“Εις μνημόσυνον…”

Πρό ολίγων μόλις ημερών συμπλη­ρώ­θη­καν οι 40 συγκλο­νι­στι­κές ημέρες, της σημα­ντι­κής και μονα­δι­κής δια­δρο­μής, εκεί ψηλά, εις τα κρά­σπεδα του Ουρανού, της μακα­ρίας ψυχής ενός σεπτού και ταπει­νού Ιεράρ­χου, του πολύ αγα­πη­τού μας, αξέ­χα­στου Μητρο­πο­λίτη Μαντι­νείας και Κυνου­ρίας, κυρού Αλε­ξάν­δρου……

Η σεμνή και ταπεινή μορφή του, η εν γένει πλη­θω­ρική – χρι­στια­νικά και ηθικά – παρου­σία του και η ιερά και δημιουρ­γική βιοτή του, άφησαν ευλα­βικά και ευγνώ­μονα απο­τυ­πώ­ματα, όχι μόνο σε όλον απο­λύ­τως, τον χώρο της ιεράς Μητρο­πό­λεώς του, αλλά και σε όλη την Ρόδο μας (που πολύ τον αγάπησε και τον εκτί­μησε), ιδιαι­τέ­ρως δε, σε εμάς, τον Σύλλογο Πελο­πον­νη­σίων Ρόδου ‘’Ο Μωριάς’’, με τους ισχυ­ρούς και ακα­τά­λυ­τους, πολύ πέραν των 50 ετών, δεσμούς, με την γενέ­θλια και πατρώα Γή, ο οποίος υπήρξε άριστα και άρρηκτα συν­δε­δε­μέ­νος με τον συγκε­κρι­μένο μακα­ρι­στό, επι­χώ­ριο Μητρο­πο­λίτη…..

Για τον λόγο αυτόν, ήταν επόμενο να μας κυριεύ­σουν, κατά τα ξημε­ρώ­ματα της 4ης πρωϊνής, της Τρίτης 19.12.2023, βαθύ­τατα αισθή­ματα συγκί­νη­σης και συγκλο­νι­σμού και απέ­ρα­ντης θλίψης, στην θλιβερή είδηση της εκδη­μίας και ανα­χω­ρή­σεως του, εις τας Αιω­νί­ους Μονάς, εκεί όπου η μακαρία ψυχή του θα συνή­ντησε, ταπεινά και ευλα­βικά, τον Δημιουργό της, τον οποίον, επί 55 συναπτά έτη (εκ των οποίων μάλιστα, τα 39 από την θέση του Αρχιε­ρέως…) υπη­ρέ­τησε συνεχώς και επαξίως, κλί­νο­ντας, κάθε φορά, γόνυ ταπεινό καί ευλαβές, ενώπιον του φρικτού και συγκλο­νι­στι­κού Ιερού Θυσια­στη­ρίου Του…..

Ο μακα­ρι­στός, αεί­μνη­στος Μητρο­πο­λί­της υπήρξε σπου­δαία και ακτι­νο­βο­λούσα, εκκλη­σια­στική μορφή, εκλε­κτός Ιεράρ­χης, λάτρης και

ορα­μα­τι­στής για τον γενέ­θλιο τόπο του, απλοϊ­κός ως χαρα­κτή­ρας και απόλυτα πιστός στο δόγμα, που διέπνεε ολό­κληρη την ζωή του και τον εξέ­φραζε : ‘’όχι να φαί­νε­σαι, αλλά να είσαι….’’.

Το φιλαν­θρω­πικό του έργο, ανυ­πέρ­βλητο και δια­χρο­νικό…..

Το ‘’καλάθι του πτωχού αδελφού’’, έργο ζωής, βαθειά ανθρώ­πινο και πατρικό, γλύ­καινε και γέμιζε, επί 30 ολάκερα χρόνια, με τρόφιμα παντός είδους, αλλά και ψυχική θαλπωρή, εμπε­ρί­στα­τους αδελ­φούς και ταπει­νούς, ταλαι­πω­ρη­μέ­νους, καθη­με­ρι­νούς βιο­πα­λε­στές, της Μητρο­πό­λεώς του και όχι μόνον…….

