Όταν ο αντίλογος γράφεται σε δικόγραφο, η δημοκρατία χάνει τη φωνή της

Η απόφαση 475/2026 του διοικητικού συμβουλίου της ΔΕΥΑΡ, αναρτημένη πλέον στη Διαύγεια με ονόματα και ψήφους, σηματοδοτεί κάτι βαθύτερο από μια ακόμη δικαστική εμπλοκή στη χρόνια σύγκρουση για το νερό του Γαδουρά.  8 μέλη του οργάνου αποφάσισαν, σε έκτακτη διά περιφοράς συνεδρίαση που έγινε τηλεφωνικά μέσα σε λίγες ώρες, να σύρουν τον περιφερειάρχη Γιώργο Χατζημάρκο στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου για τις δημόσιες τοποθετήσεις του σχετικά με τιμολόγια εκατομμυρίων και το κατασχετήριο των 7 εκατ. ευρώ. Ζητούν μάλιστα και ταρίφα 5.000 ευρώ για κάθε μελλοντική «προσβολή», δηλαδή ενδεχομένως για κάθε επόμενη δήλωση. Ο λόγος του κ. Χατζημάρκου ήταν αναμφίβολα σκληρός, όμως αφορούσε στη διαχείριση δημόσιου χρήματος από δημοτική επιχείρηση, το απολύτως δηλαδή θεμιτό πεδίο του πολιτικού ελέγχου. Και σε μια δημοκρατία, στη σκληρή κριτική απαντάς με στοιχεία και απολογισμό, όχι με αγωγές που τιμολογούν τον λόγο.

Εξίσου εύγλωττη είναι και η ιεράρχηση: το συλλογικό όργανο μιας επιχείρησης ύδρευσης συνεδρίασε 2 φορές σε 2 ημέρες όχι για τις υποδομές ή τις εκκρεμότητες του νησιού, αλλά για το αν θα κινηθεί δικαστικά κατά αιρετού. Και μέσα σε αυτό το κλίμα ομοφωνίας, ξεχωρίζει η μοναδική αρνητική ψήφος του εκπροσώπου των εργαζομένων Ελευθέριου Καρανικόλα, του μόνου που αρνήθηκε να μετατρέψει μια θεσμική αντιπαράθεση σε προσωπική δίωξη.

Η υπόθεση θα κριθεί στα δικαστήρια, αλλά το πολιτικό της δίδαγμα κρίθηκε ήδη: στη Ρόδο του 2026 βρέθηκαν 8 υπογραφές για να σιωπήσει ένας λόγος και μόλις 1 για να ακουστεί.