Πόσο μέλλον αντέχει να ξοδεύει ο πλανήτης;

«Υπάρ­χει πλέον ένας μη-οι­κο­νο­μι­κός αγο­ρα­στής στο μακρύ άκρο της κα­μπύ­λης» λέει η ανα­κοί­νω­ση επεν­δυ­τι­κής τρά­πε­ζας σχε­τι­κά με τα αμε­ρι­κα­νι­κά ομό­λο­γα και τις κα­μπύ­λες απο­δό­σε­ων.

Ο Σι­μω­νί­δης ο Κείος( περί το 150 π.χ ) έμει­νε στην Ιστο­ρία γνω­στός για την φράση του : «Ανά­γκα, και θεοί πεί­θο­νται» που φυ­σι­κά  ερ­μη­νεύ­ε­ται ποι­κι­λο­τρό­πως( πχ ακόμα και όταν κά­ποιος ανα­γκά­ζε­ται να δε­χτεί κάτι που απέ­φευ­γε, επει­δή δεν υπάρ­χει άλλη λύση)

Το «whatever it takes» του Ντρά­γκι πριν 10 χρό­νια στην Ευ­ρώ­πη ακού­στη­κε προ­χθές και από τον νέο διοι­κη­τή της FED στην Αμε­ρι­κή.

Εδώ εί­μα­στε : όσα δο­λά­ρια χρεια­στεί θα ρί­χνου­με στην αγορά ώστε να μην ανε­βαί­νει το κό­στος χρή­μα­τος στα ομό­λο­γα.

Πιο απλά ; Γί­νε­ται αγο­ρα­στής χρέ­ους αμε­ρι­κα­νι­κού το αμε­ρι­κα­νι­κό υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών, αφού ανα­κοί­νω­σε ότι σχε­διά­ζει να δι­πλα­σιά­σει του­λά­χι­στον τις αγο­ρές υφι­στά­με­νων ομο­λό­γων διάρ­κειας 10 έως 30 ετών.

Το μή­νυ­μα είναι το μεί­ζον-προς κερ­δο­σκό­πους, επεν­δυ­τές και κυ­βερ­νή­σεις : «δεν θα λυ­πη­θού­με δο­λά­ρια, ώστε να σας χρω­στά­με δο­λά­ρια χωρίς να μας κο­στί­ζουν πολύ»

Όπως έγρα­ψε ο συ­νά­δελ­φος Ηλίας Σια­κα­ντά­ρης και προ­συ­πο­γρά­φω :

«Τα αμε­ρι­κα­νι­κά ομό­λο­γα είναι το ασφα­λές πε­ριου­σια­κό στοι­χείο πάνω στο οποίο στη­ρί­ζε­ται με­γά­λο μέρος του διε­θνούς χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συ­στή­μα­τος. Χάρη σε αυτό το «υπερ­βο­λι­κό προ­νό­μιο» όπως το είχε απο­κα­λέ­σει ο Βα­λε­ρί Ζι­σκάρ ντ’ Εστέν, οι Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες μπο­ρούν να χρη­μα­το­δο­τούν τε­ρά­στια ελ­λείμ­μα­τα, πο­λέ­μους, φο­ρο­λο­γι­κές μειώ­σεις, κοι­νω­νι­κά προ­γράμ­μα­τα και βιο­μη­χα­νι­κές επι­δο­τή­σεις, ενώ ο υπό­λοι­πος κό­σμος συ­νε­χί­ζει να χρειά­ζε­ται το πε­ριου­σια­κό στοι­χείο που εκεί­νες εκ­δί­δουν.

Είναι ένα ευ­φυ­ές και κάπως σπου­δαίο σύ­στη­μα. Μέχρι τη στιγ­μή που αρ­χί­ζει να κο­στί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο»

Ε αυτό το πε­ρισ­σό­τε­ρο, που σωστά επι­ση­μαί­νει ο συ­νο­νό­μα­τος μου ανα­λυ­τής, άρ­χι­σε να κάνει την δια­φο­ρά στις αγο­ρές.

Αυτό το «επι­πλέ­ον ορια­κό μελ­λο­ντι­κό κό­στος»  δεν δε­σμεύ­ει μόνο τις Αμε­ρι­κα­νι­κές αρχές και την FED αλλά μάλ­λον και τον πλα­νή­τη ολό­κλη­ρο, όπως το ακού­τε, ακρι­βώς.

Το δο­λά­ριο είναι η «υπο­σχε­τι­κή του μέλ­λο­ντος», το προ­ϊ­όν του εκτυ­πω­τή που θα έχει πάντα με­λά­νι.

Και γνω­ρί­ζου­με ότι πα­ρά­γει χρέος. Μόνο που «το χρέος δεν είναι μόνο λο­γι­στι­κή ή μα­θη­μα­τι­κά και εξι­σώ­σεις.Είναι δέ­σμευ­ση του μέλ­λο­ντος. Κάθε δο­λά­ριο που θα πη­γαί­νει σε τό­κους δεν μπο­ρεί να πάει σε άμυνα, υπο­δο­μές, έρευ­να πρό­νοια ή φο­ρο­λο­γι­κές ελα­φρύν­σεις»

γρά­φει ο Η.Σ.

Το κα­τα­λά­βα­με ; Πρέ­πει να το κα­τα­λά­βου­με, διότι ότι ισχύ­ει για το δο­λά­ριο – πα­γκό­σμιος εκ­κα­θα­ρι­στής και  διε­θνές απο­θε­μα­τι­κό νό­μι­σμα – ισχύ­ει και για τα «εξαρ­τώ­με­να» αλλά νο­μί­σμα­τα.

Το δί­λημ­μα λοι­πόν -στην διε­θνή σκα­κιέ­ρα του χρέ­ους και των εμπο­ρι­κών αντα­γω­νι­σμών – είναι «πόσο από το μέλ­λον της μπο­ρεί μια χώρα να ξο­δέ­ψει σή­με­ρα, πριν το μέλ­λον αρ­χί­σει να ζητά ακρι­βό­τε­ρο αντί­τι­μο»….