Όταν ο αντίλογος γράφεται σε δικόγραφο, η δημοκρατία χάνει τη φωνή της

Η απόφαση 475/2026 του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της ΔΕΥΑΡ, αναρ­τη­μένη πλέον στη Διαύ­γεια με ονόματα και ψήφους, σημα­το­δο­τεί κάτι βαθύ­τερο από μια ακόμη δικα­στική εμπλοκή στη χρόνια σύγκρουση για το νερό του Γαδουρά.  8 μέλη του οργάνου απο­φά­σι­σαν, σε έκτακτη διά περι­φο­ράς συνε­δρί­αση που έγινε τηλε­φω­νικά μέσα σε λίγες ώρες, να σύρουν τον περι­φε­ρειάρχη Γιώργο Χατζη­μάρκο στο Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου για τις δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις του σχετικά με τιμο­λό­για εκα­τομ­μυ­ρίων και το κατα­σχε­τή­ριο των 7 εκατ. ευρώ. Ζητούν μάλιστα και ταρίφα 5.000 ευρώ για κάθε μελ­λο­ντική «προ­σβολή», δηλαδή ενδε­χο­μέ­νως για κάθε επόμενη δήλωση. Ο λόγος του κ. Χατζη­μάρ­κου ήταν αναμ­φί­βολα σκληρός, όμως αφο­ρούσε στη δια­χεί­ριση δημό­σιου χρή­μα­τος από δημο­τική επι­χεί­ρηση, το απο­λύ­τως δηλαδή θεμιτό πεδίο του πολι­τι­κού ελέγχου. Και σε μια δημο­κρα­τία, στη σκληρή κριτική απαντάς με στοι­χεία και απο­λο­γι­σμό, όχι με αγωγές που τιμο­λο­γούν τον λόγο.

Εξίσου εύγλωττη είναι και η ιεράρ­χηση: το συλ­λο­γικό όργανο μιας επι­χεί­ρη­σης ύδρευ­σης συνε­δρί­ασε 2 φορές σε 2 ημέρες όχι για τις υπο­δο­μές ή τις εκκρε­μό­τη­τες του νησιού, αλλά για το αν θα κινηθεί δικα­στικά κατά αιρετού. Και μέσα σε αυτό το κλίμα ομο­φω­νίας, ξεχω­ρί­ζει η μονα­δική αρνη­τική ψήφος του εκπρο­σώ­που των εργα­ζο­μέ­νων Ελευ­θέ­ριου Καρα­νι­κόλα, του μόνου που αρνή­θηκε να μετα­τρέ­ψει μια θεσμική αντι­πα­ρά­θεση σε προ­σω­πική δίωξη.

Η υπόθεση θα κριθεί στα δικα­στή­ρια, αλλά το πολι­τικό της δίδαγμα κρίθηκε ήδη: στη Ρόδο του 2026 βρέ­θη­καν 8 υπο­γρα­φές για να σιω­πή­σει ένας λόγος και μόλις 1 για να ακου­στεί.