“Χτίζοντας πάνω στο παρελθόν – Το Κάστρο της Ρόδου”: Μια παράσταση που πρέπει να επαναληφθεί

Για πολ­λούς που πα­ρα­κο­λού­θη­σαν προ­χθες στη Με­σαιω­νι­κή Τάφρο το πο­λυ­θέ­α­μα «Χτί­ζο­ντας πάνω στο Πα­ρελ­θόν – Το Κά­στρο της Ρόδου», η πα­ρά­στα­ση λει­τούρ­γη­σε ως αφε­τη­ρία σκέ­ψε­ων.

Γρά­φει ο Χρή­στος Μυ­στι­λιά­δης – enlefko

Δεν έχασα την ευ­και­ρία και ζή­τη­σα από τον κα­θη­γη­τή Αρ­χαί­ας Ελ­λη­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας στο Τμήμα Με­σο­γεια­κών Σπου­δών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου, Σπύρο Συ­ρό­που­λο, (στα κεί­με­να και τη σχε­δια­στι­κή επι­μέ­λεια του οποί­ου στη­ρί­χθη­κε η εκ­δή­λω­ση) να μου πει δυο λόγια. Τον ευ­χα­ρι­στώ προ­κα­τα­βο­λι­κά που δέ­χτη­κε να μι­λή­σει και σας με­τα­φέ­ρω την απο­μα­γνη­το­φώ­νη­ση της συ­νο­μι­λί­ας μας:

-Η πα­ρά­στα­ση, πολύ σωστά πα­ρα­τή­ρη­σες λει­τούρ­γη­σε ως αφε­τη­ρία σκέ­ψε­ων για την πε­ραι­τέ­ρω αξιο­ποί­η­σή της. Μπο­ρεί λοι­πόν να απο­τε­λέ­σει έναν μό­νι­μο, ζω­ντα­νό πυ­λώ­να της πο­λι­τι­στι­κής και εκ­παι­δευ­τι­κής ζωής της Ρόδου μέσα από τέσ­σε­ρις κε­ντρι­κούς άξο­νες.

Πρώ­τον, μέσω της παι­δευ­τι­κής εν­σω­μά­τω­σης, το έργο έχει τη δυ­να­μι­κή να λει­τουρ­γή­σει ως βιω­μα­τι­κό ερ­γα­στή­ριο

ιστο­ρί­ας για τη μα­θη­τι­κή κοι­νό­τη­τα, συν­δυά­ζο­ντας πρω­ι­νές εκ­παι­δευ­τι­κές πα­ρα­στά­σεις με ξε­να­γή­σεις στην Τάφρο και ει­δι­κά δια­μορ­φω­μέ­νο ψη­φια­κό υλικό.

Δεύ­τε­ρον, ο καλ­λι­τε­χνι­κός εμπλου­τι­σμός με την προ­σθή­κη χο­ρο­γρα­φι­κών ανα­πα­ρα­στά­σε­ων —από με­σαιω­νι­κούς αυ­λι­κούς έως πα­ρα­δο­σια­κούς ρο­δί­τι­κους χο­ρούς— και εκτε­νέ­στε­ρων θε­α­τρι­κών δρώ­με­νων μπο­ρεί να απο­γειώ­σει τη θε­α­τρι­κή

δράση, ζω­ντα­νεύ­ο­ντας με­μο­νω­μέ­νες ιστο­ρι­κές στιγ­μές.

Τρί­τον, η συ­μπε­ρι­λη­πτι­κό­τη­τα του το­πι­κού δυ­να­μι­κού μπο­ρεί να με­τα­τρέ­ψει την πα­ρα­γω­γή σε πεδίο δη­μιουρ­γι­κής σύ­μπρα­ξης ανά­με­σα σε κα­τα­ξιω­μέ­νους επαγ­γελ­μα­τί­ες, το­πι­κές

θε­α­τρι­κές και χο­ρευ­τι­κές ομά­δες, καθώς και τα μου­σι­κά σχο­λεία του νη­σιού.

Τέλος, η κα­θιέ­ρω­σή της ως ετή­σιου θε­σμού πο­λι­τι­στι­κού του­ρι­σμού —με την προ­σθή­κη πο­λυ­με­τα­φρα­σμέ­νων υπο­τί­τλων— θα επι­τρέ­ψει στο Θέ­α­τρο της Με­σαιω­νι­κής Τά­φρου να φι­λο­ξε­νεί κάθε κα­λο­καί­ρι μια εμ­βλη­μα­τι­κή πα­ρα­γω­γή, προ­σφέ­ρο­ντας και στους διε­θνείς επι­σκέ­πτες μια αυ­θε­ντι­κή, βαθιά και μυ­στα­γω­γι­κή επαφή με την πο­λυ­πρι­σμα­τι­κή ταυ­τό­τη­τα της Ρόδου”.

Γνώμη μου: Τέ­τοιες πα­ρα­στά­σεις δεν είναι απλές πο­λι­τι­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις. Είναι πρά­ξεις συλ­λο­γι­κής αυ­το­γνω­σί­ας.

Η συ­νύ­παρ­ξη πιν­δα­ρι­κών στί­χων, γαλ­λι­κής ρο­μα­ντι­κής ποί­η­σης, βυ­ζα­ντι­νής ψαλ­μω­δί­ας, ιπ­πο­τι­κού δρά­μα­τος, ανα­το­λί­τι­κων πα­ρα­μυ­θιών και νε­ό­τε­ρων τρα­γου­διών της λευ­τε­ριάς δεν είναι μια απλή πα­ρά­θε­ση υλι­κού, αλλά μια συ­νει­δη­τή δρα­μα­τουρ­γι­κή πρό­τα­ση.

Επι­μέ­νω: Αυτό που εί­δα­με χθες, μήπως δεν πρέ­πει να τε­λειώ­σει χθες;