Όταν ο νόμος χάνει την επαφή με τον ανθρωπο: Μια σκέψη για το μέλλον της Ρόδου

Δεν επι­διώ­κω να εμπλα­κώ σε πο­λι­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις. Ωστό­σο, αι­σθά­νο­μαι την ανά­γκη να εκ­φρά­σω έναν προ­βλη­μα­τι­σμό για την αυ­ξα­νό­με­νη τάση χρή­σης του νόμου ως άκαμ­πτου

μη­χα­νι­σμού τι­μω­ρί­ας, χωρίς διά­θε­ση κα­τα­νό­η­σης ή διά­κρι­σης. Μια τάση που μπο­ρεί να έχει σο­βα­ρές συ­νέ­πειες για το μέλ­λον της Ρόδου και την πο­λι­τι­στι­κή της ταυ­τό­τη­τα.

Η Ρόδος είναι ένας τόπος με ιδιαί­τε­ρο χα­ρα­κτή­ρα, όπου η φι­λο­ξε­νία και η πα­ρά­δο­ση συ­νυ­πάρ­χουν με την του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη. Οι χώροι που δη­μιουρ­γού­νται και συ­ντη­ρού­νται από

αν­θρώ­πους με όραμα και με­ρά­κι απο­τε­λούν ζω­ντα­νά κύτ­τα­ρα της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας και συμ­βάλ­λουν κα­θο­ρι­στι­κά στην ει­κό­να του νη­σιού. Όταν όμως οι αρχές εφαρ­μό­ζουν τον νόμο με

μο­να­δι­κό κρι­τή­ριο τη συμ­μόρ­φω­ση σε δια­δι­κα­στι­κούς κα­νό­νες, χωρίς να αξιο­λο­γούν την πραγ­μα­τι­κή προ­σφο­ρά ενός χώρου, το απο­τέ­λε­σμα μπο­ρεί να είναι η απώ­λεια πο­λύ­τι­μων ση­μεί­ων

ανα­φο­ράς για την το­πι­κή κοι­νω­νία.

Το πα­ρά­δειγ­μα του Santa Marina είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό. Για χρό­νια υπήρ­ξε ση­μείο ανα­φο­ράς για όσους ανα­ζη­τού­σαν ποιο­τι­κή δια­σκέ­δα­ση, με ιδιαί­τε­ρη αι­σθη­τι­κή και ατμό­σφαι­ρα που ανα­βάθ­μι­ζε

την πε­ριο­χή. Το ση­μείο αυτό, αν και τυ­πι­κά απο­τε­λού­σε πα­ρα­λία, είχε αι­σθη­τι­κή αλλά όχι πραγ­μα­τι­κή αξία ως χώρος κο­λύμ­βη­σης, λόγω της υπο­βάθ­μι­σης και της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής κα­τά­στα­σης της πε­ριο­χής. Παρ’ όλα αυτά, το Santa Marina έκλει­σε με την αι­τιο­λο­γία της κα­τά­λη­ψης ακτο­γραμ­μής.

Η απώ­λειά του άφησε ένα κενό, καθώς ο χώρος πα­ρα­μέ­νει πλέον ανα­ξιο­ποί­η­τος και εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νος, ενώ την ίδια στιγ­μή στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή έχουν πολ­λα­πλα­σια­στεί πρό­χει­ρα, θο­ρυ­βώ­δη, πα­ρά­νο­μα μπαρ, τα οποία απο­μα­κρύ­νουν κάθε ποιο­τι­κό του­ρι­σμό και υπο­βαθ­μί­ζουν πε­ραι­τέ­ρω την ει­κό­να του νη­σιού.

Η πε­ρί­πτω­ση του Tassos Beach είναι ακόμη πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή. Πρό­κει­ται για μια οι­κο­γε­νεια­κή τα­βέρ­να που για δε­κα­ε­τί­ες με­τέ­τρε­ψε ένα πα­ρα­με­λη­μέ­νο τμήμα της πα­ρα­λί­ας σε κα­θα­ρό,

πε­ρι­ποι­η­μέ­νο και φι­λό­ξε­νο χώρο. Το Tassos Beach δεν ήταν απλώς μια εμπο­ρι­κή επι­χεί­ρη­ση, αλλά τόπος συ­νά­ντη­σης για ντό­πιους και επι­σκέ­πτες από όλο τον κόσμο, που γνώ­ρι­ζαν εκεί την

αυ­θε­ντι­κή ελ­λη­νι­κή φι­λο­ξε­νία και την πα­ρα­δο­σια­κή κου­ζί­να. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι προ­σω­πι­κά συ­νή­θι­ζα να φέρνω φί­λους και συ­νερ­γά­τες από το εξω­τε­ρι­κό, ώστε να γνω­ρί­σουν μια αυ­θε­ντι­κή,

ποιο­τι­κή πλευ­ρά του νη­σιού, πέρα από τα συ­νη­θι­σμέ­να του­ρι­στι­κά στε­ρε­ό­τυ­πα. Το κλεί­σι­μό του, λόγω ζη­τη­μά­των αδειο­δό­τη­σης, δεί­χνει πώς η εφαρ­μο­γή του νόμου μπο­ρεί να γί­νε­ται με τρόπο

που αγνο­εί την ουσία και την πραγ­μα­τι­κή συμ­βο­λή τέ­τοιων χώρων.