Ο ‘’Οίκος Τυφλών’’ Τρι­πό­λεως, έργο δυσα­να­πλή­ρωτο και άξιο θαυ­μα­σμού……

Ποι­με­νάρ­χης σωστός και συνει­δη­τός, με ευπρέ­πεια και ήθος αδα­μά­ντινο, πάντα χαμο­γε­λα­στός και καλω­συ­νά­τος, που ξεκί­νησε τα βήματα της ζωής του από ένα φτωχικό και ταπεινό χωριό της Αρκα­δίας και έκλεισε από πολύ νωρίς, μέσα στο κέντρο της καρδιάς του ‘’Χριστό και Ελλάδα’’, φρό­ντιζε, μέχρι το τέλος, να παρευ­ρί­σκε­ται, δαπα­νό­με­νος με αυτα­πάρ­νηση, σεβασμό και αγάπη, κάθε φορά, δίπλα σε κάθε πονε­μένη και ‘’χρείαν έχουσα’’ ψυχή, η οποία έτρεχε να ακου­μπή­σει, με εμπι­στο­σύνη και σεβασμό, πάνω στην ιερω­σύνη του, στην πατρική φρο­ντίδα του και στο ιερό πετρα­χήλι του……

Στα 87 ολό­κληρα χρόνια της επι­γείου ζωής του, ακόμη και στην μακρά ιερα­τική δια­δρομή του, ως κλη­ρι­κός και ποι­με­νάρ­χης του τόπου του, δεν δίσταζε, αρκετές φορές, να φορέσει το μεγάλο ψάθινο αγρο­τικό καπέλο του και να ανέβει πάνω στο τρακτέρ, καλ­λιερ­γώ­ντας ο ίδιος τα κτήματα της Ιεράς Μητρο­πό­λεώς του, μοι­ρά­ζο­ντας στη συνέ­χεια, όταν έφθανε η ώρα της συγκο­μι­δής, τά καλ­λιερ­γή­ματά του και τους θαλε­ρούς καρπούς, της εύφορης τοπικής γής, παράλ­ληλα, μαζί με τους ανυ­πέρ­βλη­τους και εύγευ­στους πνευ­μα­τι­κούς καρπούς, που μοίραζε αφειδώς, από άμβωνος……

Ακριβώς τέτοιους σημα­ντι­κούς και ανε­πα­νά­λη­πτους, πνευ­μα­τι­κούς καρπούς και θείες ευλο­γίες, θέλησε, κατά τον Ιανουά­ριο του 2017, η υπερ­χεί­λιση της απέ­ρα­ντης αγάπης της

Αρχιε­ρω­σύ­νης του, να μοι­ρά­σει και στην ροδιακή γή (επε­κτεί­νο­ντας, χρι­στια­νικά και καλο­προ­αί­ρετα, πέραν της Μητρο­πό­λεώς του, την καλ­λιέρ­γεια ‘’εύφορης γής’’…) και στις γεμάτες πνευ­μα­τική λαχτάρα, ταπει­νές ψυχές των κατοί­κων της :

Ο μακα­ρι­στός, ταπει­νός και ευπρο­σή­γο­ρος Ιεράρ­χης, που τίμησε επαξίως την ιερα­τική θέση του και την ιερά απο­στολή του μέσα στην εκκλη­σία, τίμησε επίσης δεόντως και υπερ­βαλ­λό­ντως και τον ευλα­βικό λαό της Ρόδου, δίδο­ντας ευχα­ρί­στως, μόλις του εζητήθη, την άδεια και την έγκριση, ώστε το περί­λα­μπρο και θαυ­μα­τουργό εικό­νι­σμα της Πανα­γίας της Μαλεβής (έργο αγιο­γρα­φή­σεως, από τον Από­στολο και Ευαγ­γε­λι­στή Λουκά), το ακριβό θησαύ­ρι­σμα της Μητρο­πό­λεώς του, να μετα­κι­νη­θεί, σε μια από τις μονα­δι­κές και ανε­πα­νά­λη­πτες στιγμές της ιστο­ρίας του, από το ιερό Ησυ­χα­στή­ριο, εκεί όπου, επί σειράν πολλών ετών, η γλυ­κυ­τάτη Μητέρα του Κυρίου μας, αρέ­σκε­ται να ‘’εγκαταβιώνει’’ μέσα στο παλαιό, ξυλό­γλυ­πτο προ­σκυ­νη­τάρι Της, χαρί­ζο­ντας πλου­σιο­πά­ροχα, τις ευλο­γίες και ευερ­γε­σίες Της, μαζί με το αγια­σμένο, θαυ­μα­τουργό Μύρο Της……

