη­γή­σεις. Μια από αυτές, σύμφωνα με το δημο­σί­ευμα, είναι ότι οι αγορές είχαν ήδη τιμο­λο­γή­σει την ήττα του Ρέντσι, μια άλλη είναι πως τα δημο­ψη­φί­σματα τύπου Brexit και η εκλογή Τραμπ, από μόνα τους δεν σημαί­νουν τίποτα. Οι πολι­τι­κές συνέ­πειες θα φανούν από τις απο­φά­σεις που θα ληφθούν και αυτές πρώτον αργούν και δεύ­τε­ρον είναι δύσκολο να αξιο­λο­γη­θούν.

Ωστόσο, σημειώ­νει η WSJ, ο βασι­κό­τε­ρος λόγος που η Ευρώπη δεν βρί­σκε­ται αυτή τη στιγμή σε ανα­τα­ραχή είναι ότι – του­λά­χι­στον για την ώρα – τα προ­βλή­ματα της Ιταλίας θα παρα­μεί­νουν στην Ιταλία. Αυτά τα προ­βλή­ματα δεν είναι και­νούρ­για και αντα­να­κλούν μια μακρά κρίση δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Η Ιταλία, παρα­τη­ρεί το δημο­σί­ευμα, ήταν σχεδόν η μόνη χώρα, της οποίας το οικο­νο­μικό μοντέλο βρέθηκε εκτε­θει­μένο στην παγκό­σμια οικο­νο­μική κρίση, αλλά ήταν μεταξύ των χωρών που εφήρ­μο­σαν με τον βρα­δύ­τερο ρυθμό μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Στην περί­πτωση του πρό­σφα­τος δημο­ψη­φί­σμα­τος, η ήττα του Ρέντσι ίσως λει­τουρ­γή­σει ως “τρο­χο­πέδη” για τις οικο­νο­μι­κές προ­ο­πτι­κές της χώρας στο μέλλον, αλλά αυτό μένει να φανεί.

Ωστόσο, αυτό που έχει γίνει ξεκά­θαρο, κατά την τελευ­ταία επτα­ε­τία, είναι ότι η κρίση μόνο σε μία χώρα συνιστά κρίση για το σύνολο της Ευρω­ζώ­νης, στην περί­πτωση της οποίας και χρειά­ζε­ται συλ­λο­γική ευρω­παϊκή απά­ντηση, σημειώ­νει ο αρθρο­γρά­φος, ανα­φε­ρό­με­νος στην Ελλάδα. Όπως επι­ση­μαί­νει, η Ευρω­ζώνη υπέστη αρκετές επι­θα­νά­τιες εμπει­ρίες, στην προ­σπά­θειά της να αντι­με­τω­πί­σει τις δια­δο­χι­κές κρίσεις στην Ελλάδα. Μάλιστα, όπως ανα­φέ­ρε­ται, τα τελευ­ταία χρόνια, οι σοβαρές ανε­πάρ­κειες δια­κυ­βέρ­νη­σης στην Ευρω­ζώνη γίνο­νται λιγό­τερο αισθη­τές, λόγω του προ­γράμ­μα­τος ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης της ΕΚΤ. Άλλωστε, δεν είναι λίγοι εκείνοι που φοβού­νται πως η ικα­νό­τητα της Ευρω­ζώ­νης να ανα­λά­βει απο­φα­σι­στική πολι­τική δράση είναι πιο ισχνή παρά ποτέ.

Την ίδια ώρα, η αυξα­νό­μενη δύναμη των λαϊ­κι­στι­κών κομ­μά­των περιο­ρί­ζει τα πολι­τικά περι­θώ­ρια για δράση, τόσο σε εθνικό, όσο και σε ευρω­παϊκό επίπεδο. Επί σειρά ετών, σχο­λιά­ζει ο αρθρο­γρά­φος, η Ε.Ε. Έχει επα­να­παυ­τεί στην ιδέα πως σημειώ­νει πρόοδο στην κρίση.

Επο­μέ­νως, η μεγα­λύ­τερη δοκι­μα­σία για την ικα­νό­τητα λήψης απο­φά­σεων στην Ευρω­ζώνη δεν είναι η Ιταλία, αλλά η Ελλάδα. Ο κίν­δυ­νος μιας νέας κρίσης στην Ελλάδα είναι πραγ­μα­τι­κός, εκτός και εάν η Ευρω­ζώνη μπο­ρέ­σει να βρει λύση στο αδιέ­ξοδο μεταξύ Ελλάδας, Γερ­μα­νίας και ΔΝΤ για την επόμενη φάση του ελλη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος.

Κανένας δεν θέλει ένα ακόμη απο­τυ­χη­μένο ελλη­νικό πρό­γραμμα, του­λά­χι­στον όχι την ώρα που η γεω­πο­λι­τική σημασία της Ελλάδας μεγα­λώ­νει. Ωστόσο, κάποιοι αξιω­μα­τού­χοι δεν βλέπουν πώς μπορεί να επι­λυ­θεί η κατά­σταση στη χώρα, υπο­γραμ­μί­ζει ο Nixon και κλείνει θέτο­ντας το ερώτημα: “Και εάν η Ευρω­ζώνη αδυ­να­τεί να επι­λύ­σει τις δια­φο­ρές της για την Ελλάδα, τι δείχνει αυτό για την ικα­νό­τητά της, εάν κατα­στεί ανα­γκαίο να βοη­θή­σει την Ιταλία;”.