Φυ­σι­κά, οι νόμοι και οι κα­νο­νι­σμοί υπάρ­χουν για κα­λούς λό­γους, όπως η προ­στα­σία της δη­μό­σιας υγεί­ας, του πε­ρι­βάλ­λο­ντος και της δί­και­ης επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Όμως, όταν

εφαρ­μό­ζο­νται χωρίς διά­κρι­ση, ευ­ε­λι­ξία και διά­θε­ση αξιο­λό­γη­σης των πραγ­μα­τι­κών συν­θη­κών, δεν επι­τυγ­χά­νουν το σκοπό τους. Αντι­θέ­τως, οδη­γούν σε απώ­λεια ποιο­τι­κών επι­λο­γών, υπο­βάθ­μι­ση

του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος και απο­ξέ­νω­ση όσων επεν­δύ­ουν με εν­δια­φέ­ρον για τον τόπο.

Η Ρόδος αξί­ζει μια διοί­κη­ση που να μπο­ρεί να ανα­γνω­ρί­ζει τη δια­φο­ρά ανά­με­σα σε όσους κα­τα­πα­τούν τον νόμο εις βάρος του κοι­νού συμ­φέ­ρο­ντος και σε όσους με προ­σω­πι­κό μόχθο,

συ­νέ­πεια και αγάπη για το νησί δη­μιουρ­γούν αξία για την το­πι­κή κοι­νω­νία και τον ποιο­τι­κό του­ρι­σμό. Η αυ­στη­ρή, τι­μω­ρη­τι­κή προ­σέγ­γι­ση μπο­ρεί να δεί­χνει απο­τε­λε­σμα­τι­κή στα χαρ­τιά, αλλά

μα­κρο­πρό­θε­σμα ζη­μιώ­νει τον χα­ρα­κτή­ρα και την ει­κό­να της Ρόδου.

Επι­πλέ­ον, η επί­θε­ση σε επι­χει­ρή­σεις όπως αυτές δεν πλήτ­τει μόνο τον πο­λι­τι­σμό και την ει­κό­να του νη­σιού, αλλά απο­τε­λεί άμεσο πλήγ­μα στην το­πι­κή οι­κο­νο­μία. Οι χώροι αυτοί προ­σφέ­ρουν

θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, στη­ρί­ζουν το­πι­κούς προ­μη­θευ­τές, ψα­ρά­δες και μι­κρούς πα­ρα­γω­γούς, δη­μιουρ­γώ­ντας μια αλυ­σί­δα δρα­στη­ριο­τή­των που κρατά ζω­ντα­νή την οι­κο­νο­μία της Ρόδου. Η

δια­κο­πή αυτής της αλυ­σί­δας έχει ως απο­τέ­λε­σμα μια αθό­ρυ­βη αλλά βαθιά κα­τα­στρο­φι­κή επί­δρα­ση στην το­πι­κή κοι­νω­νία και την ευ­η­με­ρία της.

Γι’ αυτό είναι κρί­σι­μο να επα­νε­ξε­τά­σου­με πώς εφαρ­μό­ζο­νται οι κα­νό­νες, ώστε το νο­μι­κό πλαί­σιο να λει­τουρ­γεί ως ερ­γα­λείο δι­καιο­σύ­νης και ενί­σχυ­σης της ποιό­τη­τας, και όχι ως μη­χα­νι­σμός που

τι­μω­ρεί αδιά­κρι­τα και υπο­νο­μεύ­ει την προ­σπά­θεια όσων ερ­γά­ζο­νται για ένα κα­λύ­τε­ρο, πιο αυ­θε­ντι­κό και βιώ­σι­μο μέλ­λον για το νησί μας.

Η Ρόδος χρειά­ζε­ται μια διοί­κη­ση που να μπο­ρεί να συν­δυά­ζει τη νο­μι­μό­τη­τα με την κα­τα­νό­η­ση, ώστε να προ­στα­τεύ­ε­ται το πε­ρι­βάλ­λον και το κοινό συμ­φέ­ρον, χωρίς να χά­νε­ται η αυ­θε­ντι­κό­τη­τα και η δυ­να­μι­κή της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Μόνο έτσι μπο­ρεί το νησί να δια­τη­ρή­σει τον ξε­χω­ρι­στό του χα­ρα­κτή­ρα και να εξε­λίσ­σε­ται με τρόπο που σέ­βε­ται την ιστο­ρία του και εξα­σφα­λί­ζει ένα βιώ­σι­μο μέλ­λον.