Συγκι­νη­τικά και ευγνω­μό­νως μάλιστα, ανα­φέ­ρουμε ότι :

Με την ευλο­γη­μένη συνο­δεία του σεπτού, ήδη μακα­ρι­στού Ιεράρχη, το πνευ­μα­τικά περί­λα­μπρο, θαυ­μα­τουργό εικό­νι­σμα της Πανα­γίας μας ξεκί­νησε, το πρωΐ της Τρίτης, 17 Ιανουα­ρίου του 2017, το μακρύ ταξίδι του, από το υψό­με­τρο των 900 μέτρων της αθό­ρυ­βης αλλά αρχο­ντι­κής βου­νο­κορ­φής του Πάρνωνα, προς τον φιλό­ξενο διά­δρομο του αερο­δρο­μίου της Ρόδου, μέσα σε φοβερή καται­γίδα και με θυελ­λώ­δεις ανέμους…..

Η επι­θυ­μία της Πανα­γίας μας, όμως, και η απόφασή Της, για την έλευσή της στο νησί τής Ρόδου, ήταν ήδη ειλημ­μένη, ορι­στική και αμε­τά­κλητη και πολύ ισχυ­ρό­τερη από τα όποια, αντίξοα καιρικά φαι­νό­μενα….

Ο καιρός γαλή­νεψε απότομα, όπως και οι γεμάτες αγωνία, καρδιές των επι­σή­μων, των επω­νύ­μων, καθώς και του απλού λαού, που, όλοι μαζί, ανέ­με­ναν, ως ευλα­βείς προ­σκυ­νη­ταί, λαχτα­ρώ­ντας διακαώς, να προ­σκυ­νή­σουν την Χάρη Της…..

Η Παρου­σία Της στο νησί, επί ένα ολό­κληρο 3ήμερο, πάντα με την συνο­δεία του μακα­ρι­στού Ιεράρχη, ήταν πράγ­ματι, θεία ευλογία, για το νησί μας…..

Και Εκείνη, με την σειρά Της, αντά­μειψε, μυστικά και στορ­γικά, με πολλές ευλο­γίες και ευερ­γε­σίες, όσες καθαρές και πρό­θυ­μες καρδίες προ­σήλ­θαν, με πόθο ιερό και ευλά­βεια βαθειά, να Την ‘’καλωσορίσουν’’ στο νησί και να την προ­σκυ­νή­σουν…..

Ανα­πο­λώ­ντας σήμερα όλα αυτά, στε­κό­μεθα με πολύ σεβασμό, δέος και ευγνω­μο­σύνη, ενώπιον της νωπής ακόμη, μνήμης του ταπει­νού και σεμνού, μακα­ρι­στού Ιεράρχη, που λίγες ημέρες πρίν τα φετινά Χρι­στού­γεννα, παρέ­δωσε ήρεμα την μακαρία ψυχή του, στον Δημιουργό και Πλάστη του, επι­θυ­μώ­ντας συνει­δητά, να εγκα­τα­λεί­ψει και να ‘’μετακωμήσει’’ μακρυά, από όλα τα μάταια και μονίμως φαντα­σμα­γο­ρικά, παρα­πλα­νη­τικά ‘’φώτα’’ και την αφόρητα ‘’πνιγηρή σκόνη’’ του κόσμου τούτου, ώστε να μπο­ρέ­σει να απο­λαύ­σει, γαλή­νιος και ευτυχής, όπως το επι­θυ­μούσε, κάτω από το Έλεος του Κυρίου μας, την Αιώνια Μακα­ριό­τητα και την πραγ­μα­τική ευφρο­σύνη…..

Η σεμνή και δημιουρ­γική, χρι­στια­νική βιοτή του, μακάρι να βρεί έντι­μους, φιλό­τι­μους και άξιους συνε­χι­στές, προς δόξαν Θεού……!!!!!

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ !!!!!

Η πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Πελο­πον­νη­σίων Ρόδου – ‘’Ο ΜΩΡΙΑΣ’’

Μαρία Παπα­δο­πού­λου

Ρόδος Φεβρουά­ριος 2024