Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής: Η έξοδος στις αγορές δεν σημαίνει τέλος λιτότητας

Υπάρ­χουν δεσμεύ­σεις που έχουν ανα­λη­φθεί για το 2019 και το 2020, σημειώ­νει στην τρι­μη­νιαία έκθεσή του το Γραφείο Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού Βουλής. Φέρνει απο­τε­λέ­σματα η μείωση της αβε­βαιό­τη­τας, αλλά υπάρ­χουν ακόμα εμπόδια που πρέπει να ξεπε­ρα­στούν.

Η μείωση της αβε­βαιό­τη­τας φέρνει απο­τε­λέ­σματα, υπο­στη­ρί­ζει το Γραφείο Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της Βουλής. Όπως ανα­φέ­ρει στην τρι­μη­νιαία έκθεσή του (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος), τo 2017 έληξε με προ­κα­ταρ­κτική συμ­φω­νία για την τρίτη αξιο­λό­γηση. Όμως, η δια­δι­κα­σία της αξιο­λό­γη­σης συνε­χί­σθηκε τον Ιανουά­ριο 2018 καθώς είχαν μείνει αρκετές εκκρε­μό­τη­τες όσον αφορά στα «προ­α­παι­τού­μενα» για την εκτα­μί­ευση των προ­βλε­πό­με­νων δόσεων του δανείου από τον ΕΜΣ. Επίσης, δεν έχει απο­σα­φη­νι­σθεί ακόμα η μελ­λο­ντική στάση του ΔΝΤ.

Όλες οι διε­θνείς ανα­λύ­σεις (όπως εξάλλου και το Γ.Π.Κ.Β.) δια­πι­στώ­νουν πρόοδο:

* στον τομέα των μεταρ­ρυθ­μί­σεων (κανο­νι­στική ρύθμιση στις αγορές προ­ϊ­ό­ντων και υπη­ρε­σιών, εργα­σια­κές σχέσεις, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, μη εξυ­πη­ρε­τού­μενα δάνεια κ.λπ.), αλλά και

* στη δημο­σιο­νο­μική δια­χεί­ριση.

Ωστόσο δια­πι­στώ­νει ότι είναι πολλά εμπόδια που πρέπει να υπερ­κε­ρα­στούν κατ’ αρχάς ως το τέλος του τρέ­χο­ντος προ­γράμ­μα­τος προ­σαρ­μο­γής (μνη­μο­νίου) τον Αύγου­στο 2018. Παράλ­ληλα έχουν ψηφι­σθεί για το 2019 και 2020 μέτρα προ­σαρ­μο­γής του ασφα­λι­στι­κού και της φορο­λο­γίας (μείωση του αφο­ρο­λό­γη­του) και δημο­σιο­νο­μι­κοί στόχοι (πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 3,5% ετησίως) ως το 2021. Αυτό το δεσμευ­τικό πλαίσιο θα εμπλου­τι­στεί κατά πάσα πιθα­νό­τητα με περαι­τέρω στοι­χεία τους επό­με­νους μήνες, εκτιμά.

Η έξοδος στις αγορές δεν σημαί­νει το τέλος της επο­πτείας, δηλαδή την είσοδο σε μια κατά­σταση χωρίς δημο­σιο­νο­μι­κούς (και άλλους) περιο­ρι­σμούς, για τους εξής τρεις λόγους:

1. Η Ελλάδα, ακόμα και αν όλα πάνε καλά, θα υπά­γε­ται στους ισχύ­ο­ντες για τα κράτη-μέλη περιο­ρι­σμούς της δημο­σιο­νο­μι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (ΕΕ) και ειδικά της Ευρω­ζώ­νης. Η οικο­νο­μική δια­κυ­βέρ­νηση της ΕΕ και ακόμη περισ­σό­τερο της Ευρω­ζώ­νης (Δημο­σιο­νο­μικό Σύμφωνο) περιο­ρί­ζει γενικά και σημα­ντικά τη δημο­σιο­νο­μική κυριαρ­χία των κρατών-μελών της. Συγκρο­τεί ένα περι­βάλ­λον αυξη­μέ­νης (αμοι­βαίας) επο­πτείας, που δεν επι­τρέ­πει εξαι­ρέ­σεις. Π.χ. η εισροή πόρων από τα διαρ­θρω­τικά ταμεία θα εξαρ­τά­ται από την επί­τευξη των μεσο­πρό­θε­σμων στόχων. Εκτός τούτου, οι χώρες που ολο­κλή­ρω­σαν αντί­στοιχα προ­γράμ­ματα δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής συνέ­χι­σαν να απο­τε­λούν αντι­κεί­μενο οικο­νο­μι­κής παρα­κο­λού­θη­σης.

