Ενα ποίημα του αστυνομικού της Τροχαίας Ρόδου, Χρήστου Μπέλλου, στη μνήμη του Αυγουστίνου Τσιριμώκου με τον οποίο τον συνέδεε στενή φιλία.

«Τ’ αστέρια τρεμοσβήνουνε

κι η νύχτα είναι λίγη»

Ι. ΓΡΥΠΑΡΗΣ

 

Κι όπου καβάλησες ψιλή, περισπωμένη.

Κι όπου προχώρησες καθώς η ειμαρμένη.

Δάση, οξιές, πελάγη κι αμμουδιές,

τα πνεύματα στολίζουνε μονάχα ψαλμουδιές.

Πολύτονος του δέντρου είναι κάθε κλώνος,

μα του ίσκιου του εξέφυγε παράμερα ο τόνος.

Διάνευε η φλόγα στο σώμα του απείρου

κι η μνήμη νίφτηκε αγίου έλαια μύρου.

Κι ενόσω ‘συ να γέλαγες με την αθανασία,

μέσα στον κόρφο τη φυλά –κρυφά- η Αναστασία.

Ω παράξενη που δείχνει η θωριά σου.

Είσαι αλλιώτικος, δίχως τα γυαλιά σου!

Χρήστος Μπέλλος

*λεξιπλασία Αναστασίας Ζέππου

Σχολιασμός άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