2. Επίσης και συναφώς, η επο­πτεία για κράτη-μέλη που έχουν δανει­στεί από τον ΕΜΣ προ­βλέ­πε­ται να είναι ενι­σχυ­μένη. Ο κανο­νι­σμός (ΕΕ) αριθ. 472/2013 για την ενί­σχυση της οικο­νο­μι­κής και δημο­σιο­νο­μι­κής επο­πτείας των κρατών μελών στη Ζώνη του Ευρώ προ­βλέ­πει στο άρθρο 14 ότι «Τα κράτη μέλη παρα­μέ­νουν υπό επο­πτεία μετά το πρό­γραμμα, εφόσον δεν έχει εξο­φλη­θεί του­λά­χι­στον το 75% της χρη­μα­το­δο­τι­κής συν­δρο­μής που έχει ληφθεί από ένα ή περισ­σό­τερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ. Το Συμ­βού­λιο, μετά από πρόταση της Επι­τρο­πής, μπορεί να παρα­τεί­νει τη διάρ­κεια της άσκησης επο­πτείας μετά το πρό­γραμμα, σε περί­πτωση που εξα­κο­λου­θεί να υπάρχει κίν­δυ­νος για τη δημο­σιο­νο­μική βιω­σι­μό­τητα του οικείου κράτους μέλους.

Η πρόταση της Επι­τρο­πής θεω­ρεί­ται ότι έχει εγκρι­θεί από το Συμ­βού­λιο, εκτός αν το Συμ­βού­λιο απο­φα­σί­σει με ειδική πλειο­ψη­φία να την απορ­ρί­ψει μέσα σε 10 ημέρες από την έγκρισή της από την Επι­τροπή».

3. Τέλος, τον ρόλο της «τρόικας» ανα­λαμ­βά­νουν, με δια­φο­ρε­τική βέβαια μορφή, οι ίδιες οι αγορές. Στον βαθμό που η οικο­νο­μική πολι­τική χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από συνέ­πεια ανα­φο­ρικά με τους στόχους της (π.χ. δημο­σιο­νο­μική στα­θε­ρό­τητα), οι αγορές θα αντα­μεί­βουν τη χώρα με ανα­βάθ­μιση της πιστο­λη­πτι­κής ικα­νό­τη­τας και χαμη­λό­τερα επι­τό­κια δανει­σμού. Αν όμως οι αγορές δια­πι­στώ­σουν ότι οι κυβερ­νή­σεις δεν χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από συνέ­πεια στην άσκηση οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής (π.χ. εφαρ­μό­ζουν πελα­τεια­κές πρα­κτι­κές για την εξα­σφά­λιση πολι­τι­κού οφέλους), θέτο­ντας σε κίνδυνο τη δημο­σιο­νο­μική στα­θε­ρό­τητα, οι αγορές θα είναι τιμω­ρη­τι­κές, ανε­βά­ζο­ντας τα επι­τό­κια και δυσκο­λεύ­ο­ντας ή/και ακυ­ρώ­νο­ντας τυχόν πρό­σβαση σε δανειακά κεφά­λαια.

Επίσης, η έξοδος στις αγορές δεν ισο­δυ­να­μεί με το τέλος της λιτό­τη­τας, καθώς η χώρα:

1. Έχει δεσμευ­θεί θεσμο­θε­τώ­ντας μια σειρά συγκε­κρι­μέ­νων δημο­σιο­νο­μι­κών στόχων για τα χρόνια μετά το 2018: πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα και μέτρα στο ασφα­λι­στικό σύστημα το 2019 και στη φορο­λο­γία το 2020, συνο­λικά της τάξης του 2% του ΑΕΠ, προ­κει­μέ­νου να επι­τευ­χθούν οι στόχοι πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022.

2. Θα πρέπει, στη συνέ­χεια, να δια­τη­ρή­σει υψηλά πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα της τάξης του 2% του ΑΕΠ μέχρι το 2060, τα οποία ενδέ­χε­ται να απο­δει­χθούν ανέ­φι­κτα, αν η χώρα δεν ακο­λου­θή­σει τον δρόμο της δια­τη­ρή­σι­μης ανά­πτυ­ξης.

euro2day.